Semua Bab รักเล่ห์เสน่ห์ร้าย: Bab 41 - Bab 50

แต่วันนี้เธออยากขอให้เขาใจเย็นลงเพราะเวลาผ่านมาแรมเดือนแล้ว ถึงอย่างไรอนันต์เป็นรุ่นพี่เธอความดีของเขาที่เคยมีต่อเธอมันยังไม่หายไปไหน“แล้วคุณใหญ่ว่ายังไงคะ จะถอนฟ้องไหม” คำถามของเธอทำให้เขาถอนใจ “พราวอยากให้ผมถอนฟ้อง..” เขาพูดอย่างรู้ใจเธอดี แต่ส่วนนึงของใจเขาเองก็เบื่อเรื่องหมออนันต์เต็มที“ผมจะถอนฟ้องแต่เรื่องที่เขาถูกร้องเรียนในแพทยสภาผมช่วยไม่ได้นะ” ชายหนุ่มสำทับแม้จะรู้ดีว่าการถอนฟ้องของเขาจะเป็นผลดีต่ออนันต์ในการต่อสู้กับข้อกล่าวหาให้ถอนใบอนุญาตด้วยก็ตาม “แค่นั้นก็พอค่ะ คุณใหญ่น่ารักจังเลย” เธอยิ้มกว้างเอ่ยชมเอาใจ“ไม่ต้องชมเอาใจผมหรอก” ธาดารู้ทันเขาทันได้เห็นพิชชาทำหน้าเหวอก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำบนตักเธอพิชชาตกใจเมื่อถูกยึดเอวไว้แน่น คนที่นอนนิ่งเมื่อครู่กลายร่างเป็นงูเหลือมรัดตัวเธอรวดเร็ว “คุณใหญ่” เธอผลักหน้าเขาออก ธาดาลุกขึ้นนั่งจนใบหน้าเสมอกันเขายกตัวเธอลอยขึ้นมานั่งบนตัก ในท่าที่สองขาเรียวถูกจับให้วางข้างสะโพกของเขา พิชชาหายใจขัดส่วนล่างของร่างกายเย็นวาบเพราะมีเพียงแพนตี้ตัวบางส่วนชายเสื้อนอนบางเบาร่นขึ้นมาจนถึงต้นขาเพราะท่านั่งบังคับ เธอหน้าร้อนฉ่าเพราะรู้

อัทธกานต์เองเห็นด้วยกับวิธีของธาดา และเป็นตามที่ชายหนุ่มคาดไว้เมื่อไม่มีใครติดต่อมาที่ฟาร์มของเธอแม้แต่คนเดียว แต่ถึงอย่างนั้นพิชชาก็ได้รับจดหมายจากกระทรวงเกษตรเรื่องการขอเข้าตรวจฟาร์มและสถานที่บรรจุหีบห่อตามที่ได้รับการร้องเรียนเรื่องสารเคมีว่ามีใช้มากเกินกว่าที่กฎหมายกำหนดธาดาให้ฌานมาช่วยเธอชั่วคราวเพราะเขาเป็นห่วงภรรยา ส่วนหน้าที่ดูแลลูกแฝดชายหนุ่มรับเองทั้งหมดไม่ว่าจะไปการไปรับที่โรงเรียนหรือสอนทำการบ้านในวันที่เจ้าหน้าที่รัฐนัดมาตรวจฟาร์ม วันนั้นทุกคนอยู่พร้อมหน้าไม่ว่าจะเป็นพิมาลากับอัทธกานต์และพิชชากับธาดา รวมถึงพนักงานในฟาร์มที่อยู่รอประจำแผนกของตนเพื่อให้ข้อมูลหากถูกซักถาม“ขอบคุณมากนะครับคุณพิมาลากับคุณพิชชาที่ให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ ยังไงถ้าผลแล็บออกมาผมจะรีบแจ้ง” หัวหน้าคณะเจ้าหน้าที่ในวันนั้นกล่าวลา หลังจากที่มาเก็บข้อมูล ภาพถ่ายส่วนต่างๆ ของฟาร์มและตัวอย่างผักที่นำไปตรวจในห้องปฏิบัติการทางเคมีฌานถ่ายรูปในขณะที่เจ้าหน้าที่มาตรวจและโพสขึ้นที่หน้าเพจของฟาร์ม เพื่อเป็นการยืนยันว่าทางฟาร์มยินดีทำทุกอย่างให้ถูกต้องและยินดีให้ตรวจสอบจนเสียงผู้คนในโซเชี่ยลเริ่มก

หากแต่ความสุขก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อกลับมาจากไปทำบุญได้เพียงสองวัน พิชชากับพิมาลาได้รับการแจ้งข่าวว่าคุณพิทยาถูกยิงอาการสาหัสอยู่ที่ห้องไอซียูพิชชานิ่งไปเธอไม่แน่ใจว่าควรไปหรือไม่ ในเมื่อฝ่ายนั้นบอกว่าเธอเป็นลูกชู้“ถ้าพราวอยากไปก็ไป ผมจะไปด้วย” ธาดาคิดว่าเธอควรไป แต่เขาปล่อยให้เธอตัดสินใจเองและเธอยอมไปจริงๆพิชชากับพิมาลานัดกันที่โรงพยาบาล โดยที่สามีของสองสาวไปด้วย เมื่อไปถึงพบเพียงปู่ย่าของพวกเธอและอาสาวที่ปกติไม่ลงรอยกับหลานสาวนักพวกเธอทราบจากอาว่าพิทยาถูกคนที่ร่วมขบวนการค้าของผิดกฎหมายที่พายัพทำงานด้วยยิงเพราะพายัพไปยักยอกเงินของฝ่ายนั้นเป็นการยิงผิดตัวที่ตอนนี้พายัพก็หนีทั้งตำรวจและการตามล่าของพวกเดียวกันพิชชาฟังแล้วนึกปลงในใจ ในที่สุดกรรมก็ตามทันพายัพและดูว่าจะหนักหนาไม่น้อย“ที่อาตามเราสองคนมา เพราะอยากขอร้องช่วยให้เลือดกับพ่อของเราได้ไหม” “เราไม่ใช่ลูกของพ่อนี่คะอา จะให้ได้อย่างไร” พิชชาตอบ“พ่อเราเอบี เราสองคนก็เอบี อาขอร้องเถอะนะพราว” พลอยพิมพ์ขอร้องหลานสาวที่เธอเคยเกลียดเพราะเกลียดแม่ของพวกเธอถึงขั้นวางแผนทำลายชีวิตครอบครัวของพี่ชาย“พิมท้องอยู่ค่ะ คงให้เลือดใคร

พิชชาได้รู้จากพิมาลาว่าคุณพิทยาและน้องสาวมาหาเธอที่บ้าน คุณอาได้สารภาพว่าเรื่องทั้งหมดเป็นฝีมือของเธอเอง เพราะแม่ของพายัพเป็นเพื่อนของเธอ สร้อยสุรางค์เคยเป็นคนรักเก่าของพิทยาในสมัยก่อนที่จะได้พบกับแม่ของพวกเธอ หลังจากที่สร้อยสุรางค์เลิกกับพิทยาเธอได้ไปตั้งท้องกับสามีคนต่อมา และใช้ชีวิตด้วยกันตามปกติจนกระทั่งพ่อของพายัพเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุในยี่สิบห้าปีต่อมา ส่วนพิทยาเมื่อเลิกรากับคนรักเก่าเขาแต่งงานกับแม่ของพวกเธอ และเขาเองเป็นคนแนะนำให้แม่ซื้อที่ผืนติดกับของครอบครัวสร้อยสุรางค์เพราะส่วนหนึ่งคือเขาลืมสร้อยสุรางค์ไม่ได้เมื่อพวกเธอเกิดมาพิทยาพยายามเป็นพ่อที่ดี จนกระทั่งก่อนที่แม่จะเสียชีวิตไม่นานเขาได้พบกับสร้อยสุรางค์อีกครั้งในฐานะแม่ม่ายเรือพ่วง พลอยพิมพ์ที่เกลียดชังพี่สะใภ้เป็นทุนเดิมเนื่องจากเธอเคยเป็นคนที่สามีของนางรักแต่มารดาของสองสาวไม่ได้รักตอบ พลอยพิมพ์คิดว่าสามีของตัวเองรักพี่สะใภ้ไม่เสื่อมคลายถึงแม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม และตัวพลอยพิมพ์เองเป็นเพื่อนเก่าของสร้อยสุรางค์ ความที่อยากแกล้งพี่สะใภ้เธอจึงแนะนำให้เพื่อนหลอกพี่ชายว่าพายัพเป็นลูกของเขาที่ติดท้องเ

ทานอาหารรองท้องกันไปพอสมควรธาดาบอกให้สมาชิกเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสำหรับพร้อมลงน้ำ พิชชาพาลูกไปเปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำของเด็กส่วนตัวเธอสวมชุดว่ายน้ำวันพีชทรงบอดี้สูทเสื้อแขนยาว “ไหนคะที่เช่าเจ็ตสกี” พิชชามองไปรอบๆ มีแต่ทะเล มีเกาะที่ยังอีกไกลแต่เธอไม่เห็นมีสิ่งก่อสร้างอะไรเลยสักอย่างธาดาเดินนำไปทางท้ายเรือเขากดปุ่มเปิดประตูการาจด้วยระบบไฟฟ้า พิชชาเริ่มเข้าใจเมื่อเห็นช่องเก็บของขนาดใหญ่ที่อยู่บริเวณนั้น ภายในมีเรือยางหนึ่งและเจ็ตสกีสองลำ“นี่ไงครับ เรามีร้านเช่าเจ็ตสกีของเราเอง” ฌานพูดขณะที่เดินไปลากเจ็ตสกีออกมา“ใครจะเล่นบ้าง” เด็กๆ ต่างชูมือยกขึ้นอยากขี่เจ็ตสกีกับอาฌาน “คุณเค้กจะลงไหมคะ” พิมาลาถามภรรยาของฌานที่มองสามีเล่นกับเด็กสามคน“ไม่ค่ะ เค้กไม่ถนัดลงน้ำเท่าไหร่” อรุณวตีส่ายศีรษะตอบโดยไม่ต้องคิด “แต่ไอ้ฌานมันถนัดเรื่องลากลงน้ำนะเค้ก” ธาดาตะโกนกลับมา เสียงกระแอมดังขึ้นทันทีจากคนที่อยู่ในหัวข้อสนทนา“คิดดีไม่ได้เลยคุณใหญ่ ไอ้คำว่าลากลงน้ำผมจำได้ว่านายก็อยู่ด้วยนะครับ” คำพูดของฌานทำให้พิชชามองสามี“อะไรเหรอคะคุณใหญ่ลากลงน้ำ” เธอไม่เข้าใจในขณะที่คนอื่นหัวเราะ“คุณฌานค