Semua Bab My Loveless Marriage With Attorney Chandler : Bab 101 - Bab 110

Ang wedding reception ay ginanap sa loob ng mansyon. Sa labas, ang arkitektura nito ay kolonyal, may malalaking haligi at arched windows na natatakpan ng manipis na puting kurtina. Pero sa loob, everything felt modern and grand. Sa gitna ng engrandeng ballroom, may napakalaking LED screen na naka-install sa likod ng elevated stage. Naka-loop doon ang prenup video nina Sofia at Grayson—mga slow-motion na tawanan, mahihinang halikan sa noo, at mga eksenang tila ba walang bahid ng problema ang mundo. The screen glowed in soft gold and champagne hues, casting a surreal light across the crystal chandeliers na nakasabit sa mataas na kisame. Ang bawat kristal ay kumikislap, pero sa halip na magbigay ng saya, parang may kakaibang lamig ang bawat repleksyon nito. Ang mga mesa ay natatakpan ng ivory satin cloth, may centerpiece na puting rosas at baby’s breath. Ang kandila sa bawat mesa ay maingat na nakasindi, ang apoy ay marahang sumasayaw. The air smelled faintly of imported perfume an

“Grayson, anak! My grandson!” Nanlaki ang mata ni Grace ng makita ang apo at anak. Parehong may nakatutok na baril sa mga ulo nila. Si Grant ay mugto ang mata sa kakaiyak. Walang senyales na sinaktan ito o nasaktan. Samantalang si Grayson ay mukhang napuruhan. May bahid ng dugo sa puting undershirt nito. Wala na rin ang boutonniere sa kaliwang dibdib nito. Medyo magulo na ang buhok nito at may mga pasa sa kaliwang pisngi at kanang panga. Dumudugo ang gilid ng labi nito at ilong. May pasa rin sa itaas ng kaliwang kilay. Nanghihina na ito. Parang kulang na lang ay himatayin na. Pero kaagad ding bumalik sa katinuan nang makita ang itsura ni Grace. “Mom!” sigaw ni Grayson. The adrenaline rush in him was surging. Parang gusto nang kumawala sa dibdib ang kanyang puso. He can't bear to see his mother like this! “Grandma! I'm scared!” nakakaawang iyak ni Grant. It broke Grace and Grayson's heart. “Grant sweetie!” Parang dinurog ang pu

“Mommy!” sigaw ulit ni Grant. Napatigil si Ada saglit. Kailangan niyang gawin ang dapat gawin. Tumingin siya kay Sofia. “Ako ang kailangan mo, 'di ba? You don't need to do this to your own son, Sofia,” matapang na sabi niya habang nag-aapoy sa galit. Nanliit ang mata ni Sofia sa kanyang sinabi. “Why not? Ako ang umere sa kanya, hindi ikaw. So I have the right to do whatever I want on him. I have the right to decide whether he lives or dies. ” Hindi makapaniwala si Ada sa narinig. Nasisiraan na yata ng bait ang babaeng ito! “What?! You're fucking crazy! Huwag mo nang idamay pa ang bata sa kalokohan mo! The child didn't do anything wrong!” giit ni Ada na nanggigigil sa kabaliwan ni Sofia. Kung wala lang itong hawak na baril, kanina pa niya ito kinakalbo. “Oh, look at you! Acting concerned as if you're the real mother. You really took it seriously. Have you forgotten na nanghiram kalang ng asawa at anak and yet you're acting like this? How pathetic!” Tumawa na naman si Sofi

Nagising si Ada sa gitna ng isang mabigat at malabong pakiramdam, parang unti-unti siyang umaahon mula sa isang malalim at madilim na karagatan. Mabigat ang talukap ng kanyang mga mata, at bawat pagtatangka niyang idilat ang mga ito ay tila may kasamang kirot na dumadaloy sa buong katawan niya. Nang tuluyan niyang mabuksan ang kanyang mga mata, agad siyang sinalubong ng nakakasilaw na puting ilaw ng kisame ng ospital. Amoy niya ang sterile na hangin, ang matapang na halo ng antiseptic, at gamot na lalong nagpaalala sa kanya kung nasaan siya. Sinubukan niyang igalaw ang kanyang katawan, ngunit agad siyang napangiwi sa sakit. May makapal na benda sa kanyang dalawang binti, at tila mabigat ang kanyang kaliwang balikat, na para bang may nakakabit na matigas na bagay doon. Sa bawat bahagyang paghinga niya, may kirot ding gumuguhit sa kanyang likod, parang may nagbabaon ng mainit na karayom sa kanyang laman. Doon niya naaalala ang katotohanan. Ang mga balaz ang m

“W-What do you mean?” paos na tanong ni Ada, halos wala nang boses na lumabas sa bibig. Unti-unting nadagdagan ang gulo sa kanyang isipan. How come a dead person still tamper with her present life? “I don't know where to begin but I just want to remind you again that this is all meant to protect you,” paalala ni Grace. Kumuha ito ng tissue sa handbag na bitbit at pinahid sa matang namumugto. There is that phrase again—‘to protect her’. Ano bang klase ng proteksyon ang pinagsasabi ni Grace? Bakit hindi niya iyon naramdaman? Bakit puro paghihirap at delikado ang lahat ng pinagdaanan niya? “I have no idea what protection you're talking about,” basag ni Ada sa usapan. Nag-angat ng tingin si Grayson sa kanya. His eyes were pleading her to listen. “Can you please let my mom talk first?” pigil nito. Hindi na lang nagsalita pa si Ada. Hinayaan niya si Grace na ikwento ang lahat ng tungkol sa kanyang Lolo Gavaldon. Habang