All Chapters of เฟิงหลี่เฉียง ยอดเสนาบดีแห่งหมิง: Chapter 141 - Chapter 150

ตอนที่ 141  ขันทีหวังกั๋ว ที่เฟิงหลี่เฉียงไม่ได้พบมานาน เป็นผู้เปิดประตูให้ ตอนนี้เขาดูมีอายุมากขึ้นตามวันเวลาที่ผ่านไปขันทีวัยกลางคนยิ้ม และเชื้อเชิญเขาให้เข้ามา “เชิญใต้เท้าเฟิงหลี่เฉียงเข้ามาข้างในได้เลย”ที่นั่น เขาเห็นฮ่องเต้หย่งเล่อกำลังทรงงานอยู่ที่โต๊ะทรงอักษร  เมื่อมายืนตรงหน้าโต๊ะ เฟิงหลี่เฉียงทรุดตัวลงเพื่อทำความเคารพ หย่งเล่อที่ตอนนี้มีวัย 52 ปีแล้ว บอกให้เขาลุกขึ้น และอ่านฎีกาในมือต่อ ในขณะที่รองเสนาบดีเฟิงยังคงยืนรออย่างสงบเมื่อฮ่องเต้ลงพระนามและประทับตราเสร็จแล้ว ก็ตรัสกับเฟิงหลี่เฉียงว่า “ข้าได้อ่านฎีกาของเจ้า ที่จะขอการสนับสนุนเงินสร้างโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้ว”“พะยะค่ะ” เขายังคงก้มหน้ารอฟังต่อ“จงบอกมาสิว่า ต้าหมิงจะได้อะไรจากการสนับสนุนครั้งนี้” ฮ่องเต้หย่งเล่อพูดด้วยสีหน้าเฉยเมย ตอนนี้เขายกถ้วยชาขึ้นมาจิบและรอฟังคำตอบจากอีกฝ่ายเฟิงหลี่เฉียงที่ลดสายตาลงมองที่พื้นข้างหน้า หยุดคิดพักหนึ่ง จากนั้นก็ตอบด้ว

ตอนที่ 143  พวกเขาใช้เรือเดินทางลงใต้ โดยล่องตามแม่น้ำแยงซีเกียงไปยังเมืองเจิ้นเจียง และผ่านทางแควเล็ก เพื่อไปยังคลองใหญ่หรือคลองต้าอวิ้นเหอ  ซึ่งเป็นคลองที่ขุดโดยมนุษย์ มีความยาว 3,200 กิโลเมตร เชื่อมโยงตอนเหนือและตอนใต้ของต้าหมิงเข้าด้วยกัน โดยเริ่มต้นที่หางโจวทางตะวันออกและขึ้นเหนือไปสิ้นสุดที่เป่ยผิง ซึ่งคณะของเฟิงหลี่เฉียงจะเดินทางจากท่าเรือหนานจิงไปตามคลองนี้ และนำพวกเขาไปยังเมืองสำคัญคือ ซูโจวและหางโจวแห่งภูมิภาคเจียงหนานที่โด่งดังนี้และก็เป็นเช่นเดียวกับทุกครั้ง เฟิงหลี่เฉียงจะสอนความรู้ให้กับลู่เหยาหลง และใครก็ตามที่อยากจะฟัง ทำให้ในแต่ละครั้งที่เขาพูดคุย หรือเมื่อเรือแวะจอด และลงไปเดินบนบก จะมีคนในคณะเดินตามเขาไปเพื่อฟังเรื่องราวต่างๆ ที่เล่า และเก็บเอาไว้เป็นข้อมูลการเดินทางครั้งนี้ พวกเขาไม่ได้เปิดเผยตัวตน จึงแต่งกายด้วยชุดธรรมดา เพื่อมิให้เป็นที่สะดุดตา เฟิงหลี่เฉียงจะสะพายดาบเอาไว้ที่หลังเล่มหนึ่งเสมอ ที่มีเฉพาะคนในคณะของเขาเท่านั้นที่รู้ว่า นี่คือกระบี่อาญาสิทธิ์ ที่จักรพรรดิหย่งเ

ตอนที่ 145 แต่แล้ว จางไห่เฟิงที่ฟังเงียบๆ ก็พูดขึ้นว่า “ใต้เท้าเฟิงมักจะเจอการทำทุจริตหรือเรื่องร้ายที่เป็นเครือข่ายใหญ่เสมอ”ซึ่งก็ทำให้เฟิงหลี่เฉียงและคนสนิทของเขาต่างอดหัวเราะไม่ได้ ลู่ปู่และลู่เหยาหลงจึงเล่าเรื่องราวการผจญภัยที่เคยเกิดขึ้นให้พวกเขาฟัง ที่ทำให้พวกเขาตี่นเต้นไปกับประสบการณ์การทำงานที่เสี่ยงอันตรายของใต้เท้าเฟิงตั้งแต่ยังหนุ่มแต่ใต้เท้ากลับนั่งนิ่ง และไม่สนใจในสิ่งที่พวกเขาพูดคุยกัน เขากำลังนึกถึงข้อมูลที่ได้รับมาก่อนการเดินทาง นั่นคือ การที่ฮ่องเต้ได้รับฎีกาจากข้าราชการ ประชาชน และบัณฑิตบางคน บอกเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบริเวณพื้นที่เจียงหนานนี้ จนเขาถูกสั่งให้เดินทางมาสำรวจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นหลี่ปิง ผู้ช่วยของเขา ที่ตอนนี้มีทัศนคติต่อนายใหม่ของตนเองดีขึ้นมาก ก็อดถามไม่ได้ว่า “ใต้เท้า ถ้าพบการทุจริตจริง เราควรจะทำอย่างไรหรือขอรับ”เขาไม่รู้ว่าจะต้องตัดสินคดีที่นี่ด้วยหรือไม่ หรือเพียงแค่รายงานเหตุการณ์กลับไปยังเมืองหลวง และมอบหมายให้เจ้าหน้าที่ปกครองท้องถิ่นจัดการคดีเอง

ตอนที่ 147  คณะของเฟิงหลี่เฉียง ก็ออกเดินทางไปยังเมืองซูโจว โดยใช้เส้นทางคลองใหญ่หรือต้าอวิ๋นเหอที่ขุดโดยแรงงานของมนุษย์ และยังเป็นเส้นทางการคมนาคมที่สำคัญของจีนยุคโบราณ ส่งผลให้การค้าขายในภาคใต้ของประเทศมีความเจริญรุ่งเรืองที่สุด โดยเฉพาะที่เมืองซูโจวที่ได้ชื่อว่าเป็นอู่ข้าวอู่น้ำและเป็นเมืองเศรษฐกิจที่สำคัญที่สุดในยุคนั้นพวกเขาเดินทางด้วยเรือสำเภาแคบไปตามคลอง และใช้เวลาประมาณ 3 วันผ่านเมืองท่าสำคัญ เช่น หยางโจวและเจียงหยิน เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงซูโจว ก็จ้างรถลาก และมองหาบ้านพัก จนได้บ้านเช่าหลังใหญ่ในระหว่างทาง พวกเขาเห็นสถาปัตยกรรมแบบเจียงหนาน ที่มีทั้งศาลา บ่อบัว สระน้ำ และสะพาน ซูโจวเป็นพื้นที่ราบ ทำให้เดินทางสะดวก และยังมีแม่น้ำลำคลองเชื่อมต่อกันทั้งเมืองอยู่เกือบครึ่งหนึ่งของพื้นที่ บ้านที่พวกเขาเช่าเอาไว้อยู่ติดกับลำคลองเช่นกัน การเดินทางด้วยเรือจึงเป็นอีกทางเลือกหนึ่งเช่นเดิมกับครั้งที่แล้ว พวกเขายังคงปลอมตัวเป็นพ่อค้าที่เดินทางมาซื้อสินค้า ในขณะที่บางคนก็เปลี่ยนมาเป็นบัณฑิตที่เดินท

ตอนที่ 149  เฟิงหลี่เฉียงถอนหายใจ เขารู้ว่าอีกฝ่ายจำเขาได้แน่นอน แต่ถ้าอีกฝ่ายยืนยันว่าเขาคือ เฟิงหลี่เฉียง เขาก็จะยืนกรานปฏิเสธหัวชนฝา ชายหนุ่มลดพัดในมือลง ยกมือขึ้นทำความเคารพอีกฝ่าย และพูดด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีแบบชายเจ้าเสน่ห์ว่า“เรียนใต้เท้าเซินหลี่เผิง ข้าน้อยเป็นเพียงบัณฑิตต่ำต้อย มาจากเมืองอันฮุยขอรับ”เมื่อได้ยิน เซินหลี่เผิงยิ้มมุมปากแวบหนึ่ง จากนั้นก็ทำหน้าเฉยเมย และถามต่อว่า “ท่านเป็นบัณฑิตต่ำต้อย แต่กลับมีฝีมือในการวาดภาพและการแต่งโคลงกลอนขนาดนี้ อาจารย์ของท่านจะต้องเก่งกาจมาก”เฟิงหลี่เฉียงรู้แล้วว่าอีกฝ่ายจำเขาได้ แต่ก็ยังต้องสวมบทบาทต่อ “ขอบพระคุณใต้เท้าขอรับ ความดีทั้งหมดนี้ต้องยกให้กับอาจารย์ ท่านเป็นบัณฑิตพเนจรที่รักความอิสระ แต่ก็เสียสละเวลามาขัดเกลาข้าน้อยคนนี้”ถึงตอนนี้หลายคนก็ยิ้มออกมา เพราะพอใจที่เขายกย่องอาจารย์ของตนเอง ถึงจะเก่งกาจแค่ไหน ก็ยังเป็นชายหนุ่มที่ชอบความสนุกสนาน ดูได้จากการแต่งกายและท่าทางเสเพล หลายคนจึงไม่คิดจะใส่ใจห