บททั้งหมดของ เฟิงหลี่เฉียง ยอดเสนาบดีแห่งหมิง: บทที่ 131 - บทที่ 140

ตอนที่ 132  เมื่ออินเฉินนั่งตัวตรงเพื่อฟังอย่างตั้งใจ เฟิงหลี่เฉียงจึงพูดว่า “ท่านคงจะได้ยินเรื่องการเปลี่ยนแปลงบทบาทหน้าที่ของศาลต้าหลี่มาบ้างแล้ว การทำงานของฝ่ายข้า จะเน้นไปที่การสืบสวน ซึ่งเป็นงานที่ยากและต้องอาศัยความอดทนรอบคอบมาก คนที่ทำแต่งานเอกสาร วรรณกรรม จะต้องเปลี่ยนตัวเองมาทำงานข้างนอกได้ และข้ายังจะประเมินทุกหกเดือน”อินเฉินอ้าปากค้างเมื่อได้ยินกฎกติกาของฝ่ายสืบสวนนี้รองเสนาบดีเฟิงยังพูดต่อว่า “นิสัยของข้าเป็นคนทำงานจริง ไม่ได้สนใจว่าใครจะเป็นเพื่อนหรือคนรู้จักกันมาก่อน ถ้าท่านมาที่นี่ ข้าก็คือนาย และท่านก็คือลูกน้องที่ต้องปฏิบัติตามกฎ แบบนี้แล้ว ท่านยังจะมาทำงานกับข้าอยู่ไหม”อินเฉินหน้าเจื่อน แต่เขาก็พูดว่า “ช่วงที่เจ้าเดินทางไปกานซู ข้าติดต่อกับมู่อวี้และซุนเหยาอยู่เรื่อยๆ จึงรับรู้ความเคลื่อนไหวของเจ้ามาบ้าง”แล้วเขาก็พูดด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวว่า “เพราะพวกเจ้ายอมเสี่ยง ออกไปเผชิญกับความยากลำบากข้างนอก จึงเจริญก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็ว

ตอนที่ 134  ในอีกสองวันต่อมา ทั้งกวานอวี้ และว่านซื่อจุนมาขอพบรองเสนาบดีเฟิงหลี่เฉียงเมื่อนั่งลงที่หน้าโต๊ะแล้ว กวานอี้ก็พูดขึ้นว่า “ใต้เท้า ข้ากับว่านซื่อจุนไปตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุอีกรอบ และพบบางสิ่งขอรับ”เมื่อเห็นรองเสนาบดีเฟิงพยักหน้าให้เล่าต่อ เขาจึงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น และสิ่งที่พวกเขาค้นพบแล้วเฟิงหลี่เฉียงก็พูดว่า “ข้าก็ออกไปตรวจดูสถานที่เช่นกัน และเห็นพวกท่านทั้งสองคนด้วย”ทั้งกวานอวี้และว่านซื่อจุนตกใจ เหตุใดพวกเขาจึงไม่พบกับใต้เท้าเฟิงที่นั่น“อย่าเพิ่งเข้าใจว่าข้าไปจับผิดพวกท่านหรือไม่เชื่อใจ แต่ข้าเป็นคนทำงานด้วยตนเอง และเราคิดตรงกันหลายเรื่อง ดังนั้น เราจะมาสรุปสิ่งที่เกิดขึ้นและที่เราค้นพบ ก่อนไปเข้าร่วมฟังคำตัดสินคดีของเสมียนจูเว่ยหมิง จะได้ช่วยซักค้านได้”ทั้งสองคนจึงมีสีหน้าดีขึ้น ตลอดช่วงเช้านั้น พวกเขาทำงานด้วยกัน โดยมีเสมียนศาลอีกคนหนึ่งมาช่วยบันทึกข้อมูล หลังจากนั้นคณะของกวานอวี้เตรียมหลักฐานและแจ้งไปยังศาลจังหว

ตอนที่ 136  วันนั้น จูเว่ยหมิงและแม่ของเขากอดคอกันร้องไห้ด้วยความดีใจ พวกเขาต่างพากันคุกเข่าขอบคุณเฟิงหลี่เฉียง ซึ่งชายหนุ่มก็รีบบอกให้รีบลุกขึ้น และกลับไปพักผ่อนที่บ้าน ซึ่งในอีก 2-3 วัน จึงค่อยให้จูเว่ยหมิงกลับมาทำงานที่ศาลตามปกติเหตุการณ์ในวันนี้ ได้แพร่หลายไปในเมืองหลวง และภายในศาลต้าหลี่ด้วย คนที่ไม่เชื่อว่าเฟิงหลี่เฉียง รองเสนาบดีหนุ่มคนนี้จะมีความสามารถจริง ก็เริ่มเปลี่ยนความคิดหลายคนเริ่มเห็นแล้วว่า รองเสนาบดีคนนี้ ยอมเสียเวลาไปที่ศาลจังหวัดเพื่อช่วยแก้มลทินให้กับลูกน้องของตนเอง และทำให้คนที่อยู่ฝ่ายสืบสวนเริ่มรู้สึกดี พวกเขาได้เห็นแล้วว่า ข้าราชการตัวเล็กๆ อย่างพวกเขา จะไม่ถูกใต้เท้าเฟิงทอดทิ้งอย่างแน่นอนแล้วใครเป็นคนฆ่าพ่อค้าเฉินหรือ คำตอบก็คือ เฉินฮ่าวลูกชายคนดตของเขา ที่ร่วมมือกับชายขนผักคนนั้นนั่นเอง เฉินฮ่าวมีนิสัยสำมะเลเทเมา เขาชอบออกไปดื่มกินเที่ยวเล่น จนคืนนั้น เขากลับมาและพบกับพ่อของตนเอง จึงเกิดการดุด่าขึ้นมา และทำให้เฉินฮ่าวที่เมาอยู่แล้วบันดาลโทสะ ผลักพ่อของตนเองจนล้มหัวก

ตอนที่ 138  ที่นี่เป็นบ้านชานเมือง มีรั้วรอบขอบชิด และยังอยู่ห่างจากบ้านอื่น เพื่อป้องกันไม่ให้ใครได้ยินเสียงเด็กเมื่อเห็นที่ตั้งของจุดต่างๆ ในบ้าน เฟิงหลี่เฉียงรู้ว่าถ้าพาเด็กหลายคนวิ่งตรงไปที่รั้วเลยนั้น เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แน่นอน เพราะไม่รู้ว่ามีใครซ่อนอยู่ตรงไหน และประตูล็อคเอาไว้หรือไม่ หลายคนก็ยังเด็กและมีร่างกายเจ็บป่วย จึงไม่สามารถวิ่งหนีได้อย่างรวดเร็วเขาคิดจะบอกเด็กๆ ให้รอที่นี่ก่อน ส่วนตัวเขาจะหนีไปคนเดียวเพื่อพาคนมาช่วย แต่ราวกับเด็กๆ จะรู้ พวกเขามองชายหนุ่มด้วยแววตาหวาดกลัว กลัวว่าจะทิ้งพวกเขาไว้และไม่กลับมาอีกเฟิงหลี่เฉียงถอนหายใจ “ถ้าออกไปพร้อมกัน พวกเจ้าอาจถูกจับตัวและถูกทำร้ายนะ”แต่เด็กๆ กลับยืนยันว่า “พวกข้าไม่กลัว!”“เราจะช่วยกันสู้!”และ “อย่าทิ้งพวกเราไปนะพี่ชาย..”ใจของเฟิงหลี่เฉียงอ่อนยวบลง เขาก็ไม่มั่นใจเช่นกันว่า ถ้าพวกนั้นรู้ว่าเขาหนีไปได้ พวกมันอาจจะเอาเด็กหนีไปก่อน หร

ตอนที่ 140  ในวันต่อมา เขาจึงเรียกประชุมแม่ น้องสาว ภรรยาและลูกของลู่ปู่ และแม่กับพี่สาวของลู่เหยาหลงเขาพูดกับทุกคนว่า “ทุกท่าน ข้ามีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือจากพวกท่านด้วย”เมื่อได้ยินแบบนี้ พวกเขาจึงยิ่งตั้งใจฟังมากขึ้น เพราะที่ผ่านมานั้น หัวหน้าครอบครัวของพวกเขาคนนี้ เป็นผู้ให้ และแทบจะไม่เคยร้องขออะไร ทำให้บางครั้งพวกเขารู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถทำประโยชน์ให้กับใต้เท้าเฟิงได้เลย เมื่อสบโอกาส พวกเขาจึงตั้งใจฟังเต็มที่“ข้าไปพบเด็กๆ ที่ถูกลักพาตัวมา ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่วัด ซึ่งมีเด็กกำพร้าอาศัยอยู่มากแล้ว ถ้าอยู่ที่นั่นต่อไป วัดคงจะเลี้ยงไม่ไหว และข้าก็ผูกพันกับพวกเขา ถึงจะเจอกันแค่ไม่นาน ข้ากับอาจารย์ทั้งสองจึงคิดจะสร้างโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าขึ้นมา ไม่เพียงแต่จะเลี้ยงดู ยังให้การศึกษาเพื่อให้ใช้ทำมาหากินได้  ตอนนี้ข้าเขียนฎีกาทูลเสนอไปยังองค์พระจักรพรรดิ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะได้รับเงินสนับสนุนและที่ทางในการสร้างหรือไม่”ถึงตอนนี้ หลายคนโดยเฉพาะแม่