All Chapters of เฟิงหลี่เฉียง ยอดเสนาบดีแห่งหมิง: Chapter 161 - Chapter 170

ตอนที่ 162  หลวงพ่อหมิงซัน หรือจักรพรรดิเจี้ยนเหวิน จักรพรรดิองค์ที่สองของราชวงศ์หมิง ที่ถูกชิงบัลลังก์โดยจักรพรรดิหย่งเล่อผู้เป็นอา และได้หายสาบสูญไปหลายสิบปี มีข่าวลือเล่าว่าพระองค์สิ้นพระชนม์จากกองเพลิงที่โหมไหม้พระตำหนัก บางข่าวบอกว่าพระองค์หนีรอดออกมาได้ คำตอบที่แท้จริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว“ลุกขึ้น” เจี้ยนเหวินยิ้มนิดๆ ดวงตาของเขาเป็นประกายเจ้าหนุ่มคนนี้น่าจะรู้นานแล้วว่าเขาคือใคร แต่ก็ยังคงปฏิบัติตัวตามปกติ และไม่เปิดเผยความลับนี้ออกไปแต่อย่างใดในวันนั้น เฟิงหลี่เฉียงก็ได้รู้ความจริงทั้งหมด จักรพรรดิเจี้ยนเหวินหลบหนีออกมาจากเหตุการณ์ไฟไหม้ได้จริง และผู้ที่เขาพาออกมาด้วย คือ หลินจิงอิง หรือองค์หญิงจูจิงอิง ซึ่งเป็นพระธิดาองค์โปรด พวกเขาได้รับการช่วยเหลือจากขุนนางที่ยังจงรักภักดี และได้มาพบกับพรรคบัวขาวโดยบังเอิญ แต่การช่วยเหลือนี้ก็ต้องแลกด้วยบางอย่างคนของพรรคบัวขาวกลุ่มหนึ่ง ต้องการให้จักรพรรดิเจี้ยนเหวินกลับไปชิงบัลลังก์คืน กลุ่มนี้จะคอยสร้างความรุนแรงและก่อกวนต้าหมิงมาตลอด ซึ่งเฟิ

เช้าวันหนึ่งในหนานจิง  ที่ห้องของรองเสนาบดีฝ่ายสืบสวนศาลต้าหลี่ เฟิงหลี่เฉียงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน  เขากำลังคร่ำเคร่งอ่านตำรากฎหมายที่กองอยู่บนโต๊ะหลายเล่ม บางครั้งก็ใช้พู่กันเขียนบางอย่างลงไปบนกระดาษแผ่นใหญ่แล้วประตูห้องทำงานก็เปิดออก พร้อมเสียงของหลี่ปิง ผู้ช่วยของเขาที่พูดว่า “ใต้เท้า ข้าเอาบันทึกการพิพากษาคดีครอบครัวมาให้ท่านแล้วขอรับ!”เขาเดินเข้ามา ในมือหอบสมุดจดสิบกว่าเล่มมาด้วย โดยมีเสมียนศาลอีกคน คือ จูเว่ยหมิง ที่ตอนนี้ถูกย้ายมาช่วยงานกับใต้เท้าเฟิง เป็นคนช่วยเปิดประตูให้ตัวเขาเองก็แบกสมุดจดบันทึกกองใหญ่มาอีกเช่นกัน “ของข้าเป็นคำพิพากษาคดีของสตรีตั้งแต่สิบปีที่แล้วจนถึงปัจจุบันขอรับ!”ในที่สุดใต้เท้าเฟิงหลี่เฉียงก็ได้กลับมาทำงานที่ศาลต้าหลี่ที่หนานจิงแล้ว และกำลังทำสิ่งที่เขาต้องการทำตั้งแต่อยู่ที่ฮานหลินหยวน นั่นคือ การแก้กฎหมายสตรีและเด็ก เพื่อช่วยให้พวกเขามีสิทธิที่มากขึ้นและได้รับการพิจารณาคดีที่เหมาะสมแต่ก่อนจะได้อ่านและเขียนอะไร จางไห่เฟิงที่รออยู่ด้านนอก ก็รีบเดินเข้ามาและรายงานว่า“ใต้เท้า! คนของใต้เท้าเซินหลี่เ

ตอนที่ 166 เฟิงหลี่เฉียงนึกไปถึงสองพ่อลูก แล้วก็ถอนหายใจ เขาไม่ถามต่อว่าต้าหวงเหลียนส่งพวกเขาไปที่ไหน และอาจารย์ของเขาก็ไม่พูดถึงด้วยเช่นกันโม่ชิงเฉิงมองต้าหวงเหลี่ยนด้วยหางตา จนอีกฝ่ายหันมาเห็นแล้วก็พูดหยอกล้อว่า “แต่โม่ชิงเฉิงบาดเจ็บเพราะเขียนหนังสือมากจนปวดไหล่ปวดหลัง พวกบัณฑิตที่แก่แล้วก็มักจะเป็นเช่นนี้ล่ะ”แล้วทั้งโม่ชิงเฉิงกับต้าหวงเหลียนก็เริ่มต้นทะเลาะกันอีก ถ้าไม่เพราะอีกฝ่ายบาดเจ็บจากการต่อสู้มา อาจารย์โม่คงไม่ยอมปล่อยไปแน่นอน ต้วนเจี่ยซินกับเฟิงหลี่เฉียงได้แต่ฟังพวกเขาเถียงกันแล้วก็หัวเราะด้วยความขบขัน เพราะชินกับพวกเขามานานนับสิบปีแล้ว  เฟิงหลี่เฉียงขยับไปช่วยดูอาการของต้าหวงเหลียน ที่ถูกฝังเข็มเอาไว้เต็มตัวแล้วโม่ชิงเฉิงก็ถามขึ้นว่า “ไปเข้าวังมา เป็นอย่างไรบ้าง”ชายหนุ่มจึงเล่าเหตุการณ์ให้อาจารย์ทั้งสามฟัง และจบท้ายว่า “ถึงจะรู้ว่าข้ากับใต้เท้าชูอวี้มีเรื่องกันมาก่อน แต่กับคนอื่นนั้น ข้าไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้พวกเขาไม่พอใจหรือเปล่า”เขาหมายถึงสมาชิกเน่ยเก๋อบางคนที่ดูจะไม่พอใจและมีท่าที่แปลกๆ ต

ตอนที่ 168 แล้วนายอำเภอก็ประกาศว่า “ข้าตัดสินคดีนี้ โดยให้หลี่เว่ยถังไม่มีความผิดจากการเฆี่ยนตีบุตรสาว เพราะไม่ได้ทำในสิ่งขัดต่อกฎหมายต้าหมิงลี่ว์ ที่กำหนดเอาไว้ว่า สตรีจะต้องดำเนินชีวิตตามสามบรรทัดฐาน นั่นคือ บิดาเป็นบรรทัดฐานของบุตร!”เมื่อสิ้นเสียงของนายอำเภอ สามีภรรยาหลี่ต่างยิ้มออกมาด้วยความดีใจ และมองไปที่บุตรสาวและเฉาเฉิงหลงอย่างเกลียดชัง ในขณะที่หลี่ซินอวี้หน้าเสียด้วยความผิดหวัง ชาวบ้านที่เป็นผู้ชายหลายคนต่างก็เห็นด้วยกับคำตัดสินนี้จากนั้นนายอำเภอชิงเหยียนก็ประกาศผลการพิพากษาต่อ “ข้าขอตัดสินให้ หลี่ซินอวี้มีความผิดจากการแอบคบหากับเฉาเฉิงหลง โดยที่บิดามารดามิได้ยินยอม เพราะบุตรีไม่มีสิทธิเลือกคู่ครองด้วยตนเอง จะต้องให้บิดาเป็นผู้เลือกให้เท่านั้น!    ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงพิพากษาให้หลี่ซินอวี้มีความผิด ต้องถูกโบย 30 ครั้ง จำคุก 6 เดือน  และเฉาเฉิงหลงมีความผิดจากการลักลอบคบหากับนางโดยที่พ่อแม่ของนางมิได้ยินยอม จึงต้องถูกโบย 50 ครั้ง และจำคุกอีก 1 ปี!”แต่ก่อนที่ผู้ช่วยนายอำเภอจะ

ตอนที่ 170 “การแจกจ่ายเสมอ ก็ทำให้เงินในท้องพระคลังลดน้อยลง ประชาชนจะเคยชินกับการแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้ มีอะไรก็รอรับการแจกจ่ายจากทางการ เราจึงควรจะคิดหาทางให้พวกเขารู้จักทำมาหากินและเลี้ยงตัวเองได้พะยะค่ะ”“อืมมม แล้วข้าควรทำอย่างไรดีล่ะ” องค์ชายน้อยพยายามคิด โดยมีเฟิงหลี่เฉียงปล่อยให้คิดและช่วยแนะนำชี้ทางให้แต่เมื่อเห็นองค์ชายยังตอบไม่ได้ ชายหนุ่มจึงอธิบายว่า “สมัยที่กระหม่อมทำงานเป็นผู้ว่าการที่จางเย่และกานซู กระหม่อมส่งเสริมให้ราษฎรทำการเกษตร แต่ก็ต้องแลกเปลี่ยนกัน มิได้มีการแจกจ่ายเพียงอย่างเดียว หลายครั้งที่กระหม่อมจะนำสินค้าที่ราษฎรปลูกได้ มาขายให้กับพ่อค้าในราคาที่ไม่แพงมาก เพื่อช่วยชาวบ้านและพ่อค้ายังมีสินค้าราคาไม่แพงมากไปขาย บางครั้งยังขายให้กับราษฎรจากเมืองอื่นด้วย”องค์ชายจูจ้านจีแววตาเป็นประกาย “ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยหรือนี่”“ทำได้พะยะค่ะ กระหม่อมไม่มีเงินงบประมาณมากพอจะแจกจ่ายแต่เพียงอย่างเดียว แต่การทำวิธีนี้ ทุกฝ่ายต่างได้รับผลประโยชน์ ถึงจะไม่มากมาย แต่