All Chapters of เฟิงหลี่เฉียง ยอดเสนาบดีแห่งหมิง: Chapter 151 - Chapter 160

ตอนที่ 152 เสียงผู้หญิงคนหนึ่งร้องโวยวายขึ้นว่า “จับเจ้านางเอกงิ้วคนนั้นไว้! มันฆ่าสามีของข้า!”หลินจิงอิงสะดุ้ง หันหลังกลับไปมองในร้าน แล้วคนงานชายสองคนก็วิ่งออกมาที่ท่าเรือ เมื่อเห็นอีกฝ่าย ก็ปรี่เข้ามาคว้าแขนของหลินจิงอิงเอาไว้คนละข้าง และลากตัวเขาเข้าไปในร้านอีกฝ่ายพยายามดึงแขนออก และพูดด้วยเสียงไม่พอใจว่า “พวกเจ้าจะทำอะไร! มาจับข้าทำไม!”“เจ้าเป็นคนฆ่าเถ้าแก่ซู ข้าก็ต้องจับเอาไว้สิ!” คนงานชายคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงแข้งกระด้างพวกเขาพยายามลากชายหนุ่มหน้าสวยคนนี้เข้าไปในร้าน ตอนนี้ผู้คนแถวนั้นเริ่มมามุงดูแล้ว ทั้งสองฝ่ายต่างยื้อยุดฉุดกระชากอยู่ที่หน้าร้าน ในขณะที่คนงานอีกคนก็รีบไปตามตำรวจจากจวนผู้ว่าให้มาช่วยตรวจสอบเฟิงหลี่เฉียงรีบฉวยโอกาสเดินตามเข้าไปในร้าน ก่อนที่จะมีคนงานมาคอยกันผู้คนเอาเสียง เสียงชาวบ้านแถวนั้นพูดจาซักถามกันอย่างตื่นเต้น“นี่มันนางเอกงิ้วของคณะซิงเยว่นี่!”“ใครกัน นางทำอะไรหรือ!”“นางอะไรกัน นี่คือผู้

ตอนที่ 154 เย็นวันนั้น คณะของศาลต้าหลี่นัดเจอกันที่ร้านอาหารข้างทางเล็กๆ  พวกเขาสั่งอาหารและทักทายเจ้าของร้านและเด็กในร้านอย่างอัธยาศัยดี แน่นอนว่า ร้านอาหารข้างทางนั้น ก็คือร้านของกวานอวี้ ว่านซื่อจุน และหูเหยียนจุน ที่ปลอมตัวเป็นพ่อค้า พวกเขาพูดคุยกันด้วยเรื่องสัพเพเหระ จากนั้นก็แยกย้ายกันไปคนละทางในคืนนั้น ใต้เท้าเฟิงกับจางไห่เฟิงต่างก็สวมชุดดำ พวกเขาออกไปพบกับจินอี่เว่ยทั้งสองคน จากนั้นก็แบ่งงานและแยกกันไปสืบ โดยจินอี่เว่ยจะไปที่ร้านขายผ้าของเถ้าแก่ซู เพื่อสืบหาว่า มีใครเกี่ยวข้องและมีการเคลื่อนไหวอะไรบ้างใต้เท้าเฟิงกับจางไห่เฟิงจะไปที่บ้านของใต้เท้าจางอวี่ โดยให้จางไห่เฟิงซุ่มอยู่หน้าบ้าน ส่วนเฟิงหลี่เฉียงแอบเข้าไปด้านหลัง ซึ่งเป็นที่อยู่ของคณะงิ้วตอนนี้เป็นเวลาหัวค่ำแล้ว แต่คณะงิ้วยังคงซ้อมการแสดงอยู่ บางคนซ้อมอยู่บนเวที บางคนซ่อมแซมเครื่องดนตรี บางคนเตรียมเสื้อผ้าและอุปกรณ์ แต่ใต้เท้าเฟิงกลับไม่พบหลินจิงอิงอยู่ในกลุ่มนี้ แม้จะรอดูอยู่นานในตอนนี้ ข้อสงสัยบางอย่างของเฟิงหลี่เฉียง ก็ดูเหมือนจะเป็นจริงมากข

ตอนที่ 156 แล้วหยางหมิง จินอี่เว่ยอีกคน ที่ทนฟังมาตลอดก็พูดด้วยสีหน้าท้าทายว่า “ถึงพวกข้าจะมีอยู่แค่นี้ พวกท่านก็ไม่สามารถขัดขวางพวกข้าได้แน่นอน!”แม่ทัพหยางรู้ได้ว่า คนพวกนี้น่าจะเป็นขุนนางที่ถูกส่งมาทำงาน และคนที่จะสั่งให้พวกเขามาทำงาน โดยไม่หวาดกลัวสิ่งใดได้ ก็จะต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน และชายสองคนที่เหมือนทหารและมีท่าทางโอหังนี้ ยังดูเหมือนพวกจินอี่เว่ย...และขุนนางที่จินอวี่เว่ยกำลังคุ้มครองอยู่ ก็ต้องเป็นขุนนางชั้นสูง ที่มาตามพระบัญชาของจักรพรดิหย่งเล่อ!เมื่อคิดมาถึงตรงหน้า สีหน้าของหยางเฉิงก็เปลี่ยนไป ในที่สุดเขาก็ผ่อนคลายท่าทีลง“เอาละทุกท่าน ข้าไม่ได้ตั้งใจจะขัดขวางการทำงานของพวกท่าน แต่ข้าไม่รู้ว่าพวกท่านเป็นใครและมีวัตถุประสงค์ใด ข้าอยากจะตรวจสอบให้มั่นใจว่า งานของพวกเราจะไม่ขัดขวางกัน และถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพวกท่านอีก”เมื่อเห็นอีกฝ่ายดูจะเข้าใจดีแล้ว ฝ่ายของเฟิงหลี่เฉียงจึงลดท่าทีลงใต้เท้าเฟิงจึงถามตามตรงว่า “ท่านพอจะบอกได้หรือไม่ว่า หลวงพ่อหมิงซันเ

ตอนที่ 158 ที่จวนของผู้ว่าการเมืองซูโจว หวังเจ๋อ ผู้ว่าเมืองซูโจว กำลังนั่งคุยกับจางอวี่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พวกเขากำลังปรึกษากันเรื่องเหตุร้ายที่เกิดขึ้นติดๆ กัน“ใต้เท้าจาง ลูกน้องของข้าสืบพบว่า ไฟไหม้บ้านของท่านน่าจะเกิดจากฝีมือของคน” หวังเจ๋อ พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด“ว่าอย่างไรนะ!” จางอวี่ตกใจ เพราะตั้งแต่เกิดไฟไหม้เมื่อสองวันที่แล้ว เขายังไม่สามารถกลับเข้าไปในบ้านได้“พวกเราพบซากหัวธนูตกอยู่บนหลังคาบ้านอยู่หลายอัน แสดงว่ามีคนใช้ธนูชุบน้ำมัน ยิงเข้าไปในบ้านของท่านยามดึก”  จางอวี่ที่ได้ยินก็หน้าเสียทันทีผู้ว่าฯลดเสียงลง “ท่านมีความขัดแย้งกับใครหรือเปล่า”“ก็มีหลายคน” อีกฝ่ายตอบอย่างไม่เต็มใจนัก “ตอนแรกข้าคิดว่าจะเป็นใต้เท้าจ้วง ขุนนางจากยูนนานคนนั้น แต่เขากลับถูกฆ่าตายเหมือนกัน”ผู้ว่าหวังพยักหน้า เขาได้รับรายงานเช่นกัน และการตายของขุนนางคนนี้ ส่งผลกระทบต่อเขาและจางอวี่อย่างมาก“ท่านว่าใครจะเป็นคนฆ่าเขาหรือ&

ตอนที่ 160  แล้วเสียงของชายคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นว่า “หวังเจ๋อ! ท่านไม่ควรทำความผิดแล้วแอบอ้างพระราชโองการนะ!”เมื่อทุกคนหันไปมอง ก็พบว่าคนพูดนั้นเป็นบัณฑิตหนุ่มคนหนึ่ง ที่ยืนรวมกลุ่มอยู่กับเพื่อนบัณฑิตอีกหลายคน ผู้คนที่ยืนดูเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น ต่างตะโกนพูดขึ้นว่า “พวกข้าเป็นราษฎรธรรมดา เมื่อทำความผิดยังต้องรับโทษ แล้วเหตุใดขุนนางอย่างท่าน ถึงไม่ต้องรับโทษเลยล่ะ เช่นนี้แล้ว กฎหมายของบ้านเมืองจะมีไว้เพื่ออะไร!”แล้วเสียงต่อว่าต่อขานของประชาชน ที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองต่อโชคชะตาและความอยุติธรรม ก็ดังก้องขึ้นไปทั่วท้องถนนนั้นหวังเจ๋อซึ่งยืนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอาย ตวาดเสียงดังว่า “หุบปากเดี๋ยวนี้! พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์มาพูดจาใส่ร้ายข้า ถ้าใครยังบังอาจอีก ข้าจะสั่งให้ทหารลากไปขังคุกให้หมด!”เมื่อได้ยินดังนั้น พวกเขาก็ต้องหยุดพูดด้วยความกลัว แต่สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ถ้าในวันนี้ ศาลต้าหลี่ไม่สามารถจับหวังเจ๋อไปลงโทษได้ ราษฎรซูโจ