บททั้งหมดของ เด็กกำพร้ากับมาเฟียคลั่งรัก: บทที่ 161 - บทที่ 170

บนห้องชั้นสองปีกซ้ายภายในห้องมืดสนิทไม่มีแสงสว่างเล็ดลอดเข้ามาเปลี่ยนกลางวันเป็นกลางคืนเพื่อการหลับพักผ่อนได้สนิทมีเพียงแสงไฟจากหน้าจอมือถือ อุณหภูมิ 18 องศาเย็นเฉียบต่างกับอุณหภูมิด้านนอกที่ร้อนเกือบ 40 องศา ชายหนุ่มในชุดนอนสีน้ำเงินเข้มกำลังตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์ข้อความอยู่บนเตียง‘ถึงที่ทำงานหรือยั

“ไหนป้าณีบอกว่าวันนี้พี่จะกลับไปนอนบ้านโน่นไง” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามบอดี้การ์ดรุ่นพี่ขณะที่มือยังถือช้อนส้อมคาอยู่“มีงานด่วนที่ต้องทำ”“นายโยนงานอะไรให้พี่ทำอีก นี่หลานผมจะจำหน้าพ่อมันไม่ได้อยู่แล้ว” ถามกลับน้ำเสียงและสีหน้าเอือมระอากับการบ้างานของเจ้านายและบอดี้การ์ดรุ่นพี่“เปล่า งานที่ฝั่งยุโรปมี

บนห้องชายหนุ่มที่กำลังถูกพูดถึงนอนจ้องมือถืออยู่บนเตียง ขณะที่มือกำลังกดพิมพ์ข้อความแชตไปด้วย‘ถึง Office หรือยังครับ’‘พึ่งถึงค่ะ ตื่นแล้วเหรอคะ’‘ครับ แล้วทานอะไรหรือยังครับ’‘ทานแซนด์วิชกับกาแฟมาแล้วค่ะ คุณลูคัสล่ะคะทำอะไรอยู่’‘Missing u’‘555 ล้อเล่นนะครับ แต่เอาจริงก็คิดถึงคุณเป็นคนแรกเหมือนก

“แล้วแต่คุณผู้หญิงจะจ่ายครับ” ลุคค์ตอบกลับตามน้ำปล่อยให้หญิงสาวเข้าใจเขาผิดตามนั้น“รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ ฉันเลี้ยงคุณเองค่ะ”“แมนฮัตตั้น” ลุคค์หันไปสั่งบาร์เทนเดอร์ เครื่องดื่มที่ชายหนุ่มสั่งไปนั้นเป็นค็อกเทลที่มีส่วนผสมของแอลกอฮอล์ค่อนข้างสูง แต่ก็ไม่ได้ทำให้เมาขนาดนั้น บาร์เทนเดอร์หนุ่มมองหน้าลุ

ลุคค์กลับมาที่ผับอีกครั้งช่วงดึกเกือบถึงเวลาที่ผับใกล้ปิด นักท่องเที่ยวบางส่วนทยอยเช็กบิลกันกลับไปบ้างแล้ว ขายาวก้าวขึ้นบันไดดูไม่เร่งรีบต่างจากลูกน้องที่ขวัญผวาว่าจะโดนลงโทษไปด้วยที่ลูกพี่อย่างลุคค์หนีงานออกไปแบบนี้ก๊อก ก๊อก ก๊อก“เมียไล่ออกจากบ้านเหรอครับถึงโผล่มานี่ได้” เสียงทักทายบอดี้การ์ดรุ่น