บททั้งหมดของ EACHEN HAN, The Obsessive CEO: บทที่ 111 - บทที่ 120

Isa-isang tinanggal ni Selina ang kanyang mga damit, bawat saplot na suot ay nangalaglag sa sahig hanggang walang natira sa katawan niya. Ang kahubaran niya ay malayang napagmasdan ni Eachen. Though his lips remained sealed, his eyes betrayed a fierce, unguarded admiration, his eyes can’t lie. “You used to love my body, Eachen. You used to worship my curves, always begging to taste me,” bulong niya subalit sapat na para humangga sa pandinig nito. Habang magkahinang ang kanilang mga mata, nanatiling nakatayo ang binata, tila hindi na makagalaw, habang papalapit siya dito ay pinagsasawa nito ang mga mata sa kabuuan niya. Tumapat siya dito na gadali na lamang ang pagitan ng kanilang mga katawan, She noticed the way he swallowed, a sign he was thirsty—thirsty for her. Lihim siyang napangiti. Kumilos ang mga kamay niya. She unbuttoned his white long‑sleeve shirt. When it finally fell away, his perfect chest was revealed, tapering down to his flat stomach. "Even if you don’t reme

Pagkalabas ni Selina ng Royal Empire Club, naglakad siya at nagpasyang bumalik sa penthouse ni Eachen, nasa lobby na siya at patungo sa elevator nang mahagip ng mga mata niya ang pamilyar na mukha ng babae sa labas ng Han Hotel. "Selina!" tawag nito na may kasama pang pagkaway. "Puwede ba kitang makausap? Importante lang?" Kahit nagtataka ay nilapitan niya ang babae. "Selina...." anito. She was surprised because her face looked gentle and kind. Unlike before, whenever she saw her, she was always angry; she hated her even though she hadn't done anything to her. "Bakit, Ingrid?" tanong niya. Hindi niya inaasahan na makikita pa niya ito. Sa pagkakaalala niya ang huling pagkikita nila ay noong engagement party ng kuya nitong si Morris at Tanya. Lumapit sa kanya ang babae. "Selina, may gusto akong sabihin sayo?" anito. "Tungkol saan?" takang tanong niya. Hinawakan nito ang kamay niya. "Puwede ba tayong mag usap sa loob ng sasakyan ko? Mahaba kasi ang sasabihin ko," sab

Sa silid ni Eachen, ang tanging maririnig ay ang ugong ng aircon, panaka-naka ay pagtunog ng bote ng brandy na hawak niya, halos maubos na niya ang laman niyon, nakaupo siya sa malamig na marmol habang nakasandal sa gilid ng kama. Nakatitig siya sa kawalan, mula sa silid niya ay narinig niya ang usapan ng mga kapatid niya, nang marinig niyang binanggit ng mga ito ang pangalan ni Selina ay hindi na naman niya napigilan ang bugso ng damdamin. Yumugyog ang mga balikat niya at muli siyang tumangis, hindi niya matanggap ang pagkawala nito, and it's tearing him apart, the thought that Selina is gone, whether in dreams or reality, is unbearable. No more conversations, no more touch and he'll never share moments with her again. Ang sakit-sakit, kung maaari lang niyang dukutin ang puso niya para lang mawala ang sakit na nararamdaman niya, nagawa na niya. "Selina...please come back to me..." umiiyak na bulong niya, napalingon siya sa isang sulok ng silid niya, naroon nakatayo ang mannequin

Saglit pang nakatayo si Eachen, tumingala siya sa langit nang umihip ang malakas na hangin. Nakita niya ang kulay abo at kumpol-kumpol na ulap na nagbabanta sa nalalapit na pagbuhos ng ulan. Katulad niyon ang kanyang nararamdaman sa mga sandaling iyon—hindi rin maganda ang kanyang kalooban, nilulukob pa rin ng kalungkutan at hinagpis ang puso niya. Ibinaba niya ang ulo at tumingin sa di-kalayuan, kung nasaan ang crematorium. Ang araw na iyon ang unang pagkakataon na dinalaw niya si Selina. Hangga't maaari kasi ay ayaw niyang pumunta roon, dahil hindi pa rin niya tanggap ang pagkawala nito. Nag-umpisa siyang maglakad. Eachen faced Selina's memorial plaque, and as his gaze fell upon her picture, a burning sensation ignited in his eyes. Nagbabadya ng tumulo ang mga luha, ang dala niyang bouquet of flowers ang lalong nagpadagdag sa nararamdamang bigat ng kalooban niya. "Selina, I brought flowers for you, but you're not here to receive them. Sorry... I'm sorry, sweetie..." he whispered

Kahit ramdam ni Selina ang paghilab ng tiyan ay tinitiis niya iyon, hindi maaaring mahalata ng mga tagabantay na malapit na siyang manganak. Pumasok si Angel sa silid, dala ang mga pagkain niya. Pinatong nito ang mga pagkain sa lamesa, lumapit naman siya at bumulong. "Angel, pakiramdam ko manganganak na ako anuman sandali, nakahanda na ba ang mga gamit?" bulong niya, tumango ang dalagita. "Salamat Angel." Napapakapit na lang sa gilid ng mesa si Selina kapag nararamdaman niya ang pagsakit ng tiyan, hindi siya maaaring dumaing o umiyak dahil siguradong susunduin ng mga taga bantay ang midwife para paanakin siya, hindi siya papayag na kunin ng mga ito ang anak nila ni Eachen. Madaling araw... "Ahh..." umiiyak na sa sakit dahil sa paghilab ng tiyan niya si Selina. Hindi niya alam ang gagawin, hihiga ba siya o uupo. Mabuti na lang wala na ang taga bantay sa labas, pumasok si Angel dala ang mga gamit. "Angel, ang mga hinabilin ko sayo, tandaan mo. Huwag na huwag mong ibibig