LOGIN"Ang ganda mo, kahit ano pa ang isuot mo. Sa totoo lang, kahit wala kang suot, ikaw pa rin ang pinakamagandang babaeng nakita ko." Selina was ready to give her all to her boyfriend on their special night but a shocking intrusion by a stranger left her life in shambles. Ang masaya sanang gabi nila ng nobyo ay napalitan ng bangungot.inilit siya ng lalaki, na nagresulta sa pagbubuntis.Nawala ang lahat sa kanya, ang tiwala ng nobyo at ang trabaho niya. Hindi niya alam kung paano pa makakabangon muli.Ngayon, na nag uumpisa siyang muli, ang estrangherong lalaki na sumira sa kanyang mga pangarap ay sinusubukang maging bahagi ng kanyang buhay. Can she forgive and let him in, or will she shut him out forever?
View More______
"พรานอินทร์รูปหล่อฝีมือการล่าสัตว์ไม่เป็นสองรองใคร ทั้งยังเชี่ยวชาญเรื่องการเดินป่าเป็นที่เลื่องลือไปไกลถึงคนเมือง ใครต่างก็ต้องการตัว คนดีๆ แบบนั้นไหงถึงได้เลือกที่จะมีเมียน้อยเป็นเด็กเขากลิ่นสาปสางแบบนั้นกัน"
"จะพูดก็พูดเถอะ คนบนเขาห่างไกลความเจริญแบบนั้นเล่นของต่ำกันทั้งนั้น"
"ตาย! งั้นพรานอินทร์ก็อาจจะโดนของจากเด็กเขาคนนั้นรึ ถึงขั้นเอามันเป็นเมียน้อยออกหน้าออกตาเกินลูกสาวผู้ใหญ่ลือ"
"ข้าคิดว่าเป็นแบบนั้น หนูข้าวหอมทั้งสวยทั้งดูดี อีกทั้งยังเป็นถึงขวัญใจประจำหมู่บ้าน ตอนที่แต่งงานกันก็ดูชื่นมื่นรักกันดี แต่ไหงผ่านไปไม่ถึงปีพรานอินทร์ถึงลากอีเด็กเขาลงมาอยู่กระท่อมท้ายหมู่บ้านก็ไม่รู้"
"จุ๊ๆ! อีเด็กนั่นมันมาแล้ว"
"......"
อีเด็กนั่นที่ว่าคือฉันคนนี้เอง กอบัว เด็กเขาที่มีกลิ่นสาปสางอย่างที่ชาวบ้านลือกัน ฉันอายุยี่สิบสี่ปีกำพร้าพ่อแม่ส่วนย่าที่อยู่ด้วยกันก็ป่วยตายทิ้งฉันไว้ในหมู่บ้านบนเขาอย่างเดียวดาย กระทั่งฉันได้ออกไปหาผักป่าเจอเข้ากับพรานอินทร์ พรานหนุ่มรูปหล่อมากความสามารถ เขาเป็นคนช่วยฉันออกมาจากวังวนความเศร้า จนถึงตอนนี้ฉันได้ย้ายมาอยู่หมู่บ้านเชิงเขา เป็นหมู่บ้านที่มีความเจริญกว่าบ้านเกิดฉันอย่างมาก
"ก็ว่ากลิ่นอะไรเหม็นเน่า ที่แท้ก็เป็นกลิ่นของพวกเล่นของต่ำนี่เอง"
ไม่ต้องเหลือบมองซ้ายมองขวาฉันก็พอจะรู้ ว่าป้าเจ้าของร้านขายผักหมายถึงใคร
"ถ้าจะมาซื้อของบอกไว้ก่อนว่าพวกข้าไม่ขายให้เอ็ง นอกจากจะเล่นของต่ำตมแล้วยังมาเป็นมือที่สามอีกหน้าไม่อาย"
"ฉันไม่ได้มาเป็นมือที่สามของใคร"
"เหอะ! เห็นพวกข้าโง่นักหรือไง อย่างเอ็งไม่เรียกว่ามือที่สามจะเรียกว่าอะไร ถูกพรานอินทร์รับมาเลี้ยงดูปูเสื่อเป็นอย่างดี"
"ไม่นะนั่นพรานเขาแค่สงสารและให้ที่อยู่ที่กินกับฉันเท่านั้นเอง"
แม้ความจริงแล้วฉันจะตกหลุมรักพรานอินทร์เข้าอย่างจังก็เถอะ แต่จริงๆ แล้วฉันกับพรานอินทร์ไม่เคยล่วงเกินกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว รู้อยู่เต็มอกว่าพรานอินทร์มีเมียที่ทั้งสวยทั้งน่ารักอยู่ก่อนแล้ว นั่นจึงทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย
"บอกไว้ก่อนเลยนะว่าเอ็งน่ะไม่ได้สะไม่ได้สวยสักเท่าไหร่หรอก มีดีก็แค่รูปร่างหน้าตา แต่แม่ข้าวหอมของพวกฉันเธอดูดีทั้งภายนอกและภายใน นอกจากหน้าตาจะสวยสง่ากิริยามารยาทอ่อนช้อยแล้วยังมีจิตใจที่อ่อนโยน"
"ใช่ รู้ตัวเองดีแล้วก็รีบออกไปห่างๆ จากร้านพวกฉันสักที รู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวหล่อนน่ะมีกลิ่นสาปสางเหม็นเน่าอย่างกับสัตว์ตาย อี๊แหวะ!! จะอ้วก"
"อึก!"
เพราะคำสาปหรือเปล่านะฉันถึงได้มีกลิ่นเหม็นเน่าถึงเพียงนี้ ผู้คนที่พบเจอต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันถึงกลิ่นสาบสางในตัวของฉัน แต่ทำไมตัวฉันถึงไม่ได้กลิ่นของมันเลยล่ะ?
"เอ็งไปไหนมารึกอบัว พี่ตามหาอยู่ตั้งนาน"
ระหว่างที่เดินก้มหน้ากลับจากตลาดเจอเข้ากับพรานอินทร์ที่กำลังยืนกอดอกรอฉันอยู่ก่อนแล้ว
"ปะ ไปตลาดมาจ้ะ"
"ฮืม ทำไมไม่ใช้ไอ้ดำไป"
พี่ดำ เป็นลูกน้องของพรานอินทร์ มักจะถูกใช้ให้มาเฝ้าและรับหน้าที่เป็นคนไปซื้อของให้ฉันที่ตลาด
"วันนี้ฉันเห็นพี่ดำเขาดูยุ่งๆ เลยไม่อยากรบกวน"
"คนอย่างมันยุ่งกับเขาเป็นด้วยรึ"
ดูเหมือนพรานนอินทร์จะไม่เชื่อยังคงใช้สายตากวาดมองหาพี่ดำในบริเวณบ้าน จนสายตาไปสะดุดเข้ากับร่างชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งหย่อนเบ็ดอยู่บนโขดหินข้างลำธารบริเวณหลังบ้าน
"นั่นไงกูว่าแล้ว ที่แท้ก็มัวแต่ตกปลาอยู่นี่เอง"
เห็นท่าว่าพรานอินทร์จะเดินเข้าไปกระชากคอพี่ดำเพื่อสั่งสอนเหมือนอย่างเคย ฉันรีบกระโดดไปคว้าแขนรั้งร่างใหญ่เอาไว้
"เดี๋ยวจ้ะ!"
"อะไรของเอ็งกอบัว พี่จะไปด่ามัน"
"ไม่ต้องด่าพี่ดำหรอก กอบัวออกไปโดยไม่ได้ร้องขอพี่เขาเอง อย่าไปโทษพี่ดำเขาเลยนะจ๊ะ"
พอคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาทำเอาฉันถึงกับเศร้า ไม่คิดว่าชาวบ้านจะเปรียบเทียบฉันและ ข้าวหอม เมียของพรานอินทร์ราวฟ้ากับเหวถึงเพียงนี้
"ทำหน้าแบบนั้นเอ็งเป็นอะไร"
"!!!"
ถึงกับหลุดออกจากภวังค์เมื่อจู่ๆ ฝ่ามือหนาผู้ใหญ่ยกประคองกรอบหน้าของฉันทั้งสองข้าง สายตาคู่ดุดันเกรี้ยวกราดในครานี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นจ้องมองนัยน์ตาฉันด้วยความห่วงใย ไหงหัวใจเจ้ากรรมถึงเอาแต่สั่นระรัวเต้นไม่เป็นจังหวะ ต้องบอกตัวเองอีกกี่ครั้งว่าชายที่อยู่ตรงหน้านั้นมีเจ้าของแล้ว
"ปะ เปล่าจ้ะฉันไม่ได้เป็นอะไร"
"ไม่ได้เป็นอะไรแล้วทำไมสายตาของเอ็งมันถึงเหมือนคนจะร้องไห้แบบนั้น บอกพี่มาว่าใครทำอะไรให้เอ็งเจ็บช้ำน้ำใจ"
สายตาที่จ้องมองมาแปรเปลี่ยนเป็นอีกคน เขาจ้องมองคาดคั้นรอความจริงจากปากฉันด้วยท่าทีกดดัน
"ชะ ชาวบ้านบอกว่าฉันมาเป็นเมียน้อยของพี่อินทร์ และยังบอกอีกว่าฉันเล่นของต่ำเนื้อตัวมีกลิ่นสาปสางเหม็นเน่าเหมือนสัตว์ตาย ฮึก!"
ทั้งพี่พยายามอุดกั้นข่มน้ำตาเอาไว้แล้วสุดท้ายมันก็รินไหลอาบแก้มทั้งสองอยู่ดีฉันเร่งยกหลังมือซับหยดน้ำตา แต่ถึงแบบนั้นก็ยังไม่ทันเรียวนิ้วโป้งของพี่อินทร์ที่ฉกฉวยปาดเช็ดมันก่อนฉันเสียอีก
"แบบนี้ไงล่ะพี่ถึงไม่อยากให้เอ็งออกจากบ้าน คนในหมู่บ้านนี้ยังไม่รู้จักเอ็งดีพอ เพราะงั้นอย่าไปเก็บคำพูดเหล่านั้นมาใส่ใจจะดีซะกว่า"
ไม่รู้เพราะคำพูดอ่อนโยนน้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเป็นยารักษาบาดแผลในใจ หรือเพราะรอยยิ้มนุ่มนวลจากพรานอินทร์กันแน่ ที่ทำให้หัวใจของฉันมันเต้นรุนแรงจนลืมความเจ็บปวดที่เผชิญมา มันรู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
"แล้ว...พี่อินทร์ไม่เหม็นสาบตัวฉันหรือจ๊ะ?"
___________
สวัสดีค่ะ ผลงานของไรท์เตอร์ตัวน้อยๆ ปลาวาฬคนนี้ทีนะคะ อย่างไรก็ขอฝากนักอ่านเป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ
ไปอ่านกันต่อเลยย ^^
Maaga pa, ngunit gising na si Rex. Tahimik ang buong bahay ni Mang Celso. Tanging mahinang tunog ng mga alon mula sa dalampasigan ang naririnig habang nakaupo siya sa maliit na mesa sa sala, hawak ang tasa ng kape na kanina pa niya iniinom. Ilang beses na siyang napatingin sa pintuan ng silid na tinutulugan nila ni Fleur. Mahimbing pa ring natutulog ang dalaga. Hindi niya alam kung anong oras ito nakatulog kagabi, pero alam niyang mas nauna siyang nakatulog kaysa rito. Ilang buwan na siyang nasa isla, at hanggang ngayon ay hindi pa rin niya alam kung ano ang eksaktong naghihintay sa kanya sa hinaharap. Hindi naman habang-buhay ay maaari silang manatili sa bahay ni Mang Celso. Malaki na ang naitulong ng matandang lalaki sa kanila. Bukod sa pagliligtas sa kanila mula sa dagat, pinatuloy pa sila nito sa bahay at binigyan ng matutuluyan habang hindi pa maayos ang panahon. Isa iyong malaking biyaya. Pero ayaw niyang abusuhin ang kabaitan nito. Kailangan niyang makahanap ng trabaho.
Nang gabing iyon, tumulong si Fleur sa paghahanda ng hapunan. Hindi siya sanay na nakaupo lamang at hinahayaan ang ibang tao na gumawa ng lahat para sa kanya. Kaya kahit ilang beses siyang sinabihan ni Mang Celso na magpahinga, tumulong pa rin siya. Samantala, abala si Rex sa labas. Nang matapos niyang magligpit, napansin niyang wala na ang ilan sa kanilang basang damit. Lumabas siya. At nakita niya si Rex na nagsasampay ng mga iyon. “Bakit hindi mo sinabi sa akin?” Napalingon ang binata. “Ano?” “Tutulungan sana kita.” “Hindi na kailangan.” Lumapit si Fleur at kinuha ang isang damit. “Ako na.” “Ako na nga.” “Rex.” “Fleur.” Pareho silang natahimik. Maya-maya, napangiti siya. “Ang kulit mo.” “Parang ikaw.” Napailing siya at itinuloy ang pagsasampay. Magkatabi silang gumagawa. Walang masyadong salita pero hindi iyon awkward. Parang normal na lamang sa kanila ang magkatabing gumagawa ng mga ganong gawain. Nang sabay nilang abutin ang isang damit, nag
Tirik na ang araw, ramdam ni Fleur ang mainit na buga ng electric fan. Matapos ang magulong gabi dahil sa bagyo, mahabang biyahe, at pagod na katawan, nahimbing ang tulog niya sa malambot na kutson na ipinahiram sa kanya ni Mang Celso. Hindi niya alam kung gaano katagal siyang natulog.Nang unti-unting dumilat ang kanyang mga mata, ilang sandali muna siyang nakatitig sa kisame bago niya tuluyang naalala kung nasaan siya. Wala na siya sa kubo. Nasa bahay siya ni Mang Celso.Dahan-dahan siyang bumangon at napatingin sa paligid. Tahimik ang maliit na silid. Pero may isang bagay agad na napansin niya. Wala doon si Rex.Bahagyang kumunot ang kanyang noo. Hindi niya alam kung bakit iyon ang unang bagay na pumasok sa isip niya.Nasaan si Rex?Napailing siya sa sarili.Bakit naman niya kailangang hanapin agad ang lalaki?Noong mga unang araw nito sa isla, wala naman siyang pakialam kung saan ito nagpupunta. Ngayon, parang naging natural na lamang sa kanya na malaman kung nasaan ito. Napansin
“Malapit na tayo,” saad ni Mang Celso mula sa unahan ng bangka. Dahan-dahang napatingin si Fleur sa direksyon ng bayan. Unti-unti nang lumilinaw ang mga kabahayan, mga tindahan, at ang pantalan na nagsisimula nang maging abala kahit maaga pa lamang sa kabila ng bagyong dumaan. Hindi niya namalayang mahigpit na pala ang kapit niya kay Rex, nakasubsob siya nang bahagya sa dibdib nito habang patuloy ang pag-indayog ng bangka sa alon. Sa bawat hampas ng hangin, lalo siyang napapalapit dito. At hindi siya tinutulak palayo ng binata. Sa halip, nanatili itong nakayakap sa kanya. Nang maramdaman nito ang bahagyang panginginig niya, mas hinigpitan nito ang yakap sa kanya. “You’re still cold,” mahinang sabi nito. Hindi iyon tanong. Bahagya siyang tumango, nakasubsob pa rin sa dibdib nito. “Oo…” Hindi na ito muling nagsalita, pero hindi rin ito bumitaw. Parang sinasabi ng yakap nito na hanggang makarating sila, doon lang siya pakakawalan. Makalipas ang ilang minuto ay tuluy
Pagkalabas ng opisina ni Pola ay dumiretso siya sa ladies room, saglit niyang pinagmasdan ang sarili sa malaking salamin, hanggang ng mga sandaling iyon ay hindi pa rin siya sanay sa nakikitang pagbabago sa sarili niya, bata pa lang yata ay nakasalamin na siya kaya ang makita niya ang sarili na wal
Sa meeting room ng mga managers, tahimik na nakaupo si Pola sa isang tabi, nakatutok ang atensyon niya sa lap top habang mabilis na tumitipa ang mga daliri sa keyboard, naroon siya para i-record ang minutes of the meeting. Samantala, tahimik na nakikinig si Morris sa mga managers na nagsasalita
Hindi na namalayan ni Pola ang mga luha, masakit na makitang nasasaktan si Morris, alam niyang hindi pa rin nito makalimutan si Selina, obvious naman na mahal pa rin nito ang dating kasintahan. Bigla ay tumayo ito sa pagkakaupo at naglakad papasok sa sasakyan, tahimik na nakasunod lang siya dito
Mula sa mataas na stool na kinauupuan ni Pola palihim niyang sinusulyapan si Morris, katabi nito ang babaeng hindi maitago ang pagningning ng mga mata at matamis na ngiti habang nakatitig sa binata. Hindi niya maalis sa isipan na si Joan ang nakasama nito sa States. At alam ng buong klase na crush






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
Ratings
reviewsMore