บททั้งหมดของ EACHEN HAN, The Obsessive CEO: บทที่ 121 - บทที่ 130

"Wala na kaming mga magulang ni kuya Pong pero kahit sa kalsada kami lumaki at kung saan saan kami natutulog ay masaya pa rin ako dahil hindi niya ako pinababayaan, ginagawa niya ang lahat para mabuhay kaming dalawa." nagsimulang magkwento si Dick sa buhay nito. "Kahit anim na taon lang ako noon at sampung taon siya, hindi niya ako hinayaang mamalimos sa kalsada, siya ang lahat ng gumawa para makakain kami araw-araw pero isang gabi bigla na lang kaming dinukot ng Le Royale Gang, dinala kami sa kulungan na puro bata ding katulad namin. Impyerno ang buhay namin doon, mas gugustuhin ko pa sa kalsada tumira habang buhay huwag lang doon, hindi na nga kami pinapakain ng maayos palagi pa kaming may bugbog at hagupit ng latigo." patuloy nito. Nakita niya ang pagkuyom ng mga palad nito at pagsungaw ng luha sa gilid ng mga mata nito, tila nananariwa ang mapait na nakaraan. "Plano na naming tumakas ni kuya Pong doon pero isang beses dinala kami sa chamber arena para makipaglaban sa kapwa namin

Hindi pa nakakalayo si Eachen nang mapansin niya ang bulto sa di kalayuan, kumikilos iyon at tila patakas kaya mabilis niya itong sinundan. Nakasunod naman ang ibang tauhan niya at ang mga kapatid. "Stop right there, or I'll shoot you in the head right now," he threatened, aiming at the figure with his back turned. The figure raised its hands. Nang itaas ng lalaki ang mga kamay ay kaagad na napansin ni Eachen ang braso nitong may tattoo, itim na ahas. 'It's Boa!' Ganon na lamang ang naramdaman niyang galit, ito ang dahilan ng lahat ng mga nangyayari sa kanila Selina. Pagbabayaran nito lahat ng mga ginawa nito sa kanya. "Turn around! And don't even think about moving if you want to stay in this world!" he threatened again, curiosity burning within him about the identity of this "Boa" who'd caused all their suffering, Selina and him. He wanted to know what he'd done to deserve this, why he felt like he was the target. Dahan-dahang kumilos si Boa paharap sa kanya, humigpit a

"Bastos! Sino ka ba?" asik ni Selina. Naniningkit ang mga mata nito sa pagkalito at pagkairita. Saglit na natameme si Eachen, naglaho ang mga ngiti sa labi niya at bahagya pang napaatras, nakatingin siya sa mga mata nito pero wala siyang nakitang kahit na anong bakas ng pagkasabik habang nakatingin sa kanya. Parang nakatingin lang ito sa isang estranghero. Natahimik din ang mga naroon at nagulat sa mga nangyari. For a moment, Eachen was taken aback, unsure of how to respond. The monitors beeped softly in the background, emphasizing the heavy silence. Humigit muna siya ng malalim na paghinga, at pilit na kinalma ang sarili. Hindi siya maaaring magpaapekto sa harap ng dalaga. "Selina, it's me... Eachen.." He spoke slowly, his voice gentle, as if trying to calm a frightened animal. "You don't remember?" Hindi nagbago ang ekspresyon ng dalaga, sa halip ay lalo pang tumigas ang anyo nito. "Eachen? Hindi kita kilala, ngayon nga lang kita nakita," kunot noong sagot nito. Para

"Ma, kailan ba ako bibisitahin ni Morris?" tanong ni Selina sa ina, pinagbabalat siya nito ng mansanas. "Anak, pagtuunan mo muna ang pagpapagaling bago mo isipin si Morris," sabi nito. Lumabi siya. "Hanggang ngayon pa rin ba hindi kayo boto kay Morris, ma?" tanong niya dito, may himig pagtatampo sa tinig niya. Hindi ito umimik, kaya muli siyang nagsalita. "Mabait si Morris ma, kahit na hindi ako gusto ng pamilya niya, pinaglalaban pa rin niya ako sa kanila, ganon niya ako kamahal." Pagtatanggol niya sa nobyo. "Selina, hindi naman sa ayaw ko kay Morris kaya lang.." hindi nito naituloy ang sasabihin. "Kaya lang ay ano, ma?" takang tanong niya. Nagbuntong hininga ito. "Mas gusto ko ang katulad ni Mr. Han," bigla ay nasabi nito. Umikot ang eyeballs niya. "Ma, ang sabi ninyo boss ko ang Mr. Han na iyon? Ano't siya ang tipo ninyong lalaki para sa akin? Ayaw ninyo nga sa mayaman, hindi ba?" naiiling na sabi nito. Tiningnan siya ng ina. "Pero naiiba si Eachen." komento nito, nan

"Ano ang ibig mong sabihin, pupunta tayo sa penthouse mo? Bakit?" tanong ni Selina, may gulat at kalituhan sa boses. "You may not remember, but you're not just my company assistant, you're my household assistant as well." kaswal na sagot nito. Nanlaki ang mga mata niya sa sinabi nito. "I'm your household assistant as well?" hindi pa rin makapaniwala sa mga narinig. Tumango ito, "Yes, and we're going to my penthouse, and you'll be resuming your duties as my household assistant. I can show you the contract you signed, if you need reminding." Saglit pa siyang nagulantang, pumayag ba talaga siya na maging house assistant nito? Ganon na ba siya kadesperada para i-grab ang pagiging kasambahay nito? "Okay lang ba na isama ko si Ella sa bahay mo?" tanong niya. Bago ito sumagot ay tumingin muna ito sa natutulog niyang anak, and she couldn't quite explain why, but in the hidden corners of her heart, a peculiar emotion stirred as she watched him cradle Ella. Mr. Han's face softe