Tous les chapitres de : Chapitre 151 - Chapitre 160

AMARA'S POV Nilabanan ko ang mga titig niya. “Hindi talaga ko nagkamali nang magdesisyon akong hindi ka pakasalan!” His jaw clenched as he stared intensely at me. “Well, it's a blessing in disguise din na humindi ka, because Shai is way better than you.” sartakstiko nyang tugon saka kusang nag-iwas ng tingin sa 'kin. Hindi ko alam kung namamalikmata lang ako pero nakita kong may nagdaang sakit sa kaniyang mga mata taliwas sa sinasabi ng kaniyang bibig. Ngunit isa lang ang nasisiguro ko. Kung meron mang mas nasasaktan ngayon ay ako yon! Para na rin niyang nilamukos ang puso ko nang ihambing niya ako sa Shaina na yon! Magkagayon man, hindi ko ipinahalata na sobra akong nasaktan sa sinabi n'ya. “Hindi ko pipirmahan ang agreement na yan, pero hindi pa rin ako susuko, Hunter! Babawiin ko ang company ng Daddy ko! Alam mo kung gano kaimportante sa 'kin ang kumpanya dahil yan na lang ang naiwan sa' min ni Daddy. Pero what did you do? Pinag-interesan mo pa rin! Napakagahaman mo!” singhal

AMARA'S POV Unang sabak ko pa lang bilang secretary ng bakulaw na to, tinambakan na kaagad ako ng trabaho! Grrr!!! Sarap talaga niyang sipain sa balls! Sumasakit na ang batok ko sa matagal na pagkakayuko. Maging ang mga mata ko ay sumasakit na rin sa matagal na pagkakatitig sa monitor ng laptop pero hindi ako susuko! Kailangan kong manatili sa loob ng kumpanya ni Daddy bilang secretary ni Hunter para makahanap ako ng paraan kung pano ko mababawi ang kumpanya namin sa kaniya — nang hindi ko ginagamit laban sa kaniya ang aking mga anak. Hinding-hindi niya malalaman na siya ang tunay na ama ng kambal ko! Gumawa sila ng sarili nilang anak ng Shaina niya kung gusto n'ya ng tagapagmana! Akin lang ang kambal ko! Maglu-lunch break na pero wala pa sa kalahati ang na-encode ko. Ramdam ko na ang pagkalam ng sikmura ko dahil hindi ko na nagawang mag-almusal bago umalis ng bahay. Nalaman ko kasi mula kay Mabel — dati kong PA na ngayon ay nagwo-work pa rin sa company namin as acc

3RD PERSON'S POV “Ba't ang tagal mo?” salubong ang kilay na sita ni Hunter kay Amara nang bumalik ito sa opisina. Napansin niyang nakasimangot ito pagpasok pa lang sa opisina niya. “Pwede ba, mag kang reklamador dyan... Nag-uutos ka na nga lang, eh! Kala mo kung sino kang hari.” masungit nitong sagot sa kaniya sabay lapag ng kape sa ibabaw ng lamesa niya. “Bat nakasimangot ka?” “Wala ka na don!” sa halip ay mataray siya nitong tinalikuran at padabog na naupo sa swivel chair nito. “Akala ko ba magko-coffee break ka?” “Andami mong tanong. Inumin mo na lang yang kape mo, pwede?” irap nito sa kaniya saka kumuha ng panibagong folder at itinuloy ang trabaho. “Bruha!” mahinang bulong ni Hunter saka dinampot ang kape at sinimsim. Agad niya iyong naibuga nang malasahan! “Ano ba? Bat ka ba nagkakalat dyan? Para kang bata!” inis na sita sa kaniya ni Amara. Hindi naman maipinta ang mukha ni Hunter nang bumaling sa kaniya. “Gusto mo ba kong magkadiabetes, huh? Isang garapong asukal na y

3RD PERSON'S POV “Di ka pa ba nagugutom?” tila naiinip na tanong ni Hunter habang nakakalumbaba sa kaniyang lamesa at ang mga daliri naman sa kabilang kamay ay gumagawa ng ingay sa pamamagitan ng salitang pag tipa sa lamesa. Tinatamad niyang pinagmasdan ang dalaga. Mag-aalasyete na ng gabi pero hindi pa rin ito tapos sa ginagawa at may tatlo pang folder na natitira. “Hindi.” tugon naman nito nang hindi man lang nag-aksayang sulyapan siya. Marahas siyang napasandal sa kaniyang executive chair at pinagkrus ang mga braso sa dibdib. Iisang salita lang ang isinagot nito pero sapat na para mainis siya. “Pwes, ako nagugutom na!” maktol. Niya dito. “Eh, di kumain ka. Wala sa 'kin ang bibig mo Mr. Montefalco.” matabang nitong sagot sa kaniya habang patuloy pa rin sa kaniyang ginagawa. “Hanggang anong oras mo ba kasi balak tapusin yang ginagawa mo?” sa halip ay napipikon niyang tanong dito. Talagang wala na itong ginawa kundi sagutin siya ng pabalang! Sa wakas ay nag angat

3RD PERSON'S POV “T-Teka... Uuwi na ko!” protesta niya habang patuloy sa paghila si Hunter ng kaniyang palapulsuhan papunta sa restaurant sa loob din ng mall na iyon. “Mamaya lang pwede?” anito sa kaniya. Wala siyang nagawa kundi magpatianod na lang dahil ayaw naman nitong bitawan ang kaniyang palapulsuhan kahit pa anong pilit niyang alisin ang kamay nito. Pumasok sila sa isang Italian restaurant. “Nakakainis ka.. Wala ka pa ring pinagbago. Sobrang dominant mo pa rin. “Ano bang pinuputok ng butsi mo? Ililibre ka na nga ng dinner, ayaw mo pa?” “Bat sinabi ko bang ilibre mo ko? Kaya kong magbayad no!” “Fine. Eh, di ikaw ang magbayad ng pagkain natin ngayon, tutal nilibre kita ng lunch kanina.” nakangisi nitong tugon saka pinagkrus ang mga braso sa dibdib at prenteng sumandal sa upuan. Tumibok ang ugat sa kaniyang sintido. Talagang wala nang ginawa ang lalaki kundi inisin siya. “Sure!” sa halip ay sagot niya saka dinampot ang menu at umorder ng kaniyang pagkain. “Jus