All Chapters of ทาสรักพญามังกร: Chapter 21 - Chapter 30

สรัญรัตน์งงเป็นไก่ตาแตก เธอไม่เข้าใจความเปลี่ยนแปลงของผู้ชายตรงหน้า แต่นี่เป็นโอกาสที่เธอจะต้องรีบคว้าชุดกี่เพ้าขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็ว และหวังว่าเขาคงไม่เปลี่ยนใจหันมารังแกเธออีก “ผู้หญิงทำได้ทุกอย่าง เดี๋ยวนี้การแพทย์พัฒนาไปไกลจนยกเครื่องใหม่สักร้อยครั้งก็ยังได้ เธอมันตัวร้าย คิดเหรอว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะคล้อยตาม” สาวน้อยกล้ำกลืนความอับอายรีบสวมชุดให้เสร็จแล้วยืนนิ่งเป็นหุ่นขี้ผึ้ง ไม่ว่าเขาจะต่อว่าต่อขานหรือดุด่าเธอยังไง ทัพหน้าอย่างเธอก็ต้องทนให้ถึงที่สุด แม้จะไม่เข้าใจเขาเลยสักนิด ว่าทำไมจากที่เขาเองเป็นฝ่ายเริ่มและอ่อนแรงลง จนเกือบจะเป็นอ่อนโยน กลายเป็นขุ่นเครียดยิ่งกว่าแรกเริ่มเดิมทีเสียอีก ทำไม! “ใครอยู่ข้างนอก เข้ามาพาผู้หญิงคนนี้ไปขังไว้ในห้องที” “ขัง!!! คุณจะขังฉันหรือคะ” “ก็ใช่น่ะสิ เธอคิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอเดินเชิดหน้าไปมาอยู่ในนี้รึไง แต่ไม่ต้องกลัวนะ เพราะฉันจะเห็นเธอตลอดเวลา ไม่ว่ายามหลับ ยามตื่น หรือแม้แต่ตอนที่เธอทำกิจธุระ อย่าคิดหนีให้ปวดหัวไปเลย เพราะขนาดแมลงตัวเล็กๆ ยังไม่มีทางเข้าไปในห้องนั้น”

“แต่ฉันต้องนับถือพวกอัคราบริรักษ์อย่างนึง พวกมันเลือกคนมายั่วฉันได้เก่ง เธอสวยฉันไม่เถียง เธอยั่วฉันได้ขึ้นฉันพอใจ แต่จะให้พอใจมากกว่านี้ ฉันคงต้องพิสูจน์สักหน่อยว่าเธอมีอะไรดี นอกจากภายนอกที่สวยไร้ที่ติ ภายในเธอจะสวยแบบนี้หรือเปล่า แต่...ฉันคิดว่ามันคง...เน่าเฟะจนไม่มีชิ้นดีมากกว่า” “ถ้าคุณคิดอย่างนั้น ก็ปล่อยฉันไปสิ คุณคงไม่ต้องการนอนกับผู้หญิงเน่าเฟะอย่างฉันหรอกใช่มั้ย” หญิงสาวดันตัวขึ้นนั่งพิงฝาห้อง เธอปิดบังความสาวด้วยการไขว้มือปิดอก และงอขาขึ้นไม่ให้เขาเห็นความเป็นสาว แต่นั่นเป็นสิ่งที่เธอคิดผิดถนัด ตรงกันข้าม การนั่งแบบนี้เป็นการยั่วกามจนเขาไม่อาจละสายตาไปจากสิ่งที่ซ่อนอยู่กลางระหว่างข้อเท้า สรัญรัตน์มองตามสายตาจึงไขว้เท้าเข้าหากัน หน้าตาแดงเถือกเพราะความอับอายหาที่เปรียบไม่ได้ น้ำตาปริ่มเบ้าตาจนเกือบจะหยดลงคลอสองแก้ม หากเพียงกะพริบตาครั้งเดียวเท่านั้น เธอได้แต่จ้องหน้าเขาบังคับสายตาไม่ให้เลื่อนลงมองอกแกร่ง ที่เรียกให้เลือดสาวอุ่นขึ้นเพียงได้เห็น ร่างอิ่มสั่นเทิ้มทั้งตื่นกลัว หวาดผวา ทว่าท่ามกลางความรู้สึกเหล่านั้น มีสิ่งหนึ่งที่กำลังก่อตัวขึ

ป่านนี้ลูกสาวของเขาจะเป็นอย่างไรบ้างนะ หยางโจวหมิงคงรู้แล้วว่าสรัญรัตน์ไม่ใช่หยางเหม่ยลี่ มาเฟียใจอำมหิตนั่นคงทรมานลูกสาวของเขาให้ตายทั้งเป็น‘ตันหยงของพ่อ ทั้งพ่อและแม่คอยแต่บังคับหนูมาตลอด แต่หนูก็ดีใจหายที่ไม่เคยดื้อดึงเกเรใส่พ่อกับแม่เลยสักครั้ง หนูเชื่อฟังและทำตาม แม้จะไม่พอใจแต่หนูก็ไม่เคยปริปากบ่น พ่อรู้มาตลอด แต่ในเมื่อหนูไม่พูด พ่อก็จะให้มันเป็นไปตามที่เห็นสมควร แต่เรื่องนี้...พ่อขอโทษจริงๆ นะลูก พ่อไม่เคยคิดจะส่งหนูไปทรมานแบบนี้ แต่...เพราะพ่อเอง พ่อผิดที่เลี้ยงลูกแบบผิดๆ เลี้ยงธัชชัยให้เป็นคนดีแต่เขากลับร้ายกาจอย่างไม่น่าเชื่อ และพ่อ...พ่อ...พ่อก็ไม่สามารถปกป้องหนูได้ พ่อขอโทษ ขอโทษนะลูก ตันหยง...’ร่างหนาหนักสั่นเทาเพราะแรงสะอื้น น้ำตาของคนเป็นพ่อหลั่งรินลงมาอย่างไม่อาย น้ำตาแห่งความเสียใจที่ไม่สามารถดูแลปกป้องลูกอย่างที่ควรจะเป็น“คุณคะ ไปไหนมาหลายวันคะ แล้วนี่...” สรวงสุดาได้กลิ่นเหล้าฟุ้งก็เบ้หน้าหนี เธอวางมือบนบ่าสะท้านของสามี รู้สึกได้ถึงแรงสะอื้นที่เจ้าตัวไม่คิดจะปิดบัง “เป็นอะไรไปคะ”ภรรยาที่เขาไม่เคยรักทรุดตัวลังนั่งบนเก้าอี้ตรงกันข้าม นายอรรถวัฒน์เงยหน้าขึ้นประสาน

ระหว่างที่สมองของหยางโจวหมิงกำลังเดินสวนทางกับการกระทำ เสียงครวญครางก็เรียกร้องให้เขาต้องสลัดความคิดรกๆ ออกจากสมอง แล้วเลื่อนกายลงคลอเคลียใบหน้ากับแผ่นท้องแบนราบ ตวัดปลายลิ้นทิ้งความรุมร้อนให้พาดผ่านลงบนเนินเนื้ออวบนูนเด่น ปลายนิ้วเรียวแกร่งยังไม่ละจากกลีบกายประดุจพบเจอกับของเล่นชิ้นโปรด สอดแทรกกระตุ้นให้เลือดในกายสาวเดือดพล่าน จนไม่อาจต้านทานไหว สะบัดสะโพกพลิกพลิ้วตามจังหวะชักนำ“เธอเป็นสาวร้อน ระบายความร้อนออกมาสิตันหยง นั่นแหละ ต้องอย่างนั้น ทำให้ฉันพอใจ”สรัญรัตน์ได้ยินเสียงทุ้มกระซิบแผ่วมาไกลๆ เธอพยายามบังคับร่างกายไม่ให้ตื่นเต้นไปกับการชักชวนนั้น แต่ทำไมทุกส่วนในร่างกายถึงได้ไม่ยอมเชื่อฟังเธอเลยสักนิด มันไม่เพียงต่อต้าน แต่ยังให้ความร่วมมือไปกับเขาอย่างน่าอาย เรียวขางามที่ควรหนีบปกปิดความสาว แค่เขาใช้แรงเพียงน้อยนิดดันให้แยกออกก็กางกว้างอย่างง่ายดาย เธอกัดปากตัวเองจนเจ็บ มองศีรษะทุยที่ขยับยุกยิกอยู่กลางร่าง แล้วต้องหลับตาพริ้มทิ้งหัวลงบนหมอน เมื่อเรียวลิ้นร้อนจับคู่กับนิ้วแกร่งสร้างความซ่านกระสันจนต้องหวีดร้องเสียงดังหยางโจวหมิงดื่มด่ำความหวานจากดอกไม้แสนสวย เสียงหวีดร้องที่มาพ

“ผมเป็นผู้ชายธรรมดาๆ ครับ ไม่ได้มีอะไรที่วิเศษวิโสเลิศเลอไปกว่าคนอื่น ธุรกิจของตระกูลหยางเจริญงอกเงยมาตั้งแต่สมัยคุณพ่อยังมีชีวิตอยู่ ผมก็แค่สานต่อเจตนารมณ์ของท่าน ทำตามแบบแผนที่ท่านวางเอาไว้เท่านั้นเองครับ”“หึ หึ...แต่ที่ฉันเห็นมันไม่ใช่เท่านั้นอย่างที่เธอว่า”จางเอี้ยจือทำหน้าเซ็ง เมื่อบิดาเอาแต่พูดเรื่องธุรกิจ ไม่ได้พูดเรื่องที่เธออยากให้พูด เธอจึงสะกิดแขนพ่อเป็นการบอกว่าเข้าเรื่องที่ควรพูดเสียที“นี่เอี้ยจือ ป๊าก็กำลังพูดเรื่องของเราอยู่นี่ไง หนูจะสะกิดป๊าทำไมกัน” คนเป็นพ่อถามลูกเสียงระรื่น รู้ดีว่าลูกสาวอยากให้เข้าเรื่องเสียที เพราะเธอใจร้อนอยากฟังเต็มแก่“ก็แหม ปะป๊าก็...เอี้ยจือไม่ค่อยรู้เรื่องการทำธุรกิจ แต่ผู้ชายต่างกำลังพูดถึงแต่ธุรกิจ คำก็ธุรกิจ สองคำก็ธุรกิจ เอี้ยจือก็เบื่อแล้วสิคะ เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่านะคะ”“ลูกใจร้อนแบบนี้ทุกครั้งที่อยู่กับโจวหมิงหรือเปล่า ระวังนะ โจวหมิงเขาจะเบื่อเอา” บิดากระเซ้าลูกสาวอย่างอารมณ์ดี“แหม...ปะป๊า โจวหมิงไม่เบื่อเอี้ยจือง่ายๆ หรอกค่ะ จริงมั้ยคะโจวหมิง” ท้ายประโยคหันไปถามคนรัก ซึ่งนั่งหน้าเรียบจิบน้ำชาร้อนๆ ราวกับติดใจในรสชาติของมันเสียเต