บททั้งหมดของ My Daughter's Doctor is my Ex Lover: บทที่ 181 - บทที่ 190

Chapter 181Alas-sais ng hapon, sa templo.Napakaliit ng templong iyon at bihira lamang puntahan ng mga tao. Karaniwan itong nagsasara ng alas-singko ng hapon. Ngunit ngayong araw, sinabi ng tagapangasiwa na si Baristo, “Maghintay pa tayo nang kaunti.”Nag-antay ang batang baguhang monghe hanggang alas-sais, at noo’y isasara na sana niya ang pinto nang may bahagya siyang matanaw na aninong paakyat sa bundok.Nag-iisa at tila inabandona, binabaha ng ulan ang lalaki—basang-basa ang kanyang kasuotan, dikit na dikit sa noo ang kanyang itim na buhok. Lubos siyang magulo ang anyo. Mabigat ang bawat hakbang niya.Pagpasok ni Cormac, agad na nagdasal ang batang monghe, sabay pinagdikit ang mga palad. “Mangyari po kayong pumasok.”Hindi ba’t ito ang kaibigan ni Sister Maria kaninang umaga?Noong umaga, ang lalaking ito’y may taglay na marangal at pambihirang dignidad. Mataas ang noo at kilay niya, puno ng pagmamataas at paghamak, at kapansin-pansin ang kanyang malamig at mailap na tindig.Ngun

Chapter 183Tinulungan ng staff si Naomi na isuot ang asul na wedding dress. Medyo malaki ito para sa kanya kaya’t sinara sa likod gamit ang ilang safety pin. Ang palda ng bestida ay detalyado at napakagara—patong-patong ang tela, mabigat ngunit elegante sa bawat galaw.“Kailangan niyo pa po ba ng belo, ma’am?” tanong ng staff habang inaayos ang laylayan.Sandaling nag-isip si Naomi bago tumango.“Oo. Pero simple lang sana.”Hindi rin naman inayos nang husto ang kanyang buhok, at napakapayak ng make-up niya. Ayaw niya ng kung anu-anong kumplikado—isang litrato lang ang pakay niya.Maingat na isinuot ng staff ang belo. Sa loob nito, basta na lamang itinali pababa ang kanyang buhok sa isang mababang ponytail.“Okay na po,” ngumiti ang staff. “Pwede na po kayong lumabas.”Lumakad si Naomi palabas at dumating sa Studio 2.Nandoon na si Cormac, naghihintay.Nagpalit siya ng puting suit—hindi eksaktong akma sa kanya, halatang minadali lamang ang pagsuot. Itinuwid niya ang bahagyang naglilip

Chapter 185Malinaw na panaginip lamang iyon.Ngunit hindi niya makalimutan ang kanyang mas batang sarili—ang paraan ng pagtingin nito sa kanya, mapaglaro, tiyak, at puno ng panunuya.Inabot ni Cormac ang bedside table. Dalawang sleeping pills na lamang ang natitira.Hindi sapat ang dalawang ito para makatulog nang matiwasay ngayon.Tumayo ang lalaki at naglakad patungo sa bintana.May isang itim na leather armchair sa silid. Pumasok ang malamig na liwanag ng buwan mula sa floor-to-ceiling windows. Hawak niya ang isang sigarilyo sa pagitan ng mga daliri—maikli na lamang ang abo, kumikislap ang pulang baga. Humigop siya nang malalim, at tinakpan ng usok ang kanyang mukha.Naupo roon si Cormac, mistulang isang malamig at mailap na larawan.Matagal siyang nanatili roon.Dahil sa panaginip—isang panaginip na parang galing sa ibang mundo, totoo ngunit hindi rin, malinaw ngunit surreal.Nanatili siyang nakaupo sa tabi ng bintana hanggang sa pumuti ang langit.Lumapit si Yda at dinilaan ang

Chapter 187“Cormac, kung gusto mong makita si Neriah sa susunod, maaari mo naman akong sabihan nang maaga at ako ang… mag-aayos ng oras.”“May lalabas lang ako sandali at malamang hindi ako makakabalik agad.”Saglit na natigilan si Naomi.Habang siya’y nakatulala, biglang iniabot ng lalaki ang kamay nito at inakbayan ang kanyang baywang, saka siya mahigpit na niyakap. Ipinatong ni Cormac ang baba sa balikat at batok ng babae, mahigpit ang pagkakayakap sa kanya.“Naomi, sa’yo palaging mananatili si Neriah. Walang sinuman ang kukuha sa kanya mula sa’yo—ipinapangako ko,” mahinang wika ni Cormac habang nilalanghap ang banayad na halimuyak ng buhok ng babae, kasakiman ang paghinga na tila gustong punuin ang kanyang baga. Namula ang kanyang mga mata sa anggulong hindi nakikita ni Naomi, at lalong naging paos ang kanyang tinig. “Naomi… maaari mo ba akong yakapin?”Likás sa tao ang pagiging sakim.Noon, ang gusto lamang niya ay dalhin ang kanyang anak sa amusement park bago umalis. Ngunit na

Chapter 189Makalipas ang isang oras, bumagsak na ang gabi.Isinuot ni Cormac ang kanyang bulletproof vest at naghahandang pumasok kasama si Berle upang hanapin si Kai nang may isa pang lalaking doktor ang nagsalita,“Ako na ang papasok. Berle, maghintay ka na lang sa labas.”Tinapik niya ang kanyang dibdib.“Trabaho ito ng mga lalaki.”Alas-nuwebe ng gabi, maingat na naglakad papasok sa wasak na lungsod sina Cormac at ang lalaki, sunod-sunod ang kanilang hakbang. Sa lupa ay may mga bakas ng dugo, usok ng pulbura, at mga marka ng pagbomba ng artilyeriya. Mahinang sabi ni Cormac,“Huwag ka nang pumasok at ilagay ang sarili mo sa panganib. Wala kang kinalaman sa bagay na ito.”“Paanong hahayaan kong pumasok dito ang babaeng mahal ko at isugal ang buhay niya?” sagot ng dayuhang binatang may blondeng buhok at bughaw na mata. Sinulyapan niya si Cormac, may bahid ng padalos-dalos at magaspang na tapang.“Lalaki pa ba ako kung gagawin ko ’yon?”“Gusto mo si Berle,” sabi ni Cormac habang sinu