All Chapters of My Daughter's Doctor is my Ex Lover: Chapter 171 - Chapter 180

Chapter 171Isinasagawa ang operasyon ni Lola Laida.Dumating si Danilo nang nagmamadali at naupo sa isang silya.Nakasandal si Naomi sa pader, tahimik at walang imik.Hindi kalayuan, may isang matangkad at payat na pigura.Nakasandal din si Cormac sa dingding, mahigit sampung metro ang layo mula kay Naomi.May sigarilyo sa kanyang bibig at may basurahan sa kaliwa niya. Sunod-sunod siyang nagsindi ng ilang sigarilyo na para bang wala lang.Napatingin sa kanya ang isang nars na napadaan, bakas ang pagtataka.“Dr. Lagdameo, ano po ang ginagawa ninyo rito?”Tumango lamang si Cormac, walang imik, bago tumunog ang kanyang telepono.Pagkasagot ng tawag, paos ang boses niya dahil sa usok. “May problema ba sa ward?”“Wala naman. Nandito lang ako. Kaya lang…” sabi ni Dr. Enrico. “Naka-leave ako bukas. Gusto mo bang magpalit tayo ng duty? Ibibigay ko sa’yo ang day off ko bukas.”Nanatiling tahimik si Cormac ng ilang segundo.Pinatay niya ang sigarilyo sa pagitan ng kanyang mga daliri at hinaplo

Chapter 173“Ha?” napatigil si Lincoln, halatang nabigla.Muling nagsalita si Cormac, paos at mahina ang tinig. Napaseryoso si Lincoln; agad niyang dinampot ang telepono at nagtungo sa sala.“Cormac…”Sumandal si Cormac sa upuan, nakapikit, bahagyang gumagalaw ang mapuputlang labi.Narinig pala niya ang lahat.Madilim ang loob ng sasakyan, at ang kanyang mukha ay natatabunan ng dilim.Ang mga salitang binitiwan niya noon.Ang kaarawan ni Cormac ang araw na pinakakinamumuhian niya.Lahat ay bumabati sa kanya ng happy birthday, ngunit wala ni katiting na saya sa kanyang puso.Iilan lamang ang nakaaalam tungkol sa kidnapping na kinasangkutan ng isang mayamang pamilya noon. Mahigit dalawampung taon na ang lumipas, at ang pangalang Cain ay unti-unti nang nabura sa pang-araw-araw na buhay.Ngunit tuwing kaarawan niya, ang buong pamilyang Lagdameo ay binabalutan ng huwad na kasiyahan.Ipinagdiriwang nila ang kanyang kaarawan, binabati siya, at pinapakain ng cake—ngunit ang bawat kagat ay par

Chapter 175Tumayo si Glenn. Mas mababa siya kay Cormac at wala ang likas na yabang at awtoridad ng isang lalaking lumaki sa marangyang pamilya. Tiningnan lamang niya ang kanyang relo.“Gabi na. Ihahatid ko na si Neriah.”Lumakad siya ng ilang hakbang pasulong. “Salamat sa napakabukas-palad mong regalo ngayon, Sir Cormac.”Habang pinapanood ni Cormac na umalis si Glenn kasama si Neriah, naglakad siya ng ilang hakbang upang sumunod, ngunit nang makita niyang pamilyar na sumakay ang bata sa sasakyan ni Glenn, naupo na lamang siya nang walang magawa.Sa loob ng pitong taon, hindi niya kailanman nakasama ang batang ito.Bumalot sa kanya ang matinding panghihinayang, hanggang sa mapuno ang buong pagkatao niya.“Tito, nag-away ba kayo ni Doc Pogi?” tanong ni Neriah.“Hindi,” maikling sagot ni Glenn.“Hmp. Pero parang pareho kayong hindi maayos ang itsura.”“Hindi rin ba maganda ang itsura ni Tito?” Sumulyap si Glenn sa rearview mirror. Karaniwan ay kalmado ang kanyang ugali at hindi niya ip

Chapter 177“Ang tanging anak kong babae ay si Maxine. Anuman ang magawa niyang mali—kahit pa magnakaw siya ng pera mo—ano naman?” malamig na sabi ni Ashley. “May libo akong paraan para ayusin ang lahat para sa kanya.”Kinuha ni Ashley ang salaming pang-araw mula sa kanyang bag at isinuot iyon, lalo pang naglabas ng kayabangan. Tiningnan niya ang nanginginig at galit na mukha ni Naomi.“Kung ako sa’yo, kukunin ko na ang limang milyong ito at aalis. Tutal, hinding-hindi ka naman kikita ng ganyang kalaking pera sa buong buhay mo. Mula ngayon, ayokong makarinig ng kahit ano tungkol sa’yo at kay Lola Laida. Buhay man kayo o patay, wala na akong pakialam.”“Sa loob ng napakaraming taon, ikaw pa rin ang iniisip ni Lola,” mariing sabi ni Naomi. “Huwag kang mag-alala, wala rin akong balak na kilalanin ka—kahit noong sandaling nalaman kong ikaw ang tunay kong ina.” Kinagat ni Naomi ang kanyang labi at malamig na ngumiti. “Suklam na suklam din ako sa’yo.”Parang natamaan ang isang sensitibong u

Chapter 179Kinuha ni Mang Tomas ang isang kahong kahoy mula sa estante, ayon sa numerong nakatala, at iniabot iyon kay Naomi.Isang hugis-parihabang kahong kahoy—hindi kalakihan, hindi rin maliit.Samantala, nakatayo si Cormac sa ilalim ng matandang punong elm sa labas ng templo.May bakas ng pagkainis at pagkabagabag sa kanyang mga mata dahil sa mga salitang binitiwan ng matandang abbot.Lumapit si Naomi sa kanya.Ibinaba ni Cormac ang maitim na mga mata at tumingin sa kahong hawak niya. “Ano ito?” tanong niya. Sa ganitong kalapitan, napansin niyang bahagyang nanginginig ang mga daliri ni Naomi. Hindi niya namalayan na inaabot na niya ang mga iyon at hinahawakan sa kanyang palad.Malamig ang kanyang mga kamay.Sa gitna ng maalinsangang tag-init, ang mga daliri ng babae ay tila yelong nagyeyelo.“Naomi.” May bahid ng pag-aalala ang kanyang tinig.“Cormac, iparada mo muna ang kotse rito. Magta-taxi tayo papunta sa isang lugar.”Nakatitig ang maitim na mga mata ng lalaki sa kahong hawa