Semua Bab รักเกินเลย: Bab 51 - Bab 60

“ตัวติดกันอะไรล่ะ อย่าไปฟังพวกนั้น ปกติผู้กำกับ ตากล้อง ผู้จัด ก็ต้องทำงานร่วมกันตลอดเวลาอยู่แล้วหรือเปล่า แล้วพี่เจนก็ยังใหม่ในวงการละครไทย เขาเคยแต่ทำงานกับฮอลลีวูด พี่ก็ต้องคุยกับเขามากหน่อย อีกอย่างตอนนี้พี่ก็ช่วยเขาดูแลน้องเกลด้วย ก่อนที่โรงเรียนใหม่ของน้องเกลจะเปิด”“อ้าว แล้วแม่เด็กล่ะ ทำงานนอกบ้านเหรอ”“ไหนๆ จะเอาไปเม้าก็ไม่เอาไปเม้าให้หมดนะ พี่เจนเขาหย่ากับเมีย เลยพาลูกกลับไทย นายเห็นความสามารถเลยรีบไปจีบมาทำงาน พอดีปราการต้องไปเรียนต่อ นายเลยฝากให้เริ่มทำงานแรกกับกองละครพี่ น้องเกลพูดภาษาไทยไม่ได้ พี่เลี้ยงก็หายาก ก็เลยให้เอามาที่กองมาช่วยกันดูแล ก็แค่นั้น”“หืม พ่อหม้ายลูกติด แถมยังเคยสนิทสนมกัน เขาคิดอะไรกับพี่หรือเปล่า พี่แป้ง”คราวนี้เป็นปุณณิธิ น้องชายคนรอง พระเอกหนุ่มชื่อดังตั้งข้อสงสัย ต้องระแวงไว้ก่อน ก็พี่สาวของเขาสวยน้อยเสียที่ไหน ทั้งขาว ทั้งสวย ทั้งหุ่นดี ผู้ชายทุกคนก็ต้องรู้สึกอะไรบ้างแหละเมื่อได้อยู่ใกล้“พอๆ ไม่ต้องคาดเดาอะไรกันไปมั่วซั่ว ไม่มีใครคิดอะไรกับใครทั้งนั้น ทุกคนคือเพื่อนร่วมงาน”“ครับๆ แล้วกวินกับน้ำตาล ไปด้วยเหรอ พากันไปสวีทไกลถึงเชียงรายเชียว กวิ

กว่าที่ทุกคนจะเดินทางมาถึงบ้านพักตากอากาศของธพัชร์ ก็เป็นเวลาบ่ายโมง สาวๆ กรีดร้องดีใจเมื่อเห็นความสวยงามอลังการของไร่ดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าที่บานสะพรั่งไปทั่วบริเวณ“อากาศดีสุดๆ ไปเลย ปีนี้เหมือนดอกไม้มันจะขยายไปมากกว่าเมื่อปีที่แล้วนะพัชร์”มิตา นางเอกสาวเจ้าบทบาท ลูกสาวร้านทองชื่อดังที่มีสาขาไปทั่วประเทศ เอ่ยชื่นชมบรรยากาศของที่นี่“อืม ตั้งใจให้คนงานมาขยายแปลงไฮเดรนเยียออกไปอีกจนสุดมุมเขาโน่นเลย”“ทุ่มทุนสร้าง ทำขนาดนี้ ไม่คิดจะบอกความรู้สึกสักที จะปล่อยให้สุนัขคาบไปรับประทานหรือไง”มิตา บุ้ยปากไปยังผู้กำกับหนุ่มหล่อที่อยู่ในหัวใจเพื่อนรักมานานหลายปี ที่ตอนนี้มีท่าทีว่าน่าจะกลับมาขอคืนดีกับปุณณดาแน่ๆภาพความสนิทสนมของเพื่อนรักกับผู้ชายคนนั้น และลูกสาวตัวน้อยที่กำลังถ่ายรูปร่วมกันในทุ่งดอกไฮเดรนเยีย ราวกับครอบครัวที่อบอุ่น ทำเอาธพัชร์ที่ยืนมองอยู่ไกลๆ กัดกรามกรอดจนสันขึ้นนูน“แป้งก็รู้อยู่แล้ว ว่าฉันคิดยังไงกับแป้ง”“เรื่องนั้นใครก็รู้ แต่ถ้าแกไม่บอกออกไปจากปาก แกจะให้ไอ้แป้งมันมาเปิดโอกาสให้แกเองหรือไง”“แป้งไม่เคยเปิด”“อันนั้นก็รู้ไง แต่ที่พวกฉันพยายามเชียร์แกแบบเงียบๆ มาตลอด ก็หวัง

“แค่นี่แหละ คำตอบของแก มันอยู่ตรงนี้แล้ว”มิตาใช่นิ้วชี้จิ้มไปที่หน้าอกของปุณณดาตรงตำแหน่งหัวใจ“แต่กวิน..เด็กกว่าฉันสิบปี”“นั่นคือเหตุผล ว่าทำไมแกถึงปิดกั้นและไม่ยอมเปิดใจให้เขา แถมไม่ยอมรับความจริงอีกต่างหาก”“แต่เขาไม่ได้ชอบฉัน”“แกรู้ได้ไง เคยถามเขาเหรอ”“ไม่เคยถาม แต่เด็กหนุ่มที่ไหนจะมาชอบผู้หญิงที่แก่กว่าเขาเป็นสิบปี กว่าเขาจะโตพร้อมมีครอบครัว มดลูกเราก็หมดอายุแล้ว”“แกอย่ามาไร้สาระยัยแป้ง เด็กนั่นมองแกตาปรอยขนาดนั้น ฉันสังเกตนะ เขาหึงหวงแก เขามองพี่เจนกับพัชร์อย่างกับจะฆ่าสองคนนั้น แค่ไม่ได้พูดออกมาว่าชอบ แต่ทั้งการกระทำและสายตา มันฟ้องหมดแล้ว”“จริงเหรอ”“จริงสิ แกก็รู้ว่าฉันอ่านคนเก่ง เด็กนั่นทั้งรักทั้งหลงแกเลย กลับไปแกก็เปิดใจคุยกันให้รู้เรื่อง ถ้าชอบกันก็จะได้คบกันเป็นเรื่องเป็นราว อย่ามาเสียเวลาคลางแคลงใจกันอยู่ แต่ถ้าไม่ แกก็ควรจะตัดจบความสัมพันธ์นี้ซะ อย่าไปนอนให้เขากินฟรีๆ แกเป็นแบบนี้ มันไม่สมกับเป็นคุณหนูแป้งหอม ผู้เลิศ เชิด หยิ่งเลยสักนิด”“อือ กลับไปจะคุยให้รู้เรื่อง ฉันก็ไม่อยากเป็นแบบนี้เหมือนกัน”“โอเค งั้นคืนนี้เราก็นอนได้ ทิ้งเรื่องนี้ไว้ก่อน พรุ่งนี้เราจะได้

“นายยกเสื้อให้ฉัน แล้วนายจะใส่อะไร เสื้อผ้านายก็เปียกเหมือนกัน เอาผ้าเช็ดตัวนายคืนไป ของฉันก็มี ไม่ชื้นเท่าไหร่”เธอส่งผ้าเช็ดตัวคืนให้เขา แล้วค้นหาของในกระเป๋าต่อ ปากจิ้มลิ้มก็บ่นงึมงำอย่างหัวเสียเล็กน้อยที่ตัวเองไม่รอบคอบเอาเสียเลย“รู้งี้ฉันเตรียมของมาเผื่อด้วยเยอะๆ ก็ดี ไม่น่าขี้เกียจเลย”เดชะบุญที่เธอยังเตรียมน้ำกับขนมปังติดกระเป๋ามาตามคำแนะนำของธพัชร์ ไม่อย่างนั้นคืนนี้เธอต้องหิวตายกลางป่าแน่ๆกวินถอดเสื้อยืดของตัวเองบิดน้ำออกแล้วผึ่งเอาไว้ เหลือเพียงกางเกงคาร์โก้สีทรายที่ไม่เปียกน้ำเพราะเป็นผ้าสำหรับเดินป่าเขานั่งลงข้างเธอ จับคนตัวเล็กหมุนตัวกลับมาหา แล้วใช้ผ้าเช็ดตัวที่คลุมไหล่ของเธอเอาไว้ มาเช็ดผมให้เธออย่างอ่อนโยน“เช็ดผมก่อนครับแป้ง เดี๋ยวป่วย”คนตัวบางชะงักกึก มองใบหน้าหล่อเหลาของเขาที่ห่างจากเธอไม่ถึงศอก ดวงตาคมกริบแสนมีเสน่ห์ของเขามองจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ คนตัวบางมองเขาตอบอย่างไม่ลดละราวกับต้องมนต์สะกดเขากวาดมองใบหน้างดงามที่ปราศจากเครื่องสำอางอย่างหลงใหล ผิวพรรณขาวผ่องเนียนละเอียดนั้นปราศจากไฝฝ้าราคี ดวงตากลมโตและริมฝีปากอวบอิ่มจิ้มลิ้มยิ่งทำให้เธอดูเด็กอย่างไม่น่าเ

คนตัวเล็กเบิกตากว้าง ไม่คิดมาก่อนว่าจะได้ยินคำนี้หลุดออกมาจากปากของเขา เรื่องระหว่างเขากับเธอมันก็แค่ความผิดพลาดของคนสองคนที่มีอารมณ์โกรธเป็นตัวแปร จะให้เขามารับผิดชอบด้วยการแต่งงาน..แต่งทั้งๆ ที่ไม่ได้มีความรักให้เธอเลยแบบนี้น่ะหรือ เตรียมจองคิวพยานไปจดทะเบียนหย่าได้เลยเขาไม่ได้รักเธอ ไม่เคยคิดเกินเลยไปกว่าสถานะเพื่อน คนที่เขารักมาทั้งชีวิตคือผู้หญิงอีกคน แต่ในเมื่อวันนี้เขาไม่มีทางจะสมหวังกับเธอคนนั้น ก็ไม่ใช่เหตุผลที่เขาจะเปลี่ยนใจมาซบอกเธอ และคนอย่างเธอ ไม่สิ้นไร้ไม้ตอกขนาดต้องเป็นตัวแทนของใครในเมื่อเขาไม่ได้รักเธอสักนิด ก็ไม่จำเป็นจะต้องมาแสดงความเป็นสุภาพบุรุษรับผิดชอบเธอ แค่เยื่อบางๆ เธอไม่ได้เสียดายขนาดนั้น“บ้าหรือพัชร์ เรื่องของเรามันเป็นความผิดพลาด แกโกรธฉัน ฉันโกรธแก แกก็เลยปล้ำฉัน..”“ยอมรับว่าโกรธ แต่มันก็ไม่ใช่ข้ออ้างให้ฉันทำเลวกับเธอแบบนี้ ที่สำคัญ เธอยังไม่เคย ฉันยิ่งต้องรับผิดชอบ”“ถ้าจะรับผิดชอบ แกช่วยพาฉันไปซื้อยาคุมฉุกเฉินก็พอ แล้วเราก็จบเรื่องนี้ซะ”“แต่ว่า..”“ฉันไม่ใช่ตัวแทนใคร ถ้าแกยังเลิกรักแป้งไม่ได้ แกก็อย่าดึงฉันเข้าไปในชีวิต ฉันเป็นเพื่อนแก ฉันไม่ใช่ผู้