"Hindi tulad ngayon, kung umasta siya ay parang isang palengkera. Magsalita ka lang sa kanya ng isang salita, sampung salita agad ang ibabalik niya sa iyo at ang mas nakagagalit pa, kaya niya talagang magbuhat ng kamay."Subalit, habang nagrereklamo siya, isang mabilis na daloy ng pakiramdam ng pagkakasala bilang ina ang dumaan sa puso ni Mrs. Jane. Ang maisip kung paano ito minaltrato at pinabayaan ng pamilyang umampon rito para maging ganyan katapang si Mheilin ay nagdulot sa kanya ng kaunting awa. Ngunit ang simpatiya na iyon ay napakabilis ding napawi, tuwing ginalit siya nito hanggang sa dulo ng kanyang pasensya, talagang pinagsisisihan ni Mrs. Jane kung bakit pa niya ito ibinalik sa Davao. Isang mahina at malungkot na ngiti ang ibinigay ni Monica. "Ayos lang po, Mommy. Mas mabuting bigyan ninyo po ng oras ang sarili ninyo na mapalapit sa kanya. Kaya ko naman po ang sarili ko rito.""Napakabait mo talagang bata para sa sarili mong kapakanan!" Malalim na buntong-hininga ni Mrs. J
Read more