บททั้งหมดของ My Dear เด็กเลี้ยงในนาม ( NC 18+): บทที่ 21 - บทที่ 30

“เมียจ๋า เฮียจะแตกขอแรง ‍ๆ‍” เธอส่ายร่อนเอวหลายรอบก่อนจะกดลงให้เนื้อกระทบเนื้อ เสียงดังของเนื้อกระทบเนื้อบ่งบอกว่าที่เขาขอแรง ‍ๆ‍ เธอจัดให้ตามคำขอ และในจังหวะแรง ‍ๆ‍ ของเธอเขาก็เพิ่มความแรงด้วยการกระเด้งเอวกลับ “อ๊า...อ๊ะ” เธอร้องครางเมื่อเขาสวนแรงกระแทกของเธอขึ้นมา เขาจับเอวเธอให้ตรึงไว้เป็นเป้านิ่งให้เขาได้ส่งแรงจากเบื้องล่าง ร่างบางสั่นสะท้านเสร็จสมอีกครั้ง น้ำหวานจากกายสาวไหลรด เขาจับเอวบางให้โยกขยับอย่างที่เขาต้องการ แรงตอดรัดจากคนที่เพิ่งสุขสมและจังหวะของการขย่มโยกของเธอเร่า‍ร้อน ภ‍รัณมองภาพร่างบางของเธอขยับอย่างนั้นได้ไม่นานเธอก็ทำเขาแตกพ่าย ภ‍รัณกระตุกเกร็งปลดปล่อยพร้อมกับที่วาด‍เม‍ษาคว้าสายรุ้งพร่างพรายอีกครั้ง ร่างบางล้มลงบนอกแกร่งทั้งสองกอดกันอยู่พักใหญ่ เมื่อเขาจัดการกับเครื่องป้องกันเรียบร้อยทั้งสองกอดประคองกัน ให้ความเร่า‍ร้อนได้ลดระดับลงมาบ้างก่อนจะไปชำระร่างกายและเข้านอนพร้อมกันอีกครั้ง “คนเก่ง” ภ‍รัณดึงคนหลับใหลเพราะความเมาและความเหนื่อยเข้าอ้อมกอด “ใจ‍ร้าย...ใจ‍ร้ายทุกคน” น้ำตาและเสียงละเมอของเธอทำเขาไม่สบายใจ มีเรื่

“พักเรื่องเพื่อนชั่วของแกไว้ก่อน มาสนใจเรื่องพี่รัณดีกว่า เป็นไงทำไมสายตาของทั้งคู่ดูแพรวพราวกว่าเมื่อก่อน อย่าบอกนะว่าแกถวายตัวให้หลานท่านนายพลแล้ว” อัย‍รินทร์ผู้มีประสบกาม เอ๊ย! ประสบการณ์ถามเพื่อนสาวผมสั้น “ถวายตัวอะไรกัน ไอ้อัยย์แกเพ้อเจ้อ” วาด‍เม‍ษาว่าเพื่อน มือก็แกล้งดูโทรศัพท์มือถือปัดหน้าจอไปอย่างนั้น “โกหกขอให้ไม่แตก ทำแต่ละครั้งขอให้ไม่ฟิน” เป็นจี‍จี้ที่จากอยู่ข้างวาด‍เม‍ษาเรื่องแซนดี้ตอนนี้เปลี่ยนข้างมาอยู่ข้างอัย‍รินทร์แทน “แคก ‍ๆ‍” คนโดนแช่งถึงกับสำลักน้ำที่เพิ่งดื่ม อะไรนะ ‘ทำแล้วไม่ฟิน’ ทำแล้วไม่ฟินแล้วจะทำทำไมกัน นังพวกนี้นี่แช่งแต่ละอย่างน่ากลัวทั้งนั้น “เออ...เออ” คนกลัวไม่ฟินเออออไปตามเพื่อนว่า อะไรนะถวายตัวเหรอ เธอเปล่าสักหน่อยภ‍รัณโน่นที่ถวายตัวให้เธอ “อะไรของมึง เออ เออ” “ก็เออ ถวายตัวอะไรของไอ้อัยย์นั่นแหละ” “จริงเหรอเมย์? แซ่บไหม” คนถามคำถามนี้กลับเป็นณัฐ‍นิ‍ชาสาวเรียบร้อยของกลุ่ม “คุณเพื่อนต้องลองเองค่ะ ของแบบนี้บอกกันไม่ได้”วาด‍เม‍ษาผู้มีประสบการณ์สะบัดผมสั้นท่าทางสะดีดสะดิ้งที่เล

วาด‍เม‍ษาถึงกับต้องยกมือปิดปากเขา ทนฟังตัวเองตายหลายครั้งไม่ได้แล้ว ดีแล้วที่เขาไม่ไปแจ้งความ เกรงว่าตำรวจต้องปวดหัวกับเขานี่แหละ “อาบน้ำกันเถอะ เหนียวเนื้อเหนียวตัว” คนบนตักขยับตัวหวังให้เขาอุ้มไปอาบน้ำได้ง่ายขึ้น “อ่อย เข้าห้องน้ำแล้วให้เก่งอย่างนี้ก็แล้วกัน” “โห ก็เก่งตลอดแหละ เคยบ่นไหม ท่ายากสิบคะแนนก็ทำมาแล้วปะวะ” คนเก่งพูดออกมาบ้าง เธอนี่ทั้งเก่งทั้งมีพรสวรรค์เลยก็ว่าได้ ไม่ว่าเขาจะสอนท่าไหน ตีลังกาใส่เกลียวสามรอบครึ่งเธอก็ไม่‍เคยทำให้เขาผิดหวัง “หึ!” “ไม่ต้องมา ‘หึ!’ เลิกดูได้แล้วห้าสิบสองท่าอะไรนั่น แต่ละท่าที่ทำนึกว่ากายกรรมเถอะ” คนไม่ชอบเล่นท่าบ่นให้คนที่ชอบเล่นท่า ใครจะคิดว่าจริงจังถึงขั้นตัดออกว่าท่าไหนบ้างที่ทำแล้ว และท่าไหนให้กี่ดาว “หมกมุ่น!” วาด‍เม‍ษาว่าเขาไปอีกหนึ่งคำที่โคตรเหมาะกับเขา “เออ เฮียมันหมกมุ่นแล้วใครกันวะที่ครางไม่หยุด” คนครางไม่หยุดถึงกับเม้มปาก เธอกับเขาพูดเรื่องแซนดี้อยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาโผล่เรื่องลามกแบบนี้ได้ “พอ ‍ๆ‍ ไปได้หรือยังคะ อาบน้ำเนี่ย ไม่อาบเดี๋ยวอาบเองนะ ไม่ต้

“ไปบ้านเฮียไหม” “ไปทำไม” วาด‍เม‍ษาเสียงสูง ไปทำไมกันไม่ได้อยู่ในข้อตกลงของเธอกับเขา จะว่าไปตอนนี้เธอกับภ‍รัณก็ทำเกินข้อตกลงหลายอย่าง “ไปเล่นเป็นแฟนบอกพ่อแม่เฮียหน่อย” คำพูดของภ‍รัณทำ‍ให้คนฟังอย่างวาด‍เม‍ษามองอย่างคิดหนัก เดี๋ยวนะราคาค่าจ้างล้านหนึ่งหกเดือนเริ่มไม่คุ้มแล้วเนี่ย เขาใช้เธอหนักทั้งนอกเตียงทั้งในเตียง ไอ้เรื่องบนเตียงเธอก็มองว่าเป็นความสุขร่วมกันจึงไม่ได้คิดอะไรมาก ถ้าเกิดเธอคิดเงินตอนเขาอยาก แล้วเวลาเธออยากเกิดเขาคิดค่าตัวแพงกว่าที่เธอคิดเขาก็แย่สิ กลัวจะหมดตัวก่อน ส่วนหอม‍แก้มอะไรนั่นเธอก็คิดราคาเหมา ‍ๆ‍ รายเดือนที่เขาโอนมาไว้ให้ใช้นั่นและ “ทำหน้าคิดหนักเลย” “ไม่คิดหนักได้ไงเฮีย ไปเจอพ่อแม่เฮียนะ อย่าบอกนะว่าเฮียจริงจังถึงขั้นพาไปเจอพ่อแม่ ไม่เอาน่าแค่ได้กันอย่าอิน” วาด‍เม‍ษาหรี่ตามองเขาอย่างไม่เชื่อใจ จากนั้นต้องร้อง ‘โอ๊ย’ ออกมาเพราะโดนคนตัวโตทำร้ายร่างกาย “นี่ใคร ภ‍รัณนะ เรื่องบนเตียงไม่เกี่ยวกับความรู้สึกอย่าหลงตัวเอง แค่เบื่อที่พ่อแม่เฮีย จะให้แต่งกับคนที่ท่านเรียกว่าคู่หมายนั่นแหละ” ภ‍รัณถอนหายใจอย่างเหนื่

#เฮียพามาไหว้พ่อกับแม่ค่ะ “เฮียเคยเจอผู้หญิงที่พ่อแม่เฮียให้แต่งงานด้วยยัง” ฉันถามเพราะความอยากรู้ “ถามทำไมหึงเหรอ นี่อย่าบอกนะว่าหนูคิดไรกับเฮีย” เขาหรี่ตามองฉัน ทั้ง ‍ๆ‍ ที่มือก็ยังจับพวงมาลัย เพราะเป็นถนนในซอยรถเลยไม่เยอะมากและรถเคลื่อนที่ด้วยความเร็วต่ำจึงไม่ต้องกังวล ทำให้เขามีเวลาดึงมือฉันขึ้นมาจุ๊บ “คิดอะไร ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละ” ฉันว่าทั้งหันหน้ามองอีกทาง ไม่ค่อยชินกับอาการแบบนี้ เขาน่ะตัวร้ายอ่อยเรี่ยอ่อยราด แต่ฉันมันก็พวกไม่ยอมคน มือที่เขาดึงไปจับถูกวางไว้ตรงหน้าขาของเขาเพราะเจ้าตัวต้องบังคับพวงมาลัยด้วยสองมือ ฉันไม่ได้ดึงมือออกจากหน้าขาเขาเพราะรู้ว่าเดี๋ยวเขาต้องวกกลับมาจับอีกเช่นทุกครั้ง นั่นไง มือหนาดึงมือฉันขึ้นมาจับอีกครั้ง ทั้งยังสอดประสานนิ้วของเราสองคนไว้ด้วยกัน “หิวยัง” เดิมทีเราสองคนตั้งใจมากินข้าวบ้านพ่อแม่เขา แต่เพราะเกิดเรื่องเสียก่อน สุดท้ายเลยอดกินข้าวด้วยกันทั้งคู่ “เฮีย” “หืม” “ถ้าแม่เฮียมาหาที่มหาลัยแล้วเอาเงินมาฟาดหัวหนูให้เลิกกับเฮียทำไง” สงสัยฉันจะดูละครเยอะเกินไปหรือเป