My Dear เด็กเลี้ยงในนาม ( NC 18+)

My Dear เด็กเลี้ยงในนาม ( NC 18+)

last updateLast Updated : 2025-09-29
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
52Chapters
1.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อจำเป็นต้องมีแฟนเพื่อหนีคู่นอนที่อยากเลื่อนสถานะจากเพื่อนนอนเป็นคนรัก ภรัณจำเป็นต้องใช้ผู้หญิงที่ดูไม่ตรงสเป็กที่สุดเป็นแฟนปลอม ก็สเป็กเขามัน ขาว สวย หมวย อึ๋ม แต่ยายเด็กตรงหน้าเรียกได้ว่าตรงข้ามทุกอย่างโดยเฉพาะนม นี่สินะที่ใคร ๆ ชอบเปรียบเปรยว่ากระดาน เมื่อเงินเป็นเรื่องจำเป็นอย่างเร่งด่วนข้อเสนอของเขาก็น่าสนใจ ผู้ชายรวย ๆ แต่โง่นิด ๆ และแน่นอนว่าเธอไม่ต้องระวังหัวใจตัวเองในเมื่อเขาไม่ใช่สเป็กของเธอเลยสักนิด ทั้งสองคนอาจประมาทอำนาจของแรงดึงดูดระหว่างชายหญิงจนเกินไป จากที่คิดว่าไม่มีอะไร ไม่ใช่สเป็ก สุดท้ายแล้วก็มีใครบางคนเผลอใจและหวั่นไหวกับความผูกพัน

View More

Chapter 1

คำโปรย

Hace siete años, le rogué a mi novio, Declan, que salvara la vida de mi padre.

Cuando nos volvimos a encontrar, él era el Don más joven de la ciudad… y yo solo era la mujer que repartía sus cartas.

Alguien retó a su prometida, la princesa Maeve, a contar lo más vergonzoso que había hecho para conquistarlo.

Ella me señaló y se echó a reír, jactándose de cómo había interceptado mi mensaje de auxilio para Declan, dejándome esperar toda la noche bajo la lluvia… para nada.

Todos rieron.

Excepto Declan.

Entornado en la cabecera de la mesa, sus ojos estaban inyectados en sangre.

—¿Eso es cierto? ¿Por qué me dejaste realmente?

Repartí sus cartas con calma.

—Porque me dijiste que me fuera a morir.

El casino clandestino más exclusivo de la ciudad había sido reservado esa noche para un evento privado.

Corría el rumor de que un nuevo Don, uno que había ascendido sobre una montaña de cadáveres, había regresado a la ciudad y estaba recibiendo a sus hombres.

Cuando el gerente me entregó la asignación de mesas, en sus ojos había un rastro de lástima que no supe descifrar.

—Sienna, ese salón esta noche… si no quieres ir, puedo asignar a otro crupier.

Ajusté las solapas de mi chaleco escotado y forcé una leve sonrisa.

—Está bien, señor. Es la mesa de apuestas más altas que tenemos. Las propinas son enormes. Necesito el dinero, usted lo sabe.

El gerente suspiró y no insistió. Solo me dio una palmada en el hombro.

Cuando empujé el carro de fichas hacia el salón VIP, el humo áspero de los puros cubanos se mezcló con el perfume pesado, asaltando mis sentidos.

Era el olor inconfundible del dinero sucio… y del miedo rancio.

El hombre al que no había visto en siete años estaba recostado en el sofá de cuero al fondo de la sala.

Había cambiado tanto.

El chico de la calle que recordaba, con una chaqueta de cuero gastada y una ferocidad clavada en los huesos, ya no existía.

En su lugar, se sentaba un rey.

Uno que tenía el poder de decidir sobre la vida y la muerte en ese imperio subterráneo.

Tenía la cabeza ladeada, escuchando a alguien que le informaba algo, con una sonrisa fría y descuidada dibujada en los labios.

Y pegada a él…

La princesa de la mafia que me lo había arrebatado años atrás.

Maeve llevaba un vestido de alta costura con un escote profundo. Su cuerpo se apretaba contra el pecho sólido de él. El rubí sangre de paloma en su collar casi cegaba.

Hizo girar su copa de vino, arrogante, interpretando el papel de señora de la casa.

—Cuando Declan termine de limpiar el Distrito Sur, celebraremos la boda. Una unión entre dos familias.

Un coro de felicitaciones llenó el aire de inmediato.

—Nuestro Don y su princesa. Una verdadera pareja de poder.

—Ahora Don Declan es una leyenda en todo el submundo. Maeve, eres una mujer afortunada.

—Eso sí es amor forjado en la adversidad. No como esa perra cobarde que se metió en la cama de otro hombre para salvarse. Que se pudra en la calle por mí.

El insulto retumbó en la sala…

Y el aire se congeló.

Todas las miradas, como si estuvieran coreografiadas, se volvieron hacia mí, mientras barajaba cartas detrás de la mesa.

Era una máquina.

Barajaba. Cortaba. Colocaba el as de espadas sobre el paño verde.

—Texas Hold’em, sin límite. Hagan sus apuestas, caballeros.

Deslicé dos cartas boca abajo hacia Declan. El movimiento fue preciso. Perfecto.

Declan finalmente alzó la vista.

¿Qué había en sus ojos?

Desprecio. Asco. Y un odio sin fondo.

Ni siquiera miró sus cartas. Solo me observó a través del humo del cigarro.

La muñeca con la que repartía, adolorida por las largas horas, tembló apenas.

—¿Sienna? —Su voz era baja, áspera—.

—Escuché que huiste con un capo de una familia rival. ¿El viejo se cansó de ti y te tiró a la calle? ¿Y ahora terminas repartiendo cartas en mi casino?

La sala entera quedó en silencio, esperando ver cómo su Don hacía su jugada.

Maeve se cubrió la boca con una falsa sorpresa.

—Dios mío… ¿de verdad eres tú, Sienna? ¿Cómo… cómo terminaste así?

—Si estás tan desesperada por trabajo, solo dilo. Aunque abandonaste a Declan por dinero cuando no era nadie, aún puedo encontrarte un lugar limpiando baños en mi mansión.

Marcó cada palabra con intención.

Abandonaste a Declan por dinero.

Los hombres estallaron en burlas.

—Se lo merece. Mira al Don ahora… controla medio submundo. ¿Y ella? Una simple repartidora de cartas.

—Una vez puta, siempre puta. No importa qué cartas reparta. Seguro ganaría más propinas si se quitara ese uniforme.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
52 Chapters
คำโปรย
เมื่อจำเป็นต้องมีแฟนเพื่อหนีคู่นอนที่อยากเลื่อนสถานะจากเพื่อนนอนเป็นคนรัก ภรัณจำเป็นต้องใช้ผู้หญิงที่ดูไม่ตรงสเป็กที่สุดเป็นแฟนปลอม ก็สเป็กเขามัน ขาว สวย หมวย อึ๋ม แต่ยายเด็กตรงหน้าเรียกได้ว่าตรงข้ามทุกอย่างโดยเฉพาะนม นี่สินะที่ใคร ๆ ชอบเปรียบเปรยว่ากระดาน เมื่อเงินเป็นเรื่องจำเป็นอย่างเร่งด่วนข้อเสนอของเขาก็น่าสนใจ ผู้ชายรวย ๆ แต่โง่นิด ๆ และแน่นอนว่าเธอไม่ต้องระวังหัวใจตัวเองในเมื่อเขาไม่ใช่สเป็กของเธอเลยสักนิด ทั้งสองคนอาจประมาทอำนาจของแรงดึงดูดระหว่างชายหญิงจนเกินไป จากที่คิดว่าไม่มีอะไร ไม่ใช่สเป็ก สุดท้ายแล้วก็มีใครบาง‍คนเผลอใจและหวั่นไหวกับความผูกพัน ***********************ซีรีส์ My Dear1. My Dear เด็กเลี้ยงตัวแสบ (กันต์ อัญ) - วางจำหน่ายแล้ว2. My Dear เด็กเลี้ยงในนาม (ภรัณ วาดเมษา) - เรื่องนี้3. My Dear เด็กเลี้ยงข้างบ้าน (ธรรนธ์ นิชา) - ยังไม่ได้วางจำหน่าย-------------------นิยายวัยรุ่น ไม่มีดราม่า ไม่มีนอกกายนอกใจ ฝากโหลดตัวอย่างก่อนอ่านนะคะวาด‍เม‍ษาและภ‍รัณเดินมานั่งในห้องรับแขกใหญ่ ทั้งสองคนนั่งบนเก้าอี้คนละฝั่ง จ้องหน้ากันอยู่
last updateLast Updated : 2025-09-29
Read more
บทที่ 1
วาด‍เม‍ษาและภ‍รัณเดินมานั่งในห้องรับแขกใหญ่ ทั้งสองคนนั่งบนเก้าอี้คนละฝั่ง จ้องหน้ากันอยู่พักหนึ่งก่อนที่วาด‍เม‍ษาจะพูดขึ้น “พี่จะจ้างเท่าไหร่” “เราอยากได้เท่าไหร่” “ถ้าพี่ถามเมย์ เมย์คงอยากได้เป็นล้าน” วาด‍เม‍ษาพูด ทีเล่นทีจริง นายจ้างมาถามลูกจ้างว่าอยากได้เท่าไหร่ เรื่องตลกแล้ว “ได้ ว่าแต่ล้านหนึ่งทำอะไรได้บ้าง” “หา...พี่ว่าอะไรนะ จะจ้างเมย์ล้านหนึ่งอย่างนั้นเหรอ” วาด‍เม‍ษาถึงกับถามซ้ำเพราะความตกใจ คนบ้าอะไรจะมาจ้างเป็นแฟนปลอม ‍ๆ‍ ตั้งล้านหนึ่ง “ใช่ ก็เธออยากได้ล้านหนึ่งไม่ใช่เหรอ ตกลงจะรับไหมหรือถ้าไม่รับฉันจะได้ไปหาคนอื่น” ภ‍รัณลุกขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ หันหลังจะเดินกลับไปหาวงชาบูข้างหน้า “เดี๋ยว ‍ๆ‍ สิพี่รัณ จ้างน้องเถอะนะคะ” วาด‍เม‍ษาพูดจาอ่อนหวานขึ้นมาทันที รอยยิ้มของผู้ชนะผุดขึ้นบนใบหน้าของภ‍รัณ “ดี เดี๋ยวฉันให้ทนายร่างสัญญามาให้” “โห ต้องมีสัญญาเลยเหรอพี่ เมย์ไม่โกงพี่หรอก” “ฉันไม่อยากมีปัญหาทีหลัง” เคี่ยวสมกับเป็นลูกนายตำรวจใหญ่ วาด‍เม‍ษาได้แต่บ่นในใจเท่านั้นวันต่อมา
last updateLast Updated : 2025-09-29
Read more
บทที่ 2
“มาแล้วเหรอ” “จ้ะ แม่” “แล้วตกลงจะแต่งไหม หรือว่ายังไง” เธอมองหน้าผู้เป็นแม่ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ เธอไม่มีทางแต่งงานกับใครก็ไม่รู้หน้าไม่เคยเห็น “ไม่แต่งแล้วจะเอายังไง จะเอาเงินไปคืนเขา” ปานวาดถามลูกอย่างเหนื่อยล้า ลูกของเธอคนนี้หัวดื้อยิ่งกว่าใคร “เมย์ยืมเพื่อนมาได้ ห้าแสนใช่ไหม แม่เอาเงินนี้ไปคืนเขานะ ต้องคืนจริง ‍ๆ‍ นะ ถ้าแม่ไม่คืนรอบนี้เมย์ไม่สนใจแล้วนะ” คนรับของหมั้นไปทั้งหมดก็แม่ของเธอ ไม่ใช่เธอสักหน่อยแล้วหมั้นกันตั้งแต่ตอนเป็นเด็กตั้งแต่พ่อเธอยังไม่ตาย “เออ ‍ๆ‍” ผู้เป็นแม่รับปากแบบขอไปที “เมย์จะย้ายออกแล้วไปอยู่กับผัวเมย์นะ แล้วไม่ต้องหาผัวใหม่ให้เมย์นะ ผัวเมย์เขาไม่ใจดีหรอกนะ นักเลงหัวไม้ ถ้าเขาพลั้งมือทำอะไรเมย์ก็ไม่รู้ด้วยนะ” นักเลงหัวไม้ที่นั่งอยู่ในรถได้แต่จามแล้วจามอีก คิดไม่ตกว่าใครกันที่มันกล้านินทาคนอย่างภ‍รัณ “อย่าให้รู้นะว่าใครนินทากู แม่งยิงทิ้งให้หมด” สัญญาของเรา1.ผู้จ้างถูกเสมอ2.สัญญาจ้างเป็นความลับ3.ห้ามลูกจ้างมีแฟนระหว่างที่อยู่ในสัญญา4.ให้ทำตัวหึงหวงนายจ้างได้เต็มที่ ถ้ามีผู้หญิงล้ำเส้นอนุญาตให้ใช้ความรุนแรงได้
last updateLast Updated : 2025-09-29
Read more
บทที่ 3
“หรือว่าจะเป็นสุกี้แห้งดีคะ” “ยิ่งแล้วใหญ่ ผัดกับน้ำมันใส่ซอสสุกี้เยอะกว่าน้ำอีก” ภ‍รัณว่ายิ้ม ‍ๆ‍ “โห อะไรก็กินไม่ได้” วาด‍เม‍ษาว่า ความจริงเธอไม่ได้ใกล้เคียงกับคำว่าอ้วนเลยสักนิด แต่เพราะเป็นพวกขี้เกียจออกกำลังกายจึงต้องควบคุมน้ำหนักโดยการกิน “โน่น ข้าวมันไก่กินได้ ไม่เอาหนังนะ เปลี่ยนข้าวมันเป็นข้าวธรรมดา” ภ‍รัณแนะนำเมนูสำหรับคนอยากควบคุมน้ำหนัก “มิน่าพี่รัณหุ่นดี เพราะรักษาสุขภาพนี่เอง” จี‍จี้รับบทนางอวยจนเพื่อนหมั่นไส้ “รักษาสุขภาพห่าอะไรแดกแต่เหล้า” กันต์ว่าหลังจากนั้นก็ลุกเดินไปเลือกเมนูที่อยากกิน “พี่กันต์เขาเป็นอะไรวันนี้ดูอารมณ์ไม่ดี” จี‍จี้หันไปถามภ‍รัณที่ยังนั่งจิ้มมือถือเล่นด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็ยังกอดคอวาด‍เม‍ษาไว้เหมือนเดิม “ทะเลาะกับพ่อมันแหละ จะมีเรื่องอะไร” ภ‍รัณว่ายิ้ม ‍ๆ‍ ใช่ว่าจะไม่รู้ปัญหาของเพื่อน แต่เพราะเป็นเรื่องภายในครอบครัวของกันต์เขาไม่อยากยุ่ง “ปล่อยก่อนจะไปกินข้าวแล้ว” วาด‍เม‍ษาว่าคนที่ไม่ยอมปล่อยเธอให้ไปสั่งอาหารสักที “ปะ” ว่าแล้วภ‍รัณก็ลุกขึ้นทั้งยังดึง
last updateLast Updated : 2025-09-29
Read more
บทที่ 4
รุ่นพี่ปีสี่คนนี้ไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตน ทำไมอยู่ ‍ๆ‍ ถึงเปิดตัวว่ามีแฟน ถ้าไม่รักมากก็คงไม่เปิดตัว เด‍มี่เงียบไม่ตอบเพื่อน สาวสวยก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่อยากเห็นภาพตรงหน้า เธอชอบวาด‍เม‍ษาไปแล้วและชอบมาก จะให้เธอตัดใจจากคนที่เธอชอบ พูดมันก็ง่าย แต่ให้ทำมันไม่ใช่เรื่องง่าย ‍ๆ‍ “อร่อยไหม” ภ‍รัณถามคนข้างกายเมื่อเธอตักข้าวมันไก่คำแรกเข้าปาก “อร่อย” “พูดให้มีลงท้ายด้วยพี่เป็นพี่เธอ” นั่นคนน่าดุพูดขึ้น วาด‍เม‍ษากลอกตามองบนเธอแค่เรียนช้าไปปีสองปีแค่นั้นเอง จริง ‍ๆ‍ แล้วเธอควรจะอยู่ปีสามด้วยซ้ำ “ค่ะ เจ้าค่ะ” หญิงสาวแค่นเสียงตอบรับอย่างประชดประชัน ส่วนคนอายุมากกว่าได้แต่หัวเราะชอบใจกับความกวนของคนตรงหน้า “จะจีบกันอีกนานไหม กูกับอัยย์จะไปร้านกาแฟก่อน” อา‍ช‍วินมองภาพนั้นแล้วนึกหมั่นไส้เพื่อนตัวเองทำตัวเหมือนเด็กสิบสี่ “มึงไปก่อนเลยเดี๋ยวพวกกูตามไป” ภรัณละจากจีบสาวหันไปตอบเพื่อน ได้ยินคำว่าจีบจากเพื่อนแล้วนึกขัน “เออ กูไปกับไอ้อาร์ตนะ” กันต์พูดขึ้นพร้อมทั้งเดินไปกับอา‍ช‍วิน อัย‍รินทร์และจี‍จี้ “พี่กันต์ว่าสอง
last updateLast Updated : 2025-09-29
Read more
บทที่ 5
ภ‍รัณกะพริบตากับชุดที่หญิงสาวใส่ ไม่ธรรมดา พอแต่งตัวแล้วยายทอมบอยของเขาก็น่ารักขึ้นมาทันที วาด‍เม‍ษาสวมเกาะอกเอวลอยกับกระโปรงยืดรัดรูป ชุดของเธอเป็นสีดำทั้งชุดแต่ระยิบระยับด้วยเนื้อผ้าแบบลูเร็กซ์(lurex) มีความกลิตเตอร์ เธอสวมทับด้วยเสื้อยีนตัวโคร่ง รอยสักเล็ก ‍ๆ‍ พอให้เห็นพ้นขอบของเกาะอกทำให้เขาหายใจอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ‘สักอะไรวะ ตอนสักแม่งเจ็บไหม’ พอคิดถึงตรงนี้ชาย‍หนุ่มก็ต้องเกาศีรษะหลาย ‍ๆ‍ ครั้ง นี่เขาคิดบ้าอะไรเนี่ย “พี่ใส่ชุดนี้เหรอ” เธอมองชุดเขาเป็นเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำเข้ารูปกับกางเกงยีนสีดำ ชุดเธอกับเขาถ้าดูยังไงก็เข้ากันอย่างไม่ได้นัดหมาย “อืม เข้ากับเธอออก” ภ‍รัณว่าพร้อมทั้งยกแขนกอดคออีกฝ่ายให้เดินไปด้วยกัน “ไม่ต้องกอดคอเดี๋ยวล้ม” วาด‍เม‍ษาบ่น เธอหิ้วรองเท้าบูทสีดำที่เข้ากับชุดที่เธอสวมใส่วันนี้ เธอกวาดตามองหาที่นั่งเพื่อจะใส่รองเท้า “พี่ออกไปก่อนเดี๋ยวฉันใส่รองเท้า” มีเก้าอี้ตัวเล็กวางข้างตู้รองเท้าแต่เพราะชุดนี้ทำให้เธอใส่รองเท้าค่อนข้างลำบาก จะก้มต่ำเดี๋ยวนมปลอมที่ยัดไว้จะหกอีก จะยกขาสูงเดี๋ยวได้เห็นกาง
last updateLast Updated : 2025-09-29
Read more
บทที่ 6
ค่าจ้างพอที่จะเสี่ยงชีวิตไหม ได้แต่คิดเพราะตอนนี้ขี่หลังเสือแล้วจะทำอะไรได้นอกจากเดินหน้าต่อไป “แล้วเธอเป็นใคร” ดูท่าทางสาวทรงอึ๋มจะไม่ยอมรามือง่าย ‍ๆ‍ คนต้นเหตุของปัญหาก็ดูไม่สนใจ นี่เขาคงต้องการให้เธอแสดงฝีมือการรับมือกับผู้หญิงของเขาสินะ “แฟนคนปัจจุบันที่พี่รัณรักมาก” วาด‍เม‍ษาใช้คำว่าปัจจุบันเพราะไม่รู้ว่าพ่อภ‍รัณตัวดีมีแฟนมาแล้วกี่คนและมีใครบ้าง กลับไปห้องคืนนี้เธอคงต้องให้เขาลิสต์มาทั้งหมดว่าผู้หญิงของเขาเนี่ยมีใครบ้าง ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว “ไม่ยักรู้ว่าเดี๋ยวนี้พี่รัณชอบกินของแปลก” สาวเจ้ามองวาด‍เม‍ษาหัวจรดเท้า งานของเขามันยากอย่างนี้สินะถึงได้จ้างเธอเป็นล้าน “ของบางอย่างไม่เรียกว่าแปลกหรอกค่ะ เขาเรียกว่าพรี‍เมียม ซึ่งคนธรรมดาตลาดล่างอาจเข้าไม่ถึง” เรื่องด่าคนโดยไม่มีคำหยาบเนี่ยบอกมาเลยเธอถนัด ไม่ต้องให้ใครมาสอน “เอ๊ะ!” คนรู้ตัวว่าโดนด่าทำท่าฟึดฟัด “มาจากทางไหนคะ” สาวทรงสะบึมตกใจกับคำถามที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยของคนตรงหน้า ก่อนที่จะกระจ่าง “มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นนะคะ พอดีต้องการความเป็นส่วนตัว จริงไหมคะพี่รัณขา” คำว่า
last updateLast Updated : 2025-09-29
Read more
บทที่ 7
“ไม่จริง! เมย์ชอบผู้หญิง ถ้าไม่มีมัน ยังไงเมย์ก็ต้องชอบกู” เสียงตะคอกของเด‍มี่ทำให้เรนนี่ถึงกับสะดุ้ง ไม่คิดว่าเพื่อนจะเป็นเอามากขนาดนี้ “มึงบ้าเปล่าจะตะคอกทำไม มึงก็รู้ว่ากลุ่มของพวกพี่เขาธรรมดาที่ไหนอย่าหาเรื่องใส่ตัว” เรนนี่รู้ดีว่าพ่อของภ‍รัณเป็นถึงตำรวจชั้นผู้ใหญ่ ทางที่ดีอย่ามีเรื่องกับกลุ่มพวกพี่ ‍ๆ‍ เขาดีที่สุด “มึงจะให้กูทิ้งเมย์ให้ต้องทนทุกข์ทรมานกับคนแบบนั้นเหรอ” เด‍มี่ร้องไห้ออกมาอย่างเหลืออด ภ‍รัณมีอิทธิพลแล้วไง เขารักวาด‍เม‍ษาได้เท่าเธอไหม บอกตามตรงว่าเธอยอมรับไม่ได้ถ้าจะให้วาด‍เม‍ษาต้องไปลงเอยกับคนเจ้าชู้แบบนั้น “ผู้ชายแม่งเลวทุกคน ยิ่งไอ้รัณมันยิ่งเลว อึก...อึก” “เดี๋ยวมึงอย่าเพิ่งอ้วก” เรนนี่รีบห้ามคนเมาที่กำลังปิดปากตัวเอง เด‍มี่ดื่มไปหลายแก้วก่อนจะเดินเข้าไปทักวาด‍เม‍ษา อย่าเรียกว่าทักเลย เรียกว่าเธอไปช่วยวาด‍เม‍ษาที่กำลังทุกข์ทรมานจากผู้ชายอย่างภ‍รัณ คนทุกข์ทรมานกำลังนั่งฟังเพลงสบายอยู่บนตักแกร่ง “เมื่อไหร่จะลงไปเมื่อย” ภ‍รัณบ่นให้คนตัวเล็กแต่พอนั่งตักนาน ‍ๆ‍ คนตัวเล็กอย่างเธอก็ทำเขาปวดขา ขาธรรมดาปวดอยู่บ้
last updateLast Updated : 2025-09-29
Read more
บทที่ 8
“ใครอินกันไร้สาระ” คนไม่อินแต่กลับกอดเอวแน่น สาวผมสั้นไม่อยากจะขัดใจ เธอพิงหลังกับอกกว้างฟังเพลงที่ขับกล่อมทั้งเขาและเธอ นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้ผ่อนคลายแบบนี้ ตลอดระยะเวลาหลายปี ตั้งแต่พ่อเสียไปทุกอย่างก็ยากขึ้น แม่แต่งงานใหม่ ธุรกิจของพ่อใหม่ก็ลุ่ม ‍ๆ‍ ดอน ‍ๆ‍ จนเมื่อไม่กี่เดือนก่อนที่ท่านทั้งสองต้องตัดสินใจรับของหมั้นจากทางนั้น ชีวิตยังโชคดีอยู่บ้างที่เธอได้ทุนเรียนที่นี่ ทุนให้เปล่า ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องเรียนมหาวิทยาลัยเดิม ตอนเรียนที่นั่นมันก็ดีแหละ แต่ไม่ใช่สาขาที่ตัวเองชอบเลือกเรียนเพราะว่าค่าเทอมถูก “อยากกลับยัง ไอ้กันต์มันหนีกลับไปแล้ว” ภ‍รัณถามคนบนตัก ดูแล้วเริ่มเมาแล้ว “ค่ะกลับเถอะ” เธอเองก็รู้สึกมึน ‍ๆ‍ บ้างแล้ว ทั้งสองเดินจับมือกันออกจากผับดัง รถพร้อมพนักงานขับพาทั้งคู่มาถึงจุดหมายของคอนโดหรู “ไหวไหมต้องให้อุ้มหรือเปล่า” ภ‍รัณแซวคนแก้มแดงตรงหน้า เห็นเธอเซนิด ‍ๆ‍ ตอนที่เดินลงจากรถ “ไหวน่า” ถึงน้ำเสียงจะยานคางไปสักนิดแต่เธอก็ไหวจริง ‍ๆ‍ ประคองตัวเองมาถึงห้องนอนเล็ก ใช้เวลาอาบน้ำไม่นานก็ขึ้นเตียงนอนหลับสบาย
last updateLast Updated : 2025-09-29
Read more
บทที่ 9
“เป็นอะไร” วาด‍เม‍ษาถามคนตรงหน้า เขาไม่ชอบร้านนี้หรือว่าไม่พอใจอะไรเธอ เธอก็ว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดนะ “เธอกับป้ารหัสเป็นอะไรกัน” คำถามของภ‍รัณทำให้มือที่ถือช้อนของวาด‍เม‍ษากำแน่นขึ้น “ไม่ได้เป็นอะไร เขาแค่ชอบเมย์” “เสน่ห์แรง หึ” “ทำไมต้องเหวี่ยง อย่าบอกว่าหึงนะเฮีย” สาวผมสั้นลอยหน้าลอยตา มองคนตรงหน้าอย่างต้องการคำตอบ “เพ้อเจ้อ บอกป้ารหัสของเธอด้วย ว่าตอนนี้มีแฟนแล้ว” “สั่งเก่ง ใครเขาก็รู้แล้วไหมว่าเมย์เป็นแฟนเฮีย” คำพูดของเธอทำให้คนตรงหน้ายิ้มกับต้มมะระ ปกติมะระมันขมนะ แต่ทำไมร้านนี้มะระหวาน ร้านข้าวแกงเขารับทิปไหมนะ เดี๋ยวต้องทิปสักพันสองพัน “รีบกินได้แล้ว ง่วงอยากกินกาแฟ” วาด‍เม‍ษามองคนสะบัดสะบิ้งตรงหน้า อีกนิดคงเป็น ‘จี‍จี้’ แล้วเฮียภ‍รัณ “อิ่มแล้วเฮีย” เวลาได้ยินเธอเรียกเฮียทำไมวูบวาบในอกใช่ว่าจะไม่มีใครเคยเรียก แต่พอยายนี่เรียกเขาแบบนี้ ภ‍รัณรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก คาเฟไม่ไกลจากร้านข้าวราดแกง ร้านตกแต่งด้วยสีดำทั้งหมด ร้านนี้มีเพียงไม่กี่สาขาในกรุงเทพฯ เพราะว่าอยู่ใกล้คอนโดของเขา ภ‍รัณจึงแวะ
last updateLast Updated : 2025-09-29
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status