All Chapters of รักนี้ขอเริ่มใหม่: Chapter 41 - Chapter 50

การขับรถส่งอาหารมันก็ดีเหมือนกันนะ เพราะอย่างน้อยมันก็ทำให้เธอเป็นอิสระมากกว่าการช่วยงานในครัวและรับจ้างทั่วไป.. ด้วยวุฒิของเธออันที่จริงมันก็สามารถหางานดีๆทำได้แต่ติดตรงที่ว่า.. เธอมีคดีความติดตัวนี่สิ ยังไงคนที่เห็นก็คงจะไม่รับเธอเข้าทำงานแน่นอน ขนาดขับรถส่งอาหารเธอยังต้องใช้บัญชีเเป็นชื่อของยายเธอเลยเพราะเธอกลัวว่าธนาคารจะไม่เปิดบัญชีให้กับเธอ.. ช่างมันเถอะเธอไม่อยากคิดอะไรมากแล้ว.. “ยายจ๋าวันนี้่ทำอะไรกินจ๊ะ ” ตื่นเช้าขึ้นมาเธอมักจะเห็นยายของเธอลุกขึ้นมาทำของกินเพื่อให้เธอถือติดมือไปกินด้วยทุกวันเผื่อว่าตอนไหนหิวเธอจะได้แวะกินข้าวกินปลาก่อนรับออร์เดอร์ เธอไม่อยากใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายน่ะว่าง่ายๆ อันไหนที่สามารถตัดค่าใช้จ่ายออกไปได้เธอก็ขอเลือกทำอย่างเช่นห่อข้าวไปกิน ส่วนน้ำค่อยหาซื้อเอา น้ำเปล่าขวดนึงไม่กี่บาทเพราะเธอยังมีค่าใช้จ่ายอย่างอื่นที่ต้องใช้อีกอย่างเช่นค่าน้ำมันรถเวลาเธอต้องขับไปส่งของอะไรพวกนี้ บางวันยางก็รั่วเลยจำเป็นต้องประหยัดกันหน่อยและที่สำคัญตอนนี้เธอกำลังคิดว่าเธอจะให้ยายจ๋าของเธอทำทำขนมต่างๆนาๆที่ยายถนัดไปฝากขายที่ร้านแถวบ้าน หรือไม่ก็อาจจะให้ยายทำข้าวกล่องที่มีน

จนแล้วจนรอดลูกน้ำก็ไม่มาเยี่ยมเขาจนในที่สุดเขาก็รอไม่ไหวเขาเลยไปหาเองที่บ้านของลูกน้ำ.. เมื่อมาถึงบ้านของลูกน้ำมันก็ทำให้เขารู้ว่าแท้จริงแล้วบ้านของเขาและบ้านของลูกน้ำไม่ไกลกันเลย.. อยู่ใกล้กันแค่นี้แต่เขากลับหาเธอไม่เจอ.. ให้ตายสิ.. ตื๊ด… ตื๊ด…. “เบอร์ใครกันนะ.. สวัสดีค่ะ…” เบอร์แปลกๆใครกันนะ.. “พี่เอง.. มาดูแลพี่เลยตอนนี้พี่อยู่หน้าบ้านนำ้แล้วถ้าไม่ออกมาภายในห้านาที.. พี่จะบุกเข้าไปหาเอง..” ดูสิจะกล้าปฏิเสธอีกไหม.. เขาเองก็พอรู้อยู่หรอกว่าคุณยายของน้ำน่าจะโกรธเขาไม่สิ… คงจะเกลียดเขาเลยก็ว่าได้… “ห๊ะ.. คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย.. อย่านะ ห้ามเข้ามาเป็นอันขาด..” ให้ตายสิเนี่ยทำไมเขาถึงเป็นคนแบบนี้นะ เธอก็อุตส่าห์ไปถามที่โรงพยาบาลแล้วว่าเขาน่าจะได้ออกวันพรุ่งนี้แต่แล้วยังไงกัน.. ตอนนี้เขาออกมาและเขาก็มาอยู่ที่หน้าบ้านของเธอแล้ว.. ถ้ายายจ๋าเธอเห็นละก็.. ท่านคงจะหัวใจวายตายแน่ๆเลย.. ไม่ได้ๆ เธอจะต้องทำทุกอย่างไม่ให้ยายจ๋าของเธอรู้… “ยายจ๋า.. เดี๋ยวน้ำต้องออกไปทำธุระเรื่องรถที่ไปชนเขานะจ๊ะยาย.. น้ำจะรีบไปรีบกลับนะจ๊ะ…” มุสาวาทา.. ลูกขอโกหกนะเจ้าคะท่านสิ่งศักดิ์สิทธิ์… “อือๆ ไปดีมา

บอกตามตรงเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะทำยังไงต่อเพราะตั้งแต่เธอมาช่วยดูแลเขาที่บ้านของเขา เขาก็ทำตัวแปลกๆใส่เธอเสมอ ไม่ว่าจะคำพูดคำจาหรือแม้แต่การกระทำมันทำให้เธอรู้สึกสับสนอยู่มากเหมือนกัน.. เขาพยายามที่จะเป็นพี่อัคของเธอเหมือนเมื่อก่อนแต่เธอเองที่ยังไม่พร้อมรับความเป็นพี่อัคคนเก่าที่ผสมพี่อัคคนใหม่คนนี้… ความเจ้าเล่ห์เพทุบายของเขาทำให้เธอรู้สึกได้ว่าเธอเหมือนไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไร สายตาที่วิบวับๆของเขามันทำให้เธอรู้สึกระแวงเขาขึ้นมา… “น้ำจ๋า.. ช่วยพยุงพี่เข้าห้องน้ำที…” “น้ำจ๋า.. ช่วยพี่ดูเอกสารนี้ที..” “น้ำจ๋า.. พี่หิวข้าวครับ…” “น้ำจ๋า.. พี่อยากอาบน้ำอ่า…” และนั่นคือประโยคเดิมๆซ้ำๆที่เขามักจะได้ยินอยู่ในทุกๆวันและวันละหลายๆรอบ.. และบางครั้งมันก็ทำให้เธอถึงกับต้องหนีออกไปสูดอากาศด้านนอกตัวบ้านของเขาเพื่อปรับอารมณ์คลุกลุ่นของเธอ.. “อยากได้อะไรอีกไหมคะ? ถ้าไม่ฉันจะได้ขอตัวออกไปสูดอากาศด้านนอกสักนิด…” และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่เธอต้องออกไปสูดอากาศด้านนอก เธอนับถือความอดทนความสามรถของคุณพี่ๆพยาบาลและเหล่าพยาบาลทั้งหลายเลยนะ วันนึงต้องเจอกับเหตุการณ์อะไรมากมายแบบนี้ตลอดวัน.. ท

จากวันที่เขาจูบและลูบคลำเธอมันทำให้เธอเริ่มระวังตัวมากขึ้นกว่าเดิม… แต่ถึงแม้ว่าเธอจะระวังตัวยังไงมันก็มีบ้างเป็นบางครั้งมันมีเผลอกันบ้าง อย่างเวลาที่เธอต้องช่วยเขายกนั่นหยิบนี่.. เขามักจะถึงตัวเธอบ่อยๆ และวันนี้ก็เป็นวันที่หมอนัดให้ไปดูขาว่าสามารถเอาเฝือก ออกได้รึยัง “มึงไอ้ทัพ.. มึงพูดดีๆนะมึง.. ถ้ามึงพูดไม่ดี.. กูจะบอกแม่มึงว่ามึงได้เมียยุคใหม่มีไข่และยืนเยี่ยว..” เขาต้องเอาเรื่องความชอบของมันมาขู่ไว้ก่อนเพราะที่บ้านของมันยังไม่มีใครรู้ว่าเมียไอ้กองทัพเป็นผู้ชาย.. “ไอ้เวร ไอ้พี่เวร.. มึงมันเลวมาก.. มึงห้ามบอกเรื่องนี้กับใครนะ.. เอาเป็นว่า.. คุณพยาบาลเรื่องของญาติผมต้องเป็นความลับไปตลอดชีวิตนะ ห้ามหลุดออกมาเป็นอันขาด เพราะผมไม่รับประกันว่าถ้าเรื่องนี้หลุดออกมา.. คุณและครอบครัวจะปลอดภัยไหม.. เพราะไอ้ญาติของผมคนนี้.. มันเก็บความเลวของมันเอาไว้ในส่วนลึกที่สุดไม่มีใครสามารถเห็นความเลวของมันได้ง่ายๆแต่ถ้าเมื่อใดที่มันเกิดอยากจะเลวขึ้นมา.. ผมก็ไม่สามรถช่วยได้ครับ..” แหม.. เล่นซะเวอร์เลยนะไอ้เวรนี่.. ดูสิคุณพยาบาลตอนนี้หน้าซีดอย่างกับกระดาษไปละนั่น… แต่ก็ดีขู่แบบนั้นก็ดีเพราะเขาจะได

ช่วงนี้เธอรู้สึกว่าเธอถูกเขาตามหนักมาก.. เขาเริ่มเข้าออกบ้านของเธอโดยไม่กลัวว่ายายของเธอนั้นจะตกใจหรือโมโหเขารึเปล่า.. วันนี้ก็เช่นกัน เขาเดินเข้ามาในบ้านของเธอโดยที่เธอไม่คิดว่าเขาจะเข้ามาแบบนี้.. “คุณยาย.. ทำไมไม่กินอันนี้ครับผมซื้อมาฝากนะครับ เอามาบำรุงร่างกาย และไหนจะโสมอีก.. ฝืนกินไปหน่อยนะครับเพราะกินแล้วมันดีจริงๆ แล้วไหนจะยำบำรุงอีก.. คุณยายไม่กินมันแบบนี้.. ผมเสียใจนะครับ..” และทุกครั้งที่เขามาบ้านของเธอเขามักจะหอบหิ้วของมาฝากยายของเธออยู่เสมอ.. เขาหอบมาเยอะมาก เยอะเสียจนเธอต้องแบ่งไปให้ป้าศรีและป้าข้างบ้านท่านอื่นเอาไปกิน แบบเยอะจนไม่มีที่เก็บ เธอกับยายก็มีกันแค่คนละปากคนละท้องไหม แต่เขานี่สิไม่เข้าใจเขาเล่นหอบมาแบบไม่ถามไม่ดูความพร้อมของบ้านและท้องของเธอเลย… “พอแล้วๆ มันเยอะมากเลยลูก ยายกินไม่หมดหรอก.. ดูสิยายก็ตัวแค่นี้ แล้วยัยหนูอีก.. เรากินไม่หมดหรอก.. แต่ยายก็ขอบใจนะที่ถือมาฝากยายเสมอเลย…” “ยายน้ำก็เหมือนยายผมครับ ผัวกับเมียก็คือคนเดียวกัน.. ” เพี๊ยะ!!! โอ้ย… “พูดอะไรน่าเกลียด.. ไปเลยออกไปเลยนะคุณอัครพล…” น่าเกลียด.. เขามันคนน่าเกลียดทำไมเขาถึงชอบพูดแบบนี