Semua Bab รักนี้ขอเริ่มใหม่: Bab 21 - Bab 30

หลังจากวันนั้นวันที่เธอได้เปิดอกคุยกับพี่เอกเป็นครั้งสุดท้ายเธอก็มารู้ทีหลังว่าพี่เอกนั้นก็ถูกดึงกลับมาในอดีต.. มิน่าละเขาทำเหมือนว่าล่วงรู้ใจเธอว่าเธอจะเป็นยังไงจะรักและชอบเขาได้ยังไง.. แต่ขอโทษเถอะ.. เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย.. คำนี้มันใช้ได้เสมอ… และเมื่อเรื่องมันเป็นเช่นนี้เธอเลยถามพี่พัทออกไปตามตรงว่าพี่พัทพอจะเล่าหรือบอกอะไรเกี่ยวกับเรื่องหลังที่เธอเสียชีวิตได้ไหม.. “ ไอ้เอกมันจัดงานศพให้แก้วใหญ่มาก.. มันมานั่งเฝ้าแก้วทั้งวันทั้งคืนตอนแรกพี่ไม่ได้อะไรเลยนะถ้าหนิง.. อดีตเพื่อนของแก้วไม่มาทวงสิทธิ์ความเป็นเมียน้อยต่อหน้าโลงศพแก้วและคนหมู่มาก.. สองคนนั้นทะเลาะกันแรงมากเหมือนกัน.. ไอ้เอกมันต่อว่าหนิงว่าหนิงเป็นคนทำให้แก้วและครอบครัวเป็นอย่างนี้.. มันบอกมันต้องเสียหัวใจดวงเดียวของมันไปเพียงเพราะหนิงเอาเรื่องบนเตียงมาผูกมัดมันไว้.. แต่สิ่งที่ทำให้พี่โกรธก็คือสิ่งที่หนิงพูดออกมา.. หนิงบอกว่าหนิงรักไอ้เอกมาก่อนรักมานานแล้ว แก้วเพียงแค่ดวงดีกว่าหนิง แก้วเพียงแค่เรียนเก่งกว่าและเอาใจไอ้เอกดีกว่าหนิง.. มันเลยทำให้ไอ้เอกรักหนิงแต่พอหนิงกลับมา..หนิงทำให้ไอ้เอกมีความสุขบนเรือนร่างขอ

หลังจากที่เขาได้พูดคุยพร้อมกลับเคลียร์ใจกับแก้วเขาก็ได้ห่างหายไปจากชีวิตของแก้วและไอ้พัท.. แก้วไม่เลือกเขา.. แก้วไม่รักเขาแล้ว.. มันก็สมควรไหม.. เขาเสียผู้หญิงดีๆไปเพียงเพราะความต้องการทางเพศที่มันแปลกใหม่… เขาจะไม่โทษผู้หญิงฝ่ายเดียวเพราะเขาเองก็ผิด ถ้าเขาไม่คิดนอกใจไม่คิดลองของใหม่… ชีวิตครอบครัวของเขามันก็ไม่เป็นแบบนั้นแน่นอน.. เขาจะไม่โทษฝ่ายหญิงคนเดียวเพราะเขาเองก็เป็นคนเริ่ม.. เราทั้งสองคนผิด…. เขาได้จดหมายที่ส่งมาโดยไอ้พัท.. มันเป็นการ์ดเชิญเสียมากกว่า.. มันคือการ์ดแต่งงานระหว่างแก้วกับไอ้พัท เขาคงจะต้องตัดใจแล้วเขาคงจะต้องยอมรับความจริงเสียที.. เขานั้นไม่มีสิทธิ์ในตัวของแก้วแล้ว.. แก้วเป็นของคนอื่นไปแล้ว.. เขาไม่มีสิทธิ์ ถึงแม้ว่าจะเสียใจมากแค่ไหน.. แต่เขาไม่มีหน้าที่จะไปแย่งกลับคืนมา.. เขาทำได้แค่ดีใจไปกับแก้ว.. ถ้าแก้วเจอคนที่รักจริงเขาก็พร้อมที่จะยินดี.. เขาเองก็รู้ว่าไอ้พัทมันรักแก้ว.. และเขาก็ต้องขอบใจมันมา.. ขอบใจที่มันทำตามสัญญาในครั้งเก่าเพราะอย่างน้อยมันก็ทำตามคำขอของเขา.. มันยอมหลีกทางให้กับเขาและแก้ว.. และมันก็ยอมที่จะเป็นพี่ชายที่แสนดีให้กับแก้ว.. เขาต้องขอบคุณมั

โรสเดินเข้ามาในร้านและเลือกที่นั่งประจำของเธออย่างเช่นทุกครั้งที่เธอมาที่นี่แต่วันนี้เธอพาผู้ชายหน้าตาดีมาด้วยและป้าเจ้าของบ้านก็ถึงกับยิ้มให้เธอแบบทำนองว่า.. แฟนหร๊า…. “ ป้าคะเอาติ่มซำสองชุด เกี้ยวกุ้งสอง.. พี่เอกทานกุ้งไหมคะ? ” เธอลืมถามไปเลยว่าพี่เอกแพ้อะไรบ้างรึเปล่า.. “ ได้หมดพี่ยังไงก็ได้.. ” เขาไม่ได้เรื่องมากขนาดนั้นเขากินได้หมดแหละเพราะยังไงมันก็ต้องลงไปกองรวมกันอยู่ในท้อง.. “ งั้นเอาแค่นั้นก่อนนะคะอ้อ.. ลืมไปค่ะๆ ขอซาลาเปาไส้หมูแดงสอง ไส้กุ้งด้วยสองนะคะหนูหิวม้ากมาก.. ” พูดจบหญิงสาวก็หันไปยิ้มให้กับคุณลุงสามีป้าเจ้าของร้านทันที.. “ สนิทกันกับเจ้าของร้านขนาดนั้นเลยเหรอ?” เอกพลนั่งดูท่าทางของหญิงสาวอยู่ตลอดเขาเองก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อนักว่าหญิงสาวจะกล้าแสดงอาการที่คล้ายเด็กน้อยสามขวบอ้อนขอขนมคุณตาคุณยายอยู่ “ ก็สนิทนะคะแต่ไม่ได้มากมายขนาดนั้นพอดีมาทานบ่อยนะคะแล้วก็ชอบสั่งกลับไปฝากคุณพ่อคุณแม่แล้วก็คนงานที่บ้านด้วยค่ะทุกคนบอกว่าอร่อยดีและราคาก็ไม่แพงมากด้วย.. หวังว่าอาหารราคาถูกๆแบบนี้พี่เอกจะไ่ม่รังเกียจนะคะ..” เธอรีบหันไปทำตาปริบๆใส่พี่เอกทันทีเพราะเธอเองก็ไม่รู้หรอ

เอกพลกลับบ้านไปด้วยความรู้สึกที่เริ่มจะสับสนหลังจากวันนั้นที่เขาเผลอตะโกนออกไปใส่โรสซะเสียงดังและแย่งรูปของแก้วออกจากมือของโรส.. โรสก็ไม่ได้มาที่โรงแรมอีกเลยจนถึงวันสุดท้ายที่ต้องทำงานร่วมกันโรสก็ไม่มา แต่เขาเองก็งงนะ เขางงว่าทำไมเขาจะต้องเฝ้ารอให้โรสมาเคาะประตูห้องทำงานของเขาด้วย.. ทำไมเขาจะต้องเฝ้ารอช่อดอกไม้ของโรสอย่างเช่นเคย.. ทำไมกัน.. งืด.. งืด…. “มีอะไร? ” “แก้วให้โทรมาบอกว่าจะพาเด็กๆไปกินไอติม.. มึงไม่ต้องมาหรอกไม่อยากให้มาแค่นี้นะ” เอ๊า.. ไอ้ห่านี่นิ แก้วอุตส่าห์ให้มันโทรมาชวนแต่มันยังมากันซีนเขาอีก.. และที่สำคัญมันตัดสายไปด้วยแล้วนี่สิ “ แก้ว… ไอ้พัทมันโทรมามันบอกว่าแก้วจะพาลูกๆไปกินไอศกรีมกันเหรอ?” “ค่ะ เด็กๆบ่นคิดถึงพ่อบุญธรรมค่ะ เลยบอกให้แก้วถามพี่เอกดู…” “ ได้สิจะไปที่ไหนกันออกไปกันก่อนเลยเดี๋ยวพี่ตามไปขอจัดแจงงานบนโต๊ะก่อนนะไม่เกินครึ่งชั่วโมง” ตอนนี้ลูกแฝดของเขาก็เริ่มเข้าอนุบาลกันแล้วมันเลยทำให้เขาค่อนข้างหาเวลาไปเล่นด้วยยากเหมือนกันเพราะเวลาเด็กๆกลับมาถึงบ้านก็เหมือนกับตุ๊กตาที่ถ่านหมดเขาเลยไม่อยากจะไปรบกวนเด็กๆเท่าไรแต่วันนี้เด็กๆเหมือนจะว่างเขาก

แรงโยกของตัวรถมันเป็นเครื่องยืนยันว่าคนที่อยู่ภายในนั้นกำลังสนุกสนานและเมามันกับการร่วมรักขนาดไหน… ตับตับตับตับ… “อ๊าห์… โรส.. โรส.. ใจเย็น.. มันเสียว…” “เงียบ.. อ๊าห์…” เอกพลถึงกับหน้าเหวอไปชั่วครู่เพราะตอนนี้เขาถูกโรสดุเข้าให้.. หลังจากที่เจ้าตัวดูดกลืนน้ำรักของเขาน้ำแรกลงท้องไปโรสก็ถอดกางเกงชั้นในตัวจิ๊วของโรสออกและโยนไปตรงไหนไม่รู้ของรถและไม่เพียงเท่านั้นโรสยังตะกายพาตัวเองมานั่งคร่อมเขาและสอดใส่ท่อนเนื้อของเขาเข้าสู้พลูเนื้อที่เรียบเนียน.. แต่เพียงแค่โรสสอดแทงเข้าไปไม่นานเจ้าตัวก็ต้องโก่งตัวขึ้นและร้องอื้อออกมา.. “โรส.. ใจเย็น.. ค่อยๆ.. อื้อม์… ” เขารู้ได้เลยว่าโรสนั้นน่าจะยังไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อนเพราะความคับแน่นของปากทางเข้านั้นมันแน่นเสียจนเขาเองก็เจ็บที่ปลายหัวและไหนจะสีหน้าของโรสและท่าทางของโรสที่กำลังทำอยู่ด้วยแล้ว.. มันยิ่งเป็นสิ่งยืนยันว่าเจ้าตัวเองก็เจ็บเช่นกัน… จ๊วบ.. จุ๊บ.. จ๊วบ… เขาเลือกที่จะจูบและดูดลงไปที่ลำคอขาวเนียนแถมหอมจนชวนน่าหลงไหลของโรสเบาๆ.. เพียงแค่โรสได้รับการจูบของเขามันก็ทำให้เจ้าตัวถึงกับทรงตัวไม่อยู่กันเลยทีเดียว… เมื่อโรสผ่อนคลายเขาก