Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

เอกพลตื่นขึ้นมาก่อนหน้าโรสหลายชั่วโมงเหมือนกัน.. ด้วยความที่เขาไม่ได้เมาและเขามักจะตื่นในช่วงเวลาเดิมๆอยู่ตลอดทำให้ปกติที่เขามักจะตื่นช่วงหกโมงเช้าเสมอวันนี้เขากลับตื่นสายเพราะเมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ปาไปตีสามกว่าๆ ดังนั้นวันนี้เขาจึงตื่นตอนแปดโมงเช้า.. โชคดีที่วันนี้เป็นวันเสาร์เขาจึงไม่ต้องเข้าไปเคลียร์งานเขาจึงเลือกที่จะนอนมองโรสนิ่งๆ.. เจ้าตัวยังคงหลับและกอดเขาเอาไว้… เขาไม่ได้นอนกับผู้หญิงที่ไหนมานานมากแล้ว.. หลายปีเลยล่ะ เกือบสิบปีน่าจะได้… แต่โรส.. โรสเป็นคนแรกที่ทำให้ความอดทนของเขาหมดลงไป.. โรสทำให้เขานึกย้อนไปถึงช่วงหนึ่งที่เขาแอบไปมีความสัมพันธ์กับหนิง.. หนิงที่เจนจัดเรื่องบนเตียง.. เขาผู้ที่ไม่เคยทำอะไรโลดโพนและไม่เคยได้ทำอะไรอย่างที่เขาต้องการทำมาก่อน.. มันทำให้เขาหลงไหลไปกับเซ็กส์ในครั้งนั้นจนสุดท้าย.. เขาก็เลือกทางเดินผิด เขาทำให้แก้วต้องเสียใจ.. จนสุดท้ายแก้วก็ทิ้งเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ.. และในที่สุดเขาก็มีโอกาสย้อนกลับมาแก้ไขในอดีตอีกครั้ง.. แต่สุดท้ายเขาก็ทำผิดเป็นครั้งที่สอง.. แต่ไม่เป็นไร.. ครั้งนี้เขาขอยอมแพ้ เขาขอให้แก้วมีความสุขกับคนที่รักแก้วและแก้วรักก็พอ.. ส่วนเ

เอกพลนอนกอดโรสเอาไว้แบบนั้นตลอดเวลาเขาไม่ได้หลับแต่อย่างใดเขาไม่อยากหลับเพราะเขากลัวว่าโรสจะหนีกลับไปก่อนน่ะสิแต่สิ่งที่เขาทำในช่วงที่โรสหลับเขาแอบเก็บเสื้อผ้าของเขาเข้ากระเป๋าเรียบร้อยแล้วและเขาก็ได้ทำการเช็คเอ้าท์ล่วงหน้าเอาไว้แล้วเหลือแค่โรสตื่นเท่านั้นแล้วเขาจะพาโรสกลับบ้านของโรส.. “ยังไงก็หนีไม่พ้นแล้ว.. ดังนั้นอย่าดื้อกับพี่นักเลยคนดี… ” เอกพลกระชับกอดของเขาแน่นขึ้นอีกนิด.. ความรู้สึกหึงและหวงเขาไม่มีความรู้สึกเช่นนี้มานานแล้ว… ครั้งสุดท้ายคือตอนที่เขาเริ่มจีบแก้วอีกครั้งและนั่นคือความรู้สึกหวง หึง และต้องการที่เขามีขึ้นเพียงแค่เขาเห็นแก้วสนิทกับคนอื่น.. เขาหึงแก้วเวลาที่แก้วอยู่ใกล้กับคนอื่นและทำท่าทางเฉยชาใส่เขา.. แต่หลังจากที่แก้วปฏิเสธเขาและเขาก็ทำเรื่องเลวร้ายใส่แก้วในครั้งนั้นมันทำให้ความรู้สึกของเขามันเริ่มเฉยชาขึ้น เขาไม่สนใจหรือใส่ใจใครหรือคนอื่นอีกต่อไป..ความรู้สึกของเขามันยังจมปลักอยู่แค่กับแก้ว.. แต่เพียงแค่เขาได้รู้จักกับโรสมากขึ้นเพยีงแค่ไม่กี่วันกี่อาทิตย์มันทำให้ความรู้สึกเบื่อหน่ายของเขาเปลี่ยนไป.. เขารู้เฝ้านึกถึงโรสทั้งวันเขามองไปยังประตูห้องทำงานว่าวันนี้

หลังจากที่ทั้งสองคนปรับความเข้าใจกันแล้วเอกพลก็ยิ่งติดโรสมากขึ้นกว่าเดิม.. เดิมทีเขาคิดแค่ว่าอยากจะเจอหน้าเฉยๆแต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้นน่ะสิ เขาอยากจะอยู่ใกล้ๆตลอดทั้งวันจนเดี๋ยวนี้เขามาอยู่ร้านดอกไม้ของโรสมากว่าห้องทำงานของเขาเสียอีก.. ส่วนนายหัวอธิบ ท่านก็ยังคงวางท่าให้เขาเช่นเคยยกเว้นแค่นายแม่กา ท่านเองเอ็นดูเขาอยู่บ้าง… “ ไม่ไปทำงานเหรอคะทำไมถึงมาอยู่กับโรสทั้งวันแบบนี้..” เขาจะติดเธอมากเกินไปแล้วนะงานการไม่ทำเลยเหรอ? “ไม่อยากทำแล้ว.. อยากได้เมียแล้ว.. เมื่อไรจะใจอ่อนแต่งงานกับพี่..” “คุณเอกพลคะ.. พี่เอาเอกสารมาให้เซ็นค่ะ.. สวัสดีค่ะน้องโรสเป็นยังไงบ้างคะวันนี้…” ตุ๊กเอ่ยทักทายน้องโรสอย่างเป็นกันเองช่วงนี้เธอมาที่นี่บ่อยกว่าเข้าโรงแรมเสียอีก…. “ ช่วยเอาเขาไปทำงานหน่อยได้ไหมคะ? ” นี่คือภาพประจำในทุกๆวันที่เธอจะต้องพบเจอ.. พี่ตุ๊กจะต้องหอบเอกสารมาให้เขาเซ็นที่นี่.. เธอสงสารพี่ตุ๊ก พี่ตุ๊กต้องไปๆมาๆที่นี่กับโรงแรมของเขา.. “ จะเอากลับไปได้ยังไงคะก็หัวใจของเจ้านายพี่อยู่ที่นี่. น้องโรสต้องไปนั่งเฝ้าที่ห้องทำงานของคุณเอกเธอแล้วล่ะค่ะไม่งั้น.. พี่ก็ต้องเหนื่อยแบบนี้ต่อไป..” เ

“เป็นยังไงบ้างคะวันนี้ทำกายภาพไปถึงไหนแล้ว..” เพียงแค่เธอกลับมาถึงบ้าน.. อืม.. บ้าน บ้านของพี่เอก เธอย้ายมาอยู่กับพี่เอกแล้วถึงแม้ว่าคุณป๊าจะเคืองอยู่บ้างแต่แม่ขาของเธอก็ช่วยทุกอย่าง เคลียร์ให้ทุกสถานการณ์ดังนั้นคุณป๊าเลยไม่กล้าพูดอะไรมาก เธอมาอยู่เป็นเพื่อนพี่เอกตั้งแต่วันที่พี่เอกได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้ ตอนนั้นคุณป๊าก็ค้านหัวชนฝาแต่แม่ขาของเธอบอกว่าให้ผัวเมียเขาอยู่ด้วยกันน่ะดีแล้วและที่สำคัญแม่ขาของเธอยังส่งพี่แม่บ้านมาอยู่กับเธอและพี่เอกอีกสองคนให้มาคอยช่วยงานบ้านและช่วยหยิบจับนั่นนี่ให้เธอมันก็ดีอย่างเพราะอย่างน้อยก็ช่วยเบาแรงเธอได้เยอะเลยล่ะ “ ดีขึ้นแล้วครับว่าแต่… โรสเหนื่อยไหมครับ… คิดถึงจัง..” บอกตามตรงเขาเบื่อจะตายไปอยู่แต่บ้านไปไหนก็ไม่ได้ไป อยากจะโทรไปหาโรสก็กลัวว่าโรสจะยุ่งกับงานอยู่ แต่ก็โชคดีที่อย่างน้อยพี่ตุ๊กก็หางานมาให้เขาได้ทำที่บ้านในช่วงที่เขาเบื่อๆ ก็งานเยอะแยะขนาดนั้นมันต้องมีบ้างที่ต้องเคลียร์ก็คนไม่ได้ไปทำงานหลายเดือนแล้วเนี่ยก่ะว่าไม่นานคงจะยกโรงแรมให้กับพี่ตุ๊กเป็นคนดูแลแทน.. ฮ่าๆๆ “ไม่เท่าไรค่ะพี่เอกคะ.. คือว่าคุณป๊าบอกว่าไม่น่าจะเกินสองวันน่าจะสาวต

ทุกครั้งที่เขาเดินเข้าไปในที่ทำงานเขามักจะนึกถึงสิ่งที่เขาเคยพูดและทำไว้กับลูกน้ำในวันนั้น… “เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน.. ใครเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้!!” เสียงโวยวายของอัครพลไม่ว่าห้องจะกว้างใหญ่ขนาดไหนทุกคนก็ได้ยินกันหมด.. และด้วยนำ้เสียงที่ดุดันและสุดน่ากลัวนั่นทำให้พนักงานทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องประชุมต่างพากันหดหัวไปตามๆกัน… “ผมจะถามเป็นครั้งสุดท้าย.. ใครเป็นคนดูแลและรับผิดชอบเอกสารชุดนี้..” เขาพยายามที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ.. เขาพยายามตั้งสติเอาไว้ให้ได้มากที่สุด.. เขารู้ว่าเอกสารชุดนี้มันเป็นเอกสารที่สำคัญและมันเป็นเอกสารลับมากๆด้วยเพราะเขาจะนำมันไปเสนอประมูลกับบริษัทอื่นๆเช่นกัน.. เรื่องนั้นน่ะไม่เท่าไรแต่เรื่องยักยอกเงินนี่สิ เงินไม่ใช่สิบยี่สิบบาทแต่มันเป็นเงินครึ่งล้านเลยก็ว่าได้.. เขาไม่คิดเลยว่าพนักงานที่นี่จะทำกับเขาได้ขนาดนี้… “เอ่อ.. คือว่า.. เอกสารชุดนั้น.. น้องคนที่มาช่วยงานคุณอัคเป็นคนดูแลค่ะและ.. เอกสารที่เกี่ยวกับการเบิกเงิน.. น้องคนนั้นก็เป็นคนดูแลค่ะ.. ” เพียงจบประโยคของพนักงานหน้าคุ้นที่ทำอยู่แผนกเดียวกันกับลูกน้ำมันก็ทำให้เขาถึงกับต้องโมโหสุดฤทธิ