รักนี้ขอเริ่มใหม่

แก้ว หรือ แก้วกัลญา หญิงสาวอายุ ​​35 ปี ที่ครั้งหนึ่งชีวิตเธอใครต่างก็อิจฉาเพราะเธอและสามีของเธอต่างประสบความสำเร็จด้วยกันทั้งสองคนตั้งแต่อายุยังน้อย.. เธอและเขาต่างช่วยเหลือซึ่งกันและกันในการก่อร่างสร้างตัวจนตอนนี้ทั้งเธอและเขาต่างประสบความสำเร็จทางด้านธุรกิจด้วยกันทั้งคู่ เธอที่ต้องการสร้างความมั่นคงให้กับครอบครัวก่อนแล้วเรื่องลูกค่อยว่ากันทีหลัง.. เธออยากให้ทุกอย่างพร้อมมากกว่านี้.. เธอรู้ดีว่าการมีลูกและต้องเลี้ยงลูกนั้นมันจำเป็นต้องใช้เงินเยอะดังนั้นเธอจึงขอเลื่อนเวลาในการท้องออกไปอีกสักนิด.. และในที่สุดวันนั้นก็มาถึง.. เธอท้องแล้ว เธอท้องได้สองสัปดาห์แล้ว.. เธอดีใจมาก เธอดีใจจนไม่สามารถเก็บมันเอาไว้คนเดียวเธอจึงรีบขับรถไปหาสามีของเธอที่ที่ทำงาน.. แต่เมื่อไปถึงที่นั่นมันก็ทำให้เธอต้องพบกับสิ่งที่เขาปกปิดมาตลอด…. เธอพยายามยิ้มให้ตัวเอง.. เธอไม่คิดเลยว่าคนนึงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนรักของเธอตั้งแต่สมัยเรียนกับเขา.. คนที่ขึ้นว่าเป็นสามีของเธอ.. ทั้งสองคนจะทำกับเธอแบบนี้.. เธอ พยายามนิ่งเข้าไว้.. เธอรวบรวมหลักฐานต่างๆเท่าที่เธอจะทำได้.. แต่ผลสุดท้าย.. เธอก็พ่ายแพ้ให้กับความคิดของเธอ.

เอกพลบอกให้เพื่อนของเมียนั่งรอด้านล่างก่อนเพราะเขาจะไปเปิดห้องรับแขกให้ส่วนเมียของเขาเขาก็จัดการพาขึ้นไปบนห้องนอนแล้ว.. และดูเหมือนเจ้าตัวจะเมามากเสียด้วย.. ดสินอนแผ่ไม่มีความเป็นแก้วของเขาหลงเหลืออยู่เลยสักนิด.. หึหึ… “ จับคนเมาปล้ำดีไหมเนี่ย.. มันน่าตีนักนะ..พรุ่งนี้ต้องคุยกันหน่อยแล้วนะคนดีของพี่…” เอกพลลูบใบหน้าเนียนสวยของเมียเขาเบาๆและจุ๊บลงไปที่หน้าผากมนทันที… เมื่อเขาจัดแจงให้เมียรักของเขานอนหลับสบายเขาก็รีบไปเปิดห้องรับแขกและรีบลงไปดูเพื่อนของเมียทันที…. “ คุณ.. ตื่นก่อน.. ลุกขึ้นไปนอนข้างบน…” เอกพลปลุกคนที่นอนเลื้อยอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ในห้องรับแขก.. ดูสิแทบจะเห็นกางเกงชั้นในแล้วนั่น… “อื้อ.. อย่ายุ่งน๊า… ” คนเมาตอบออกมาด้วยความรำคาญ… คนจะนอนจะมาวุ่นวายอะไรกับเธอนักหนา… เฮ้อ…. เอกพลถึงกับถอนหายใจออกมาเพราะอะไรล่ะ.. เขาคงจะต้องแบกคนเมาขึ้นไปข้างบนน่ะสิ…. ตึกตึกตึก… ทุกอย่างก้าวของฝีเท้าเขามันเกิดหวั่นไหวขึ้นเล็กน้อยเพราะตอนนี้ผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาเริ่มใช้จมูกและริมฝีปากของเธอซุกไซ้ลงมาที่ลำคอของเขาอยู่… “ คุณ.. อย่าทำแบบนี้.. อืม..” เพียงแค่หลังถ

แก้วที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรสามีว่าอย่างไรเธอก็ว่าอย่างนั้น.. เธอเป็นห่วงพี่เอกอยู่นะแต่พอพี่เอกส่งรูปและวีดีโอมาให้เธอก็เบาใจขึ้นมาก.. ดูจากหน้าแดงๆของพี่เอกแล้ว.. คงจะดื่มเยอะน่าดู.. “ อรุณสวัสดิ์ค่ะ..” แก้วทักทายพนักงานของในออฟฟิศด้วยความเป็นกันเอง… ทุกคนในนี้คือครอบครัวของเธอถ้าไม่มีพวกเขาบริษัทของเธอก็คงจไม่มีมาถึงทุกวันนี้… แก้วตั้งหน้าตั้งตาทำงานของตัวเองต่อไป.. ไม่นานโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น… “ ค่ะ.. ตื่นแล้วได้กินอะไรรึยังคะ? ให้หนูซื้อไปฝากไหม?” สามีเธอเองที่โทรมา.. ฟังจากเสียงน่าจะพึ่งตื่นสิท่า… “ ยังครับ.. ไม่ต้องซื้อมาหรอก.. พี่จะกลับบ้านแล้ว.. จะไปนอนต่อที่บ้านน่ะ..นอนที่โรงแรมโดนกวนจากคนอื่น.. เดินไปเดินมาเสียงลาก กระเป๋าอีก.. แทบจะไม่ได้นอนเลย อื้อม์….” เอกพลก้มลงไปมองตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาเผลอหลุดเสียงครางออกมา… “ เป็นอะไรรึเปล่าคะ? ” “ ไม่มีอะไรครับ.. พอดีพี่กำลังสั่งงานลูกน้องอยู่.. แค่นี้นะคะ.. เจอกันตอนเย็นเด็กดี…” เพียงแค่วางสายจากแก้วเขาก็รีบไปจัดการกับตัวต้นเรื่องทันที… เอกพลทวนความเงี่ยx ครั้งสุดท้ายก่อนกลับบ้าน.. เพราะถ้าเขากลับบ้านแล้

แก้วออกมาจากโรงพยาบาลด้วยหัวใจที่มันสุดแสนจะเจ็บช้ำ.. คุณหมอบอกเธอว่าเธอนั้น.. ท้อง.. เธอท้องได้เกือบสองเดือนแล้ว.. มันน่าจะมีอะไรผิดพลาด.. แต่อันที่จริงเธอก็ไม่ได้ฉีดยาคุมกำเนิดมานานแล้วและเธอก็เลือกที่จะกินเป็นแบบเม็ดแทน.. และช่วงที่ผ่านมาเธอก็ไม่ได้มีอะไรกับพี่เอกบ่อย.. เธอจึงเลือกที่จะไม่กินมัน.. มันมีอะไรผิดพลาดไป.. เธอจำได้ว่าครั้งสุดท้าย… ครั้งสุดท้าย..เธอ.. ไม่ได้กินมัน.. หรือมันอาจจะเป็นตอนนั้น.. มือเรียวของเธอวางทาบลงไปที่หน้าท้องแบนราบของตัวเองเบาๆ.. เธอคิดว่าถ้าเธอไปบอกพี่เอกว่าเธอท้อง.. พี่เอกคงจะกลับมาเป็นพี่เอกคนเดิมของเธอ.. แต่เธอก็หวังว่า… สิ่งที่เธอหวาดระแวงนั้น.. มันจะไม่ใช่เรื่องจริง.. ถึงแม่ว่าความกลัวที่มันอยู่ภายในของเธอจะมีมากไปว่าหกสิบเปอร์เซ็นต์แล้วก็ตาม.. แต่เธอก็ต้องนักแน่นและต้องเชื่อใจพี่เอกให้มากกว่านี้.. เธอจะต้องเห็นมันกับตาถ้าเธอเห็นว่าพี่เอก.. ทำเรื่องนั้นจริง.. เธอ.. เธอจะ.. ทำยังไงต่อไปดี.. เธอไม่รู้จริงๆว่าเธอจะทำยังไงต่อไป.. “ พี่ตุ๊กค่ะ.. แก้ว.. แก้วขอรบกวนพี่ตุ๊กจะได้ไหมคะ.. ถ้าพี่ตุ๊ก.. พี่ตุ๊กเห็นพี่เอกหรือพนักงานคนไหนเห็นพี่เอกกับเพื่อน

เอกพลที่เฝ้ารอวันนี้มาตลอด… เขาดีใจมากที่ได้เจอแก้ว… ภรรยาของเขา.. เขาโชคดีที่อย่างน้อยสวรรค์ก็ให้โอกาสเขาอีกครั้ง.. ให้โอกาสเขาได้ย้อนกลับมาเริ่มทำความรู้จักและรักแก้ว.. ขอโทษ.. เขาจำได้ว่าวันนั้นเขากลับบ้านเกือบสี่ทุ่ม.. วันทั้งวันเขาหมกตัวอยู่กับหนิงทั้งวัน… แต่เขาจำเป็นต้องกลับบ้าน.. เขาไม่ได้กลับบ้านมาสองวันแล้ว.. เขาอ้างกับแก้วว่าเขาจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อนลูกค้าคนสำคัญ… แต่เขาพยายามที่จะพาตัวเองกลับบ้านทุกๆสองวัน.. วันนั้นจึงเป็นวันที่เขากลับบ้านอีกครั้ง.. บ้านของเราสองคน… บ้านที่เราสองคนซื้อมันด้วยน้ำพักน้ำแรงของเรา.. เขากลับมาถึงเขาก็พบกับบ้านที่มืดสนิท.. ก็คงจะเป็นเช่นเคยแก้วเป็นคนนอนเร็วเพราะเจ้าตัวก็ต้องไปทำงานตอนเช้า.. แกร๊ก…. พรึบ… ภายในห้องที่ไฟสลัวๆเขากลับเห็นแก้วยืนอยู่ตรงหน้าประตูระเบียง.. บอกตามตรงเขาก็ตกใจเหมือนกันนะที่แก้วไปยืนอยู่ตรงนั้น.. แต่เขาก็ตกใจแค่ไม่นานเมื่อเขาตั้งหลักได้เขาก็รีบเดินไปหาแก้วทันที… “ ยังไม่นอนอีกเหรอ? พี่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องรอพี่.. แล้วทำไมไม่เปิดไฟเอาไว้หืม…” เขา.. สวมกอดแก้วจากทางด้านหลัง.. แต่แก้วไม่ตอบคำถามเขาและที่สำคัญ.. แก้ว