Lahat ng Kabanata ng หวงรักในเงาแค้น: Kabanata 121 - Kabanata 130

เมื่อริย่าพูด นาวินก็หันไปมองดูคนที่เธอสงสัย เมื่อเขาเห็นก็ตกใจทันที“นั่นมัน… ทำไมคุณรินรดา ถึงได้มากับคุณมารุตได้ล่ะครับ”“อะไรนะ! คุณหมายถึงว่าที่คู่หมั้นของราเชนทร์งั้นเหรอ ให้ตายเถอะทำไมพี่ชายฉัน ถึงได้ไปวุ่นวายแต่กับผู้หญิงของไอ้มาเฟียใจโหด เลือดเย็นคนนั้นตลอดเลยนะ”“อะแฮ่ม! คือว่าบอสของผมถึงจะดุไปบ้าง แต่ก็ไม่ถึงขั้นโหดร้ายขนาดนั้นมั้งครับ”“เชอะ! ถ้าไม่โหดแล้วเพื่อนฉันจะเป็นแบบนี้เหรอ แล้ว…. ช่างเถอะ มาพูดกับนายแล้วมันจะได้ประโยชน์อะไรกัน พี่รุต!”“เอ่อ… รอผมด้วยสิริย่า!”ริย่าเดินไปหามารุตและรินรดา ที่พึ่งลงจากรถมา เมื่อมารุตเห็นน้องสาว ก็ตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ส่วนนาวิน หันไปทักทายรินรดา“สวัสดีครับคุณรินรดา”“คุณคือ…”“จำนาวินไม่ได้เหรอริต้า เขาเป็นบอร์ดี้การ์ดให้ไอริสไงล่ะ”“อ้อ อาจจะไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่น่ะค่ะ ราเชนทร์ให้คุณมาดูแลคุณไอริสที่นี่สินะคะ”“ไม่ใช่คำสั่งครับ ผมมาเอง”นาวินพูด แต่มือกลับคว้าข้อมือเล็กของริย่าเอาไว้ เพื่อไม่ให้เธอเดินหนี ท่าทางผิดปกติของทั้งสองคน ทำให้มารุตเริ่มสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ“เอาล่ะเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้เข้าไป

ริย่าล้มตัวลงมานอนซบอกเขา ร่างบางบดเบียดกับเขาอยู่ไม่ห่าง หน้าอกอวบนิ่มเบียดที่หน้าอกของเขา ไอร้อนและกลิ่นสาบสาวผสมกับกลิ่นน้ำหอมของริย่า กระตุ้นความกำหนัดของชายหนุ่มอย่างนาวิน เขาเริ่มทนไม่ไหว เพราะบางอย่างในร่างกายตื่นตัวจนเกร็งหนึบ เมื่อถูกรุกเร้าจากคนที่บดกายอยู่ด้านบน แล้วยังหันมาพูดยั่วยวนด้วยเสียงแหบพร่าไม่หยุด“ผู้ชายอะไรแก้มนุ่มมาก ริมฝีปากของคุณก็อวบอิ่มน่าจูบ มองฉันสินาวิน!"“ริย่าคุณเมาแล้ว ตอนนี้ควรจะนอนพัก พรุ่งนี้คุณบอกว่าจะไปช่วยคุณไอริส”เพียงแค่ได้ยินชื่อไอริส เธอก็ใช่นิ้วปิดปากของเขาทันที ตาเธอกะพริบช้าลง และเริ่มทำเสียงและสีหน้าน้อยใจ"คุณเลิกสนใจไอริสสักวันได้มั้ย แค่วันเดียวที่คุณจะเลิกมองเธอ แล้วหันมามองฉันสักนิด แค่เวลานี้…. ได้หรือเปล่า”“อะไรนะ…คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา”“ชู่วว…. ยังไม่ต้องพูด ถ้าคุณไม่อยากโกหกฉันตอนนี้ฉันก็เข้าใจได้ แต่ว่าตอนนี้ฉันคิดว่า… เริ่มชอบคุณขึ้นมานิด ๆ แล้วล่ะ แต่ว่าทุกครั้งที่มองคุณ ในสายตาของคุณก็เอาแต่มองไอริส! ไอ้มาเฟียบ้าเลือดนั่นก็รักไอริส แม้แต่พี่รุตก็ยังชอบไอริส แต่ว่า… คุณรู้มั้ยว่า ไม่เคยมีใครสักคน ที่มองฉันด้วยสา

“อย่าทำแบบนั้นนะ คุณ… คุณชอบไอริสไม่ใช่เหรอ เรื่องเมื่อคืนนี้ ก็…โอ๊ย!”เขาบีบแก้มเธอขึ้นมา ริย่ามองเห็นแววตาที่เจ็บปวด ตัดพ้อของเขาที่มองหน้าเธอ “จนป่านนี้แล้ว ทำไมคุณถึงเอาแต่พูดว่าผมชอบคนอื่น หลายวันนี้ที่เราอยู่ด้วยกัน คุณไม่ได้สังเกตอะไรเลยสักนิดเหรอ”“อื้อ…”เขาปล่อยมือที่บีบคางเธอออกเพื่อให้ริย่าได้พูด “คุณมาที่นี่ก็เพื่อปกป้องไอริส เพราะคุณชอบเธอไม่ใช่เหรอ”“แต่ผมก็พูดไปชัดเจนแล้วว่า ผมแค่อยากปกป้องเธอ เมื่อก่อนยอมรับว่าผมเคยชอบคุณไอริสก็จริง แต่มันก็ไม่เหมือนกับที่ผมรู้สึกกับคุณ พูดขนาดนี้แล้วคุณยังไม่เข้าใจเหรอ คุณนี่โง่กว่าที่ผมคิดเอาไว้มากเลย”“ว่าใครโง่นะ ไอ้บ้า! ทำไมพูดแบบนี้ ถ้าฉันโง่คุณก็ไปหาคนอื่นสิ ฮึก!”“ริย่า… ผมขอโทษ อย่าโกรธเลยนะผมก็แค่ล้อคุณเล่นน่ะ”เขาดึงเธอเข้ามากอดปลอบ เมื่อริย่าเริ่มร้องไห้ออกมาตัวโยน เธอทุบไปที่หลังของเขาไม่ยั้งตุบ ตุบ ตุบ“พอแล้ว ๆ จะทุบกันให้ตายเลยเหรอครับ ทุบมาเยอะ ๆ เดี๋ยวกลับไปผมเอาคืน อย่าร้องนะ”ริย่าหยุดตีและดันเขาออกทันที แต่นาวินดึงเธอเอาไว้ และบีบจมูกที่เริ่มแดงของเธอเล่น“โอ๊ย! เจ็บนะ”“เจ็บก็ดีแล้ว อย่าร้องไห้เลยนะผมขอโทษไปแ

เธอได้ยินเสียงของราเชนทร์ แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง เพราะเขายืนอยู่กับรินรดาอยู่หน้าศาลา “หลีกทางหน่อย เรวินรีบไปเอารถมา ฉันจะพาไอริสไปโรงพยาบาล”“ครับบอส!”ไอริสหมดสติไปก่อนที่จะรู้ว่า ใครเป็นคนอุ้มเธอขึ้นรถ และวางเธออย่างเบามือ กระทั่งใช้ตักเขาเป็นหมอนให้เธอนอนจนถึงโรงพยาบาล ห้องฉุกเฉิน“ไอริส คุณได้ยินผมหรือเปล่าไอริส!”“รบกวนญาติรออยู่ข้างนอกก่อนนะคะ ตรงนี้ห้ามเข้าค่ะ”ราเชนทร์ได้แต่ส่งเธอที่หน้าห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาล คนอื่น ๆ ที่ขับรถตามมา ทั้งริย่า นาวิน รินรดากับมารุต ก็ตามมาที่หน้าห้องฉุกเฉินทันที“ไอริสเป็นยังไงบ้างครับ”“อยู่ในห้องฉุกเฉิน เขาไม่ให้ผมเข้าไป โธ่เว้ย!”“ราเชนทร์คุณใจเย็น ๆ ก่อนนะ คุณไอริสอาจจะแค่เหนื่อยสะสม ช่วงนี้เธอเครียดและพักผ่อนน้อย ฉันเห็นสีหน้าเธอไม่ค่อยดีตั้งแต่อยู่ในงานแล้ว คุณมานั่งรอก่อนเถอะค่ะ”“เพราะผมดูแลเธอไม่ดี ถ้าผมอยู่ข้างๆ เธอตลอดเวลา คงไม่เป็นแบบนี้”“อย่าโทษตัวเองแบบนั้นเลยค่ะ ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นสักหน่อย”“ถูกแล้วเพราะคุณนั้นแหละ ที่ทำให้ไอริสเป็นแบบนี้”“พี่รุตคะ! นี่มันไม่ใช่เวลาจะมาโทษกันนะคะ ฉันบอกไปแล้วไงว่า…”“ไม่ต้องมาออกรับแทนเขา

มารุตพูดขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าริต้าจะกลับไปที่บ้านของเธอ ซึ่งนั่นหมายถึงบ้านของฉัตรพงศ์ พ่อของเธอนั่นเอง“พี่รุตคะ เมื่อคืนเราคุยกันแล้วนี่คะ”“แต่ว่า!”“ถ้าพี่ระแวงฉันขนาดนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องมาติดต่อกับฉันอีกก็ได้นะคะ เราสองคนก็ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกัน”“ริต้า! ทำไมถึงพูดแบบนี้อีกแล้ว เมื่อคืนนี้เราสองคนคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น จะเชื่อใจกัน”“ค่ะ แล้วทำไมตอนนี้ถึงทำไม่ได้ล่ะคะ”“แต่ที่บ้านหลังนั้น ก็รู้ว่าฉัตรพงศ์คอยสืบข่าวของไอริสอยู่ ทำไมถึงยังจะกลับไปอีกล่ะ”รินรดาไม่อยากเสียเวลาอยู่ตรงนี้ เธอไม่มีเวลาจะคุยอะไรกับมารุตมากนัก เมื่อคืนเธอกับเขาพบกันที่งานเลี้ยงลูกค้า สุดท้ายมารุตดึงเธอขึ้นไปที่ห้องพักส่วนตัวของเขา เธอและเขาคุยกันหลายเรื่อง และปรับความเข้าใจกันได้ในที่สุด“ที่แท้ที่ตอนนั้นริต้าย้ายไปเรียนที่อื่น เพราะถูกพ่อสั่งให้ย้ายกะทันหันงั้นเหรอ”“ค่ะ พ่อบอกว่าจำเป็นต้องย้ายที่เรียน เพื่ออนาคตที่ดีกว่า พ่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว แต่ฉันก็รู้ดีว่าที่ให้ไป เพราะว่าเขาเริ่มระแคะระคายว่าฉันอาจจะคบกับคนอื่นอยู่ ก็เลยระแวงค่ะ”เมื่อมารุตรู้ความจริงว่า ครั้งนั้นที