Alle Kapitel von บังคับรักมาเฟียไร้ใจ: Kapitel 31 – Kapitel 40

“ฉันก็คิดเหมือนยัยฝันนะยัยกัญ ถึงจะหล่อแค่ไหน แต่เขาดูอันตรายเกินไปสำหรับเด็กอย่างพวกเรา ไม่ใช่แค่เขาหรอก แต่ผู้ชายที่เหมือนแบบนี้ ถ้าแกจะชอบใครต้องดูให้ดี อย่าเที่ยวเอาตัวไปเป็นของเล่นของพวกผู้ชายมักมากแบบนี้เด็ดขาด เพราะเราอาจไม่โชคดีเหมือนนางเอกในนิยายก็ได้ ที่มีความสามารถสยบผู้ชายจอมเจ้าชู้ได้อยู่หมัดเพียงแค่เสียพรหมจรรย์ให้เขาไป ดีไม่ดีพรหมจรรย์ที่พวกเรารักษาเอาไว้จะเสียไปให้เขาอย่างเปล่าประโยชน์”“รู้แล้วน่า ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกนะ ส่วนยัยฝันแกเองก็เหมือนกัน ไม่ต้องมาห่วงฉันให้มาก ที่จริงแกนั่นแหละที่เป็นคนที่น่าเป็นห่วงที่สุด อยู่กับเขาทุกวันใกล้ชิดกันตลอดแบบนี้ เกิดพลาดพลั้งตกไปเป็นของเขาขึ้นมา วันที่หย่าแกจะเสียทั้งตัวเสียทั้งใจ”กัญญาจับมือของพาฝันแน่น แถมยังตบหลังมือเพื่อนรักเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ“แกต้องเข้มแข็งให้มากรู้ไหมฝัน เขาหล่อขนาดนั้น พยายามอย่าหวั่นไหวล่ะ”“รู้แล้ว พูดกันดีๆ สักคำก็ไม่เคย พวกแกก็เห็น แล้วฉันจะเอาอะไรไปหวั่นไหวกับผู้ชายอย่างเขา ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ ส่วนเขาก็ไม่มายุ่งวุ่นวายกับฉันในเรื่องแบบนี้ด้วย วันๆ แทบจะบีบคอฉันตาย ฉันไม่มีทางหวั่นไหวหรอกน่า”

ชายหนุ่มกดจูบลากไล้ริมฝีปากร้อนรักออกมาซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่นจากน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นกายสาวที่เข้ากันอย่างดี ราวกับฟีโรโมนชั้นดี จนทำให้คนที่ช่ำชองทุกสนามมือไม้สั่น หัวใจเต้นแรงแทบกระเด็นออกมานอกอก ราวกับหนุ่มน้อยริมีความรักกับผู้หญิงคนแรกในชีวิตอีกครั้งเสียงเรียกชื่อสั่นกระเส่าริมใบหู ทำเอาเธอสติกลับคืนสู่ร่าง แม้จะไม่มาก แต่ก็พยายามฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้งด้วยมนตรามหาเสน่ห์ให้ค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ“ยะ อย่าค่ะ คุณเหนือ”เสียงสั่นพร่าแผ่วเบาด้วยความกลัว ทำเอาคนที่กำลังถูกซาตานครอบงำได้สติทันใด ปากร้อนๆ ที่กำลังขบเม้มซอกคอของเธออยู่ ค่อยๆ ละออกมาช้าๆ อย่างแสนเสียดายฉิบหายแล้ว นี่กูทำอะไรอยู่วะ?เสียงนี้ดังก้องอยู่ในหัว ถ้าเธอโอนอ่อนผ่อนตามไปกับเขาอีกนิด เขารับรองเลยว่าเธอเสร็จเขาแน่ๆ เรื่องวันนี้ต้องไปจบบนเตียงสีชมพูนั่น และเขาสาบานเลยว่า เขาจะก้าวลงจากเตียงนี้เมื่อพระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าเท่านั้น เขามั่นใจแต่ถึงกระนั้น มือที่ยังคงกอบกุมหน้าอกนุ่มหยุ่น ยังออกแรงเคล้นคลึงเธอหนักเน้นอีกหลายครั้ง ราวกับเสียดายสัมผัสนี้เสียเต็มประดา“ยังอยากจะคืนของที่ฉันซื้อให้อีกไหม ฉันจะได้ถอดให้เธออีกครั้ง

พิสินีเปิดประตูห้องทำงานของท่านประธานเข้ามาหลังจากเคาะประตูและได้รับอนุญาตเรียบร้อยแล้ว เธอเดินตรงมาวางแก้วกาแฟไว้ในตำแหน่งเดิมอย่างที่เคยทำทุกวัน แต่วันนี้กลับไม่ยอมออกไปเสียที กลับยืนอยู่หน้าโต๊ะของเขาไม่ยอมขยับไปไหนดวงตากลมโตจ้องมองผู้ชายหล่อเหลาในชุดสูทสีกรมท่า ที่กำลังก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารกองใหญ่บนโต๊ะอย่างมีสมาธิ ทั้งที่หัวใจดวงโตเจ็บปวดร้าวรานไปหมด“มีอะไร หนูนี ทำไมยังไม่ออกไป”คนตัวโตเงยหน้าจากกองเอกสาร มองสบตากับน้องสาวสุดที่รักของเพื่อนสนิทที่เขาเห็นเธอมาตั้งแต่เธอยังเป็นเด็กอนุบาล“ท่านประธาน หนูนีรู้เรื่องหมดแล้วนะคะ คือว่ายัยฝันน่ะ..”“พอๆ เธอไม่ต้องมาโกหกอะไรพี่อีกแล้ว พี่จะไม่เชื่ออะไรเด็กเลี้ยงแกะอย่างเธออีก”“เด็กเลี้ยงแกะอะไรกันคะท่านประธาน”“ไม่มีคนอื่นอยู่ เรียกพี่เหมือนเดิม”“ค่ะ เด็กเลี้ยงแกะอะไรกันคะพี่ไอย์ ที่หนูนีบอกพี่ไอย์ก็เรื่องจริงทั้งนั้น”“เรื่องที่ฝันแต่งงานกับผู้ชายคนนั้นแค่ในนามน่ะหรือ”“ใช่ค่ะ ยัยฝันแต่งงานกับผู้ชายคนนั้นแค่ในนามจริงๆ ไม่ได้นอนห้องเดียวกัน ไม่ได้มีอะไรกัน ไม่ได้รักกัน แล้วก็จะหย่ากันหลังจากที่ปลอดภัยจากนายเพชรนั่นด้วย”“เก็บเรื่อง

เหนือเมฆขยำการ์ดใบเล็กที่อยู่ในช่อดอกไม้แล้วปาอัดประตูรถยนต์หลังจากที่อ่านจบ โดยที่การ์ดใบนั้นลอยผ่านหน้าเธอไปอย่างเฉียดฉิวเธอจึงตวัดสายตาวาววับมองสบตาคมดุของเขาอย่างไม่ลดละ ในเมื่อเธอไม่ผิด เธอไม่ได้ตั้งใจจะรับช่อดอกไม้นี้มาด้วยซ้ำ ทำไมเขาจะต้องมาทำตัวไร้มารยาทกับเธอขนาดนี้ด้วย จะถามกันสักคำก็ไม่มี“กี่ครั้งแล้วที่มันส่งดอกไม้มาให้แบบนี้”“ครั้งแรกค่ะ”“ดี”เขาพูดแค่นั้น ก็ปาช่อดอกไม้แสนสวยอัดประตูจนกลีบดอกกุหลาบสีขาวหลุดกระจายเต็มรถ ซึ่งเฉียดหน้าเธอไปแบบเฉียดฉิวอีกครั้ง แล้วนั่งกอดอกกัดกรามจนสันขึ้นนูนตลอดเวลาเธอเหลือบมองเสี้ยวหน้าคมดุของเขาแล้วก็อดที่จะเสียวสันหลังวาบไม่ได้ แม้จะไม่พอใจที่เขาทำราวกับเธอเป็นคนผิด แต่ในเมื่อเขาอยู่ในอารมณ์แบบนี้ ต้องยอมรับจากหัวใจเลยว่าเขาดูน่ากลัวมาก และเธอเองก็ไม่เคยเห็นเขาในด้านนี้มาก่อน มันทำให้เธอไม่กล้าที่จะดื้อดึงปั่นประสาทและเติมเชื้อไฟให้เขาเพิ่มอีกพาฝันอาบน้ำและแต่งตัวด้วยชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวกระโปรงยาวคลุมเข่า เธอทาโลชั่นกลิ่นดอกไม้หอมหวานเสร็จแล้วก็เตรียมตัวเข้านอน กำลังจะเดินไปปิดไฟ ก็พอดีกับประตูห้องนอนถูกเคาะเบาๆ หลายครั้งเธอเดินไปเ

เวลาผ่านไปไม่นาน ประตูห้องนอนของเธอก็ถูกเคาะขึ้นเบาๆ หลายครั้ง พร้อมกับเสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้น“คุณฝันคะ คุณฝัน ตื่นหรือยังคะ ไม่สบายหรือเปล่า คุณผู้หญิงให้ขึ้นมาตามลงไปทานข้าวเช้าค่ะ”พาฝันลืมตาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก เธอขยับตัวเพียงนิดก็เจ็บระบมร้าวรานในจุดอ่อนไหวจนต้องสูดปาก“พี่เผือก บอกคุณแม่ทีว่าฝันขออนุญาตค่ะ เมื่อคืนนอนไม่หลับ ขอนอนต่ออีกหน่อยนะคะ ฝันขอไม่กินข้าวค่ะ”“ไม่สบายหรือเปล่าคะคุณฝัน”“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ แค่นอนไม่หลับเท่านั้น”“ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่เรียนคุณผู้หญิงให้นะคะ นอนพักผ่อนนะคะคุณฝัน”“ขอบคุณมากค่ะพี่เผือก”เธอหันหน้ากลับมามองเจ้าของอกแกร่งที่ให้เธอหนุนนอนต่างหมอนก็พบว่าเขาลืมตามองเธออยู่ก่อนแล้ว“เป็นไงบ้าง ลุกไหวหรือเปล่า”“ไม่ไหวค่ะ คุณกลับไปได้แล้ว พี่เผือกมาตามไปกินข้าว เดี๋ยวคงไปตามคุณที่ห้องแน่”“ให้กลับไปตอนนี้ก็เจอยัยเผือกข้างหน้าห้องสิ หรืออยากให้เจอ”พาฝันเม้มปากแน่นด้วยความขัดใจ มันเป็นอย่างที่เขาบอกจริงๆ ถ้าเขาออกไปจากห้องตอนนี้ ก็ต้องเจอพี่เผือกแน่นอน“นอนเถอะ เพิ่งได้นอนไปเองนี่ เดี๋ยวฉันโทรบอกยัยเผือกเอง”พูดจบก็กดโทรศัพท์ถึงเด็กเผือกที่เขาให้ฉายาว่าเผ