Alle Kapitel von บังคับรักมาเฟียไร้ใจ: Kapitel 41 – Kapitel 50

“ใครเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้คะ พี่เผือกขึ้นมาหรอ”คนตัวบางตกใจแทบสิ้นสติคิดว่าเด็กในบ้านขึ้นมาเจอเขาเสียแล้ว ทีนี้ความลับของเธอกับเขาก็คงไม่เป็นความลับอีกต่อไป“ฉันเปลี่ยนเอง มันเลอะเลือดเธอน่ะ”“ใครทำล่ะ”“ฉันไง ฉันเป็นคนทำ รีบไปแต่งตัวสิ แล้วก็ขึ้นมานอนพัก”“คุณออกไปได้แล้วค่ะ ฉันเกือบหายแล้ว กินยาแล้วด้วย เดี๋ยวก็จะนอนแล้วค่ะ”“ไม่ล่ะ ฉันก็จะนอนเหมือนกัน รู้สึกเพลีย”แหงล่ะ จะไม่เพลียได้ยังไง ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ทำรุนแรงกับเธอทั้งคืนยันเช้าราวกับคนตายอดตายอยากไม่เคยพบเคยเจอร่างกายผู้หญิงอย่างไรอย่างนั้น ทั้งที่เพลย์บอยอย่างเขาแค่ออกจากห้องก็คงนัดเจอสาวสวยแทบทุกวันอยู่แล้ว“ก็กลับไปนอนห้องคุณสิคะ จะมานอนอะไรห้องฉันล่ะ ฉันขอความเป็นส่วนตัวค่ะ แล้วก็ไม่อยากให้ใครรู้ด้วย”“ฉันจะนอนห้องนี้ จะให้นอนหรือไม่ให้นอนมันเป็นเรื่องของเธอ ไม่ใช่เรื่องของฉัน ฉันไม่สน”พูดจบก็ทิ้งตัวลงนอนแล้วห่มผ้าก่อนจะใช้สายตาคมดุนั้นกดดันให้เธอไปแต่งตัว“ไปแต่งตัว หรือถ้าไม่อยากแต่งตัวก็มานอนแก้ผ้าข้างๆ ฉันนี่ ดีเหมือนกัน เมื่อคืนยังไม่อิ่มเท่าไหร่ จะได้กินอีก”“คุณจะบ้าหรือไง เราไม่ได้เป็นอะไรกัน คุณไม่ม

“ต้องการให้คุณแยกพาฝันกับคุณเหนือเมฆออกจากกัน คุณทำได้หรือเปล่า”“ผมกำลังพยายาม ถ้าความลับของคุณมีประโยชน์ ผมอาจจะทำได้ ถ้าผมเอาพาฝันมาเป็นของผมได้ คุณก็เอาเหนือเมฆไป แบบนี้โอเคไหม”“โอเคค่ะ คุณคงรู้ว่าฝันแต่งงานแล้ว”“คุณกัญ ใครๆ ก็รู้ ว่าพาฝันกับเหนือเมฆแต่งงานกัน ข่าวออกทั่วประเทศขนาดนั้น”“ใจเย็นสิคะ ถึงทุกคนจะรู้ว่าพาฝันแต่งงานแล้ว แต่ไม่มีใครรู้แน่ๆ ว่าสองคนนั้นแต่งงานกันแค่ในนาม ไม่ได้นอนห้องเดียวกัน”เพชรเลิกคิ้วสูง ประเมินผู้หญิงตรงหน้าว่าสิ่งที่เธอพูดออกมาเชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหน เพราะพาฝันสวยหวานไปทั้งตัว และศัตรูคู่อาฆาตของเขาไม่น่าจะปล่อยให้เธอรอดพ้นเงื้อมมือไปได้ง่ายๆ“ไม่เชื่อหรอคะ ฉันเข้าใจค่ะ ว่าเรื่องที่ฉันกำลังจะเล่าอาจจะดูเหมือนพล็อตนิยายไปหน่อย แต่ฉันไม่มีความจำเป็นที่จะมาโกหกคุณ เพราะเราต่างก็อยากให้สองคนนั้นแยกกัน”“ครับ ว่าต่อเลย”“ที่สองคนนั้นต้องแต่งงานกันหลอกๆ เพราะอะไรคุณน่าจะรู้นะคะ ถ้าคุณวางมือจากยัยฝันเมื่อไหร่ สองคนนั้นก็จะหย่าจากกันทันที แต่ที่ฉันมาบอกคุณ เพราะเมื่อวานที่คุณส่งดอกไม้มาให้เพื่อนฉัน ฉันสัมผัสได้ว่าคุณเหนือเมฆหึงยัยฝัน ถ้าปล่อยให้สองคนนั้

“สวัสดีครับ ฝัน”เสียงทุ้มที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับดอกกุหลาบขาวช่อโตที่ยื่นมาตรงหน้า เรียกเจ้าของชื่อให้หลุดจากสมาธิที่กำลังจดจ่ออยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลังจากที่ได้รับมอบหมายให้พิมพ์รายงานการประชุมของเมื่อวาน“สวัสดีค่ะ ท่านประธาน”พาฝันพนมมือไหว้ท่านประธานหนุ่มรูปหล่อที่เพียรพยายามทำให้เธอใจอ่อนมาหลายปี เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทั้งที่เขาดีแสนดี ทั้งหล่อ ทั้งร่ำรวย แต่ทำไมกลับไม่เคยทำให้เธอรู้สึกหัวใจเต้นแรงได้เลย..ไม่เหมือนกับใครบางคน ที่ทั้งปากร้าย ใจยักษ์ เจ้าชู้หลายใจ แต่กลับทำให้เธอหัวใจเต้นแรงเสียหลายครั้ง“ทำไมไม่เรียกพี่ไอย์ครับ พี่บอกแล้วไง ว่าให้เรียกพี่เหมือนเดิม”“ไม่ได้หรอกค่ะ ตอนนี้เป็นเวลางาน ต่อหน้าคนอื่นฝันจะดูเป็นเด็กไม่ดีนะคะ”ไอศูรย์อมยิ้มมีเสน่ห์ พาฝันของเขาน่ารักแบบนี้เสมอ เธอรู้จักกาลเทศะ รู้อะไรควรอะไรไม่ควร และสิ่งที่เธอพูดก็เป็นเรื่องจริงหลังจากที่เขากลับไปตั้งหลักในวันนั้น เขาก็ตั้งใจว่าจะลองเสี่ยงทุ่มเทหัวใจให้กับเธอดูอีกสักตั้ง บางทีนายเหนือเมฆนั่นอาจจะหลงรักพาฝันไปเองฝ่ายเดียวเหมือนกับเขาก็ได้เพราะสาวสวยตรงหน้าเขานี้เธอใจแข็งจะตาย ขนาดเขามั่น

เหนือเมฆถอดถอนแกนกายใหญ่โตออกจากร่องรักแน่นหนึบเมื่อลมหายใจกลับเข้าสู่ภาวะปกติ ไม่สนใจสักนิดว่าลาวาร้อนขาวขุ่นของตัวเองจะไหลย้อนลงเปรอะเปื้อนไปถึงไหนๆแต่กลับอุ้มร่างบางเดินตรงดิ่งเข้าไปวางไว้ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ เปิดน้ำอุ่นแล้วลงไปนั่งตรงข้ามกับเธอที่สติแทบยังไม่กลับคืนสู่ร่างด้วยซ้ำพาฝันมองใบหน้าหล่อเหลาของคนเอาแต่ใจตรงหน้า แล้วพรวดพราดลุกขึ้นยืน เธอต้องไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด และจะไม่ยอมปล่อยให้เขามาเอาเปรียบเธอได้อีกแล้ว“จะไปไหน”คนมือไวกระชากร่างบางให้ถลาลงมานั่งบนตัก อาศัยกำลังที่มากกว่าจับเธอหมุนตัวหันมานั่งเผชิญหน้าคร่อมตักเขาเอาไว้“นี่ ปล่อยฉันนะ ฉันจะกลับบ้าน”“ฉันไม่อนุญาต”“คุณไม่มีสิทธิ์ ไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้ฉันทำหรือไม่ทำอะไรทั้งนั้น แล้วก็ไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรทุเรศๆ กับร่างกายของฉันด้วย พอกันที ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้”“ลืมไปแล้วหรือไง ว่าเธอใช้นามสกุลใครอยู่”“ทุกอย่างมันแค่ละครฉากหนึ่ง อีกไม่นานเราก็หย่ากันแล้ว”“คงอยากจะหย่าเพื่อไปอยู่กับไอ้ชู้นั่นมากสินะ”“ใช่ รู้แบบนี้ก็ปล่อยฉันไปได้แล้ว แล้วอย่ามายุ่งกับฉันอีก”“เสียใจด้วยพาฝัน เธอไม่ได้สิทธิ์นั้น เธอเป็นของฉัน ฉันจะทำ

หนุ่มหล่อสาวสวยยืนจ้องช่องจอดรถประจำตัวที่ว่างเปล่า ไม่มีรถยนต์ราคาแพงของเธอ ตอนแรกพิสินีเกือบจะตกใจอยู่แล้วว่ารถหาย แต่ก็นึกได้เสียก่อนว่าเมื่อวานเธอไปจอดรถไว้ที่ผับ แล้วดันขับรถของไอศูรย์ พาคนเมากลับไปส่งคอนโดแทน“นังหนูนี รถหล่อนไปไหน อย่าบอกนะว่าหาย”“ใจเย็น ฉันลืมเอาไว้ที่ผะ..เอ่อ ที่ออฟฟิศน่ะ”ถึงแม้จะนอนน้อยแต่สมองก็ยังทำงานได้ดีอยู่ จึงเลี่ยงคำตอบ เพราะถ้าบอกว่าจอดอยู่ที่ผับ มานะต้องซักเธอยับแน่ๆ ไหนจะกลับห้องอย่างไร ไปทำงานอย่างไร กลับมาจากที่ทำงานอย่างไร มันก็จะดูวุ่นวายเกินไป แล้วคราวนี้เรื่องที่อยากจะปิดเอาไว้ จะต้องถูกเปิดเผยอย่างไม่ต้องสงสัย“อ้าว แล้วเมื่อกี้หล่อนกลับมายังไง ใครมาส่ง ทำไมไม่ขับรถมาเอง”“จะขับมาเองได้ไง ฉันบอกว่าป่วยนะ พี่ไอย์มาส่งน่ะ”“พี่ไอย์ เพื่อนของพี่สิษฐ์หรอ ทำไมเขามาส่งแก ทำไมไม่โทรตามให้พี่ชายไปรับหรือกลับแท็กซี่ แกกิ๊กกันอยู่ใช่ไหม”“โอ๊ย เจ้าหนูจำไม ฉันยังไม่ได้บอกแกสินะ ว่าฉันฝึกงานบริษัทของพี่ไอย์”ดวงตาคมกริบหรี่มองเพื่อนรักอีกครั้งอย่างจับผิด ดวงตากลมโตนั้นจ้องมองเขาไม่หลบ เป็นอันว่าเรื่องนี้ไม่มีอะไรน่าสงสัย ไอศูรย์มาส่งเพื่อนรักของเขาจริ