All Chapters of ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [ตัวประกอบ]: Chapter 21 - Chapter 30

ตันหยางเหลือบตามองพร้อมกับเม้มปากแน่น ทว่าครานี้มิใช่เพราะกลั้นขำเหมือนทุกที เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันเริ่มจะไม่สนุกแล้ว กู้อิงเถาไม่ยอมรามือ และพระสวามีนางก็ไม่ยอมจัดการ ใจดวงน้อยจึงเกิดอาการหวาดกลัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ตันหยางจึงยกมือขึ้นมาแกะมือเขาออก เพราะนางรู้สึกไม่อยากให้เขาแตะต้อง ซึ่งคนตัวโตก็ยอมปล่อยแต่โดยดี และยังหมุนตัวหันหลังให้ด้วย เพียงเท่านั้นใจดวงน้อยก็เต้นรัว ‘ท่านพึงใจนางมากเพียงนี้เชียวหรือเจิ้งจิ่นหรง’ ตัดพ้อเขาในใจ ก่อนเม้มปากเพื่อสกัดกั้นความรู้สึก แต่เพียงไม่นานความหวาดหวั่นที่มีในใจก็คลายออกเมื่อได้ยินคำพูดเขา“คุณหนูกู้ ได้โปรดสำรวมกิริยาของสตรีที่พึงกระทำด้วย บุญคุณที่เจ้าดูแลข้าในยามที่ฟื้นขึ้นมาแล้วข้าสำนึกเสมอ แต่การที่เจ้าคิดเอาเรื่องนี้มาบีบบังคับข้าเพื่อหาโอกาสให้ตนเอง ข้าไม่มีทางมอบให้เจ้าแน่ เพราะสตรีที่เสนอตัวให้ข้าครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นนี้ ข้าไม่มีทางแยแส เจ้าอย่าได้มาวุ่นวายกับข้าอีก”กู้อิงเถาถึงกับหน้าเสีย ทว่าเรื่องแค่นี้ไม่อาจหยุดความคิดอันชั่วร้ายของตนได้ นางจึงเอ่ยอีก “แล้วสตรีอย่างมู่ตันหยางคู่ควรหรือเพคะ นางจับบุรุษเปลื้องผ้าทั้งที่ไม่ไ

หลังจากฟังคำรัชทายาทแล้ว ทุกคนก็เริ่มหาหนทางใหม่ แม้จะเอาชีวิตอีกฝ่ายไม่ได้ในทันที ถึงกระนั้นแผนการนี้ก็ไม่ได้ปัดตกไป เพราะมันอาจเป็นหนทางสุดท้ายในการรักษาราชวงศ์ไว้ แม้อีกฝ่ายจะมีสิทธิ์กลับเข้ามาปกครองก็ตามทว่าคนใจเหี้ยมที่หมายเอาชีวิตผู้อื่นเพื่อตำแหน่งน่ะหรือจะคู่ควรปกครองบ้านเมือง สั่งให้เผาคนทั้งตำหนัก และยังจับชาวบ้านไปทำงานผลิตอาวุธให้ ลูกเล็กเด็กแดงก็ไม่เว้นแต่ยามอยู่ต่อหน้าผู้คนกลับแสร้งเป็นนักบุญแจกข้าวปลาอาหาร จนยามนี้นามของอ๋องลี่จางเริ่มแพร่หลายทางทิศเหนือ คาดว่าอีกไม่นานมันคงลือกระฉ่อนไปทั่วแค้น ถึงยามนั้นคนผู้นี้คงเริ่มก่อการใหญ่ ลงมือล้มล้างราชวงศ์เป็นแน่“เช่นนั้นหากเรารู้ที่ตั้งเหมืองแร่ผลิตอาวุธ และค่ายทหารที่อ๋องลี่จางซ่องสุมเอาไว้ ก็ไม่ยากที่จะกำจัดหนทางก่อกบฏใช่หรือไม่เพคะ” ตันหยางหันมาถามพระสวามี“ใช่ เราคงต้องใช้คนสำรวจทางเหนือเพิ่มขึ้น”“ต้องสืบดูว่าอ๋องลี่จางร่วมมือกับต่างแคว้นด้วยหรือไม่ ลำพังเขาคนเดียว คงทำไม่ได้ถึงเพียงนี้” อินหลางแนะ“ได้ยินมาว่า มารดาของอ๋องลี่จาง เป็นนางกำนัลที่ติดตามองค์หญิงเหลียนฝางมาจากต่างแคว้น ทว่าฮ่องเต้เฉินดันถูกพระทัยนางแทนอ

แม้จิ่นหรงจะบอกกับชายาตนว่าไปที่เตียง ครั้นเมื่อเขากระเตงนางขึ้นกลับไม่ยอมก้าวเดิน เพราะท่วงท่าที่เป็นอยู่มันชวนให้เขาอยากขยับทำอย่างอื่นมากกว่า“อื้อ… เสด็จพี่เช่นนี้มัน อ๊ะ!... อ่า…” ตันหยางเผลอครางเมื่อร่างแกร่งขยับตัวนางโยกขึ้นลงอย่างเชื่องช้าจิ่นหรงยกยิ้มเมื่อได้ยินเสียงชายาตัวน้อยตนครางหวาน พร้อมกันนั้นเขาก็ร้องขอบางอย่างกับนาง“อ่า…น้องหญิงจูบพี่ที พี่ต้องการลิ้นของเจ้า”ตันหยางสบสายตาเว้าวอนของพระสวามี พรางขยับเข้าหาราวกับกำลังต้องมนต์ นางทำตามที่เขาเอ่ยอย่างว่าง่าย อึดใจต่อมา เสียงจูบผสานกับเสียงเนื้อกระทบกันด้านล่างก็ดังมาให้ได้ยิน มันช่างน่าขนลุกนัก ทว่ากลับเป็นที่ถูกใจผู้ที่ยืนเสยแท่งหยก เพราะเสียงนี้มันกระตุ้นกำหนัดได้ดีเหลือเกิน ยิ่งเขาก้าวเดินไป ร่างกายของทั้งคู่ก็เหมือนจะหล่อหลอมเป็นหนึ่งเดียวกัน เมื่อร่างกำยำเปลือยเปล่าพาชายามาหยุดที่โต๊ะมุมห้องจิ่นหรงก็ไม่รีรอที่จะขยับสะโพกหนาเข้าหานางในท่วงท่าที่ดูหยาบโลนยิ่งนัก มองจากด้านหลังจะเห็นเพียงส่วนขาเรียวขาวอ้าออกกว้าง ร่างกายเย้ายวนของตันหยางถูกบังปิดด้วยร่างกำยำเปลือยเปล่า ซึ่งยามนี้มันกำลังขยับเข้าใส

หลังจากวันนั้น คนที่บอกว่าจะค้างแรมที่เรือนชายาเพียงแค่สามวัน กลับไม่ยอมทำอย่างที่พูดเอาไว้ และเหมือนยามนี้ องค์รัชทายาทจะไม่ยอมห่างชายารักของตนเลยแม้แต่ยามหารือวางแผน เขาก็ยังพานางมานั่งข้าง ๆ ด้วยณ ห้องโถงในเรือนลับของรัชทายาท ยามนี้มีขุนศึกสามคนร่วมหารืออยู่ หนึ่งคือฟู่อินโหวผู้ชำนาญการรบ ทว่าตั้งแต่รับตำแหน่งโหว เขาก็ไม่ค่อยได้ลงสนามสักเท่าไหร่ หากไม่มีศึกสงคราม ก็จะช่วยราชสำนักเสียมากกว่า ส่วนอีกสองคนคือ แม่ทัพเล่ยซีกวนและแม่ทัพมู่ตานชุย พี่ชายของพระชายามู่ตันหยาง และยังมีหัวหน้าองครักษ์ทั้งสองหน่วยรวมอยู่ด้วย “น้องหญิงบอกว่ามีอยู่ช่วงหนึ่งเคยคุ้มกันสินค้าให้กับอ๋องลี่จาง สถานที่รับของอยู่ที่เมืองเจียง ฉะนั้นพวกมันต้องผลิตอาวุธอยู่ระแวกใกล้เคียงเป็นแน่” จิ่นหรงเอ่ยบอกแม่ทัพทั้งสอง ซึ่งยามนี้กำลังเดินวนรอบโต๊ะตัวใหญ่ที่ถูกยกเอามาตั้งไว้เป็นแผนผังเพื่อใช้ในการสำรวจดูว่าจุดไหนจะเป็นตำแหน่งผลิตอาวุธ“กระหม่อมอยู่ใกล้เมืองนี้ เมื่อกลับไปแล้วจะส่งทหารเข้ากวาดล้างทั่วทุกมุมมืองทันทีพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพเล่ยเอ่ยขึ้น“หากเราลงมือกวาดล้างจะไม่เป็นผลเสียมากกว่าดีหรือท่านแม่ทัพ” ซ่งเทียนทักท

สายวันใหม่…จิ่นหรงก็พาชายารักตนกลับเข้าวัง เพราะการอยู่ข้างนอกนาน ๆ ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำในช่วงเวลานี้เมื่อมาถึงตำหนักทั้งคู่ก็พบกับสนมชิงที่นั่งรออยู่ในศาลา คาดว่าเมื่อวานนางก็คงมารอพวกเขาด้วยกระมังพอตันหยางเห็นอีกฝ่าย จึงนึกขึ้นได้ว่าสนมชิงผู้นี้มีเรื่องต้องการพูดกับพระสวามี นางจึงพารัชทายาทเดินมาด้วย“ถวายพระพรรัชทายาทและพระชายาเพคะ” ชิงอวี้หรูย่อตัวให้ทั้งสอง ก่อนจะมองมายังตันหยางเป็นเชิงถาม“เจ้าพูดเลย” ตันหยางเอ่ย เพราะนางไม่อยากกล่าวเอง เกิดอีกฝ่ายบอกไม่ใช่ ตนคงถูกมองว่ามีใจริษยาเป็นแน่“ว่ามา เจ้าอยากได้สิ่งใด” จิ่นหรงถามเสียงเรียบ เมื่อเห็นท่าทางอึกอักเป็นกังวลของสนมตัวน้อยที่มีมากเหลือเกิน“หม่อมฉันอยากให้รัชทายาททรงปลดหม่อมฉันเพคะ หม่อมฉันไม่อยากเป็นสนมพระองค์แล้ว” สิ้นคำนางก็พ่นลมแรงๆ“ก็แค่นี้เอง เหตุใดต้องทำเหมือนเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ได้ เช่นนั้นวันพรุ่งข้าจะจัดให้ ไม่ต้องห่วงข้าจะหาสามีดีดีให้เจ้าเอง ว่าแต่เจ้าพึงใจใครบ้างหรือไม่” จิ่นหรงถามเสียงอ่อนลงตันหยางจึงหันมาหาสตรีตัวเท่ากัน ทว่าบัดนี้นางกลับเอาแต่ก้มหน้าและมีท่าทางเขินอายจนสองสามีภรรยาต้องขมวดคิ้ว“ทำหน้าเ