ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [ตัวประกอบ]

บทนำ...

เสียงควบม้าอย่างเร่งรีบยังคงดังก้องป่า  ราวกับกลุ่มคนเหล่านี้กำลังตามล่าใครสักคน  ซึ่งมันก็เป็นเช่นนั้น  พวกมันกำลังตามเอาชีวิตใครคนหนึ่งที่กำลังควบม้าหนีตาย

“ตามมันให้ทัน  โอกาสดีเช่นนี้มิได้หาง่าย ๆ”  เสียงตะโกนดังขึ้นตามหลัง  พร้อมกับเสียงหัวเราะเย้ยหยันดังตามมา

ส่วนกลุ่มคนด้านหน้าควบม้าพร้อมกับวางแผนไปด้วย

“จินเฉิง  เจ้าทิ้งข้าไว้เถิด  มิเช่นนั้นเราจะตายกันหมด”  ถ้อยคำแหบพร่าเปล่งออกมาไม่ต่างจากเสียงลมพัดผ่าน

“ไม่ได้”  ชายหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดกล่าวเสียงแผ่วไม่ต่างกัน  เพราะเขาเองก็บาดเจ็บ  สภาพนายบ่าวดูไม่ค่อยได้เลย  ร่างกายพวกเขาต่างก็โชกไปด้วยโลหิตเต็มอาภรณ์

“จินเฉิง  ดูนั่น”  อี้ฟานร้องเรียกสหาย  พร้อมกับชี้ลงไปด้านล่างเชิงเขา  ซึ่งมีกลุ่มเดินทางของผู้คนน่าจะครึ่งร้อยได้

“ดีควบม้าลงไป”  สหายรีบร้องบอก  ก่อนที่ทั้งคู่จะควบม้าลงไปตามทางเพื่อมุ่งหน้าลงไปขอความช่วยเหลือกับคนด้านล่าง  

“จินเฉิง พวกเขาอาจเป็นชาวบ้าน อย่าทำให้พวกเขาเดือดร้อน” คนเจ็บเอ่ยบอกอย่างร้อนใจ เพราะกลุ่มที่ตามมาล้วนแต่เป็นยอดฝีมือ  คนทั่วไปไม่อาจรับมือได้แน่

“ขออภัยที่ข้าน้อยมิอาจฟังคำสั่งได้ขอรับ” ความภักดีทำให้องครักษ์หนุ่มไม่อาจลังเลได้แม้เพียงชั่วอึดใจ  เขารีบบึ่งควบม้าห้อตะบึงไปโดยไม่แยแสคำขอของผู้ที่นั่งซ้อนด้านหลังสักนิด

 

อีกด้านของขบวนสินค้า

“นายน้อย  บนทางลาดมีม้าเร่งฝีเท้ามาขอรับ”  เสียงรายงานดังขึ้น  ทุกคนจึงมองไปยังทุ่งหญ้าด้านบนของแนวเขา

“ด้านหลังมีคนตามมาด้วยขอรับ”  อีกหนึ่งรีบเอ่ย

ผู้ที่อยู่บนรถม้าจึงเปิดม่านออกมา  ดวงตาคมกริบจ้องมองสถานการณ์บื้องหน้าอย่างพินิจ  ก่อนจะออกคำสั่งเสียงเรียบ

“เตรียมตั้งรับ” สิ้นคำสั่งร่างอรชรก็พาตนเองออกมายืนตระหง่านด้านหน้า  ในมือถือคันธนูพร้อมศรเตรียมยิงสามดอก   เป้าหมายคือผู้บุกรุกที่กำลังตรงดิ่งเข้ามาหาขบวนคาราวาน  แววตาคมเฉี่ยวจับจ้องไปยังบุรุษสามคนด้านหน้า  

“อย่ายิง!” เสียงตะโกนแว่วมา  ทว่าศรธนูหาได้เชื่อฟังไม่  มันยังคงถูกปล่อยออกไปอย่างไร้ปรานี  

ทว่าศรนั้นกลับแผ้วผ่านพวกเขาทั้งสามไปอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยเสียงร้องโอดโอยจากด้านหลังที่แว่วมาให้ได้ยิน  

“จินเฉิงพวกมันถอยไปแล้ว  ดูเหมือนหัวหน้ามันจะถูกยิง” อี้ฟานรีบกล่าวบอกสหายเพื่อให้เบาใจ

จินเฉิงเห็นเช่นนั้นก็หมายจะควบม้าไปต่อ  ทว่าสิ่งที่เขาคิดกลับต้องหยุดลงในทันที  เพราะผู้เป็นนายได้พลัดตกจากหลังม้าลงมากองต่อหน้าคนเหล่านี้เสียแล้ว

สองสหายจึงรีบกระโดดลงจากม้าเพื่อมาพยุงนายของตน  และพวกเขาก็ถูกคนที่ช่วยเอาไว้โอบล้อมในเวลาต่อมา

“พวกเจ้าเป็นใคร  คงไม่ได้ทำผิดแล้วถูกตามล่าใช่หรือไม่”  หานฟู่เอ่ยถามคนทั้งสามที่มีอาการบาดเจ็บพอสมควร

“พวกเราคือขุนนางในราชสำนัก  คนเหล่านั้นคือโจร  ว่าแต่พวกเจ้าพอจะมีหมอหรือไม่  นายท่านของข้าเสียโลหิตมาก  เขาจะไม่ไหวแล้ว” อี้ฟานรีบเอ่ยบอก  กลุ่มชายฉกรรจ์จึงหันไปยังรถม้าฟังว่านายของตนจะว่าเช่นไร

“เอาคนอาการหนักขึ้นมารักษาบนรถม้า  จากนั้นก็ออกเดินทางได้  ชักช้าจะถึงศาลาพักม้ามืดค่ำ”  เสียงสั่งการแม้จะหวานใส  ทว่ามันกลับดูหนักแน่นและมีอำนาจมาก  เพราะกลุ่มชายฉกรรจ์เหล่านี้ล้วนแต่เชื่อฟัง  และรีบทำตาม

‘นางเป็นใครกัน?’  จิ่นหรงนึก  ในช่วงชุลมุนเขารับรู้ว่ามีคนยืนยิงศรอยู่บนรถม้า และมันก็สกัดมือสังหารได้ในทันที แต่เมื่อขึ้นมาเขากลับพบว่าบนนี้มีแค่สตรีสองนางนั่งอยู่

‘เป็นพวกนางงั้นหรือ’

นัยน์ตาคมจ้องมองสตรีทั้งสองสลับกันไปมา  เพราะทั้งคู่สวมผ้าขาวปิดบังใบหน้าเอาไว้  ทว่าความสงสัยเขากลับหยุดลงเพียงเท่านั้น  เพราะทุกอย่างมันได้ดับวูบไปเสียแล้ว

พวกนางเป็นใคร ไยถึงยอมช่วยเขา…