All Chapters of I'm evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก: Chapter 141 - Chapter 150

พั่บ พั่บ พั่บ!“อ๊ะ! พี่มิกซ์ขา~ อื้อ~” ฉันร้องทรมานด้วยความเสียวซ่านมานับครั้งไม่ถ้วน ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาจับฉันทำรักโดยที่ไม่มีท่าทีจะเหน็ดเหนื่อย แล้วก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะเลอะจนเขาพอใจ“อืม~ เจ้าขาจ๋า~” พี่มิกซ์จับหน้าอกฉันบีบเค้นรุนแรงแล้วเด้งสะโพกเข้าใส่ฉันที่นั่งอยู่บนตักเขา หลายครั้ง

ใครจะคิดว่าเรียบร้อยอ่อนหวานแล้วก็รักผัวสุดหัวใจอย่างเจ้าขาจะกล้าทำร้ายผมได้ลงคอวะ!โคตรแสบเลย แสบทั้งเมียแล้วก็ยานวดเนี่ยแม่งเอ้ย!ผมนอนแสบร้อนมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว นอนทรมานโง่ ๆ เพราะไม่รู้จะหาวิธีไหนมาทำให้มันหาย ถ้าไปล้างคงแสบหนักกว่าเดิม คงมีทางเดียวคือต้องปล่อยให้มันหายไปเอง แต่ไม่รู้ว่ามันจะ

“อื้อ~ ใจร้อนทำไมคะ ยังไงก็อยู่ด้วยกันอยู่แล้ว”“มันไม่เหมือนกัน พี่อยากเรียกเจ้าขาว่าเมียได้แบบเต็มปากไม่ต้องกลัวเราเสียชื่อเสียง อ่าส์~”อยากจะโพสรูปลงโซเชี่ยวแล้วเรียกเจ้าขาว่าเมียได้เต็มปาก ต่อให้คนจะรู้ว่าคบกันและได้เสียกันก็ตามแต่ในทางปฏิบัติผมก็ยังแสดงความเป็นผัวขนาดนั้นไม่ได้ เวลาอยู่ข้างนอกอ

“ไอ้เชี่ยเตอร์”“อืม มีไร”“เมื่อคืนมึงทำอะไรน้องลลิน”“ทำอะไร? ทำไมวะมึงไปรู้อะไรมาล่ะ”“มึงอย่ามาทำหน้านิ่งมึงพูดมาเมื่อคืนมึงทำอะไรลลิน”“ก็...สวดมนต์มั้งไอ้ห่า” ผมเงยหน้าจากหนังสือที่อ่านไปตอบมันแล้วก็หันกลับมาสนใจหนังสือตรงหน้าต่อ“สัส! มึงแม่งทำได้ยังไงวะ ไม่สงสารเด็กคนนั้นเหรอ”“ก็ทำไปแล้วมึงจะให้กูทำไงวะ?”“ไอ้ชัตเตอร์!”“ใจเย็นสิวะไอ้มิกซ์มึงหัวร้อนแล้วได้อะไรขึ้นมา มึงมีไทม์แมชชีนไหมล่ะถ้ามีกูจะย้อนเวลากลับไปให้เพราะเด็กคนนั้นไม่ได้ทำกูฟินเท่าไหร่”“ไอ้เตอร์! มึงได้น้องเขาแล้วมึงพูดหมา ๆ แบบนี้เหรอวะ!” ไอ้มิกซ์กระชากคอเสื้อผมขึ้นมาแล้วก็ง้างหมัดเตรียมจะต่อย ส่วนผมก็ยิ้มมุมปากให้มันโดยที่ไม่ได้คิดจะหลบหมัดของมันสักนิด“​กูพูดเรื่องจริง ก็ได้ไปแล้วมันย้อนเวลากลับไปไม่ได้มึงจะโวยวายทำไมวะ กูป้องกันน่าไม่ต้องห่วง ปล่อยกูเดี๋ยวเสื้อกูยับ” ผมยิ้มให้มันแล้วก็เอามือตีข้อมือมันเบา ๆ ​ให้มันปล่อยผม“สัส!” มันยอมปล่อยมือออกจากคอเสื้อของผม ผมก็เลยนั่งลงที่เดิมพร้อมกับเงยหน้ามองมันที่ยืนค้ำหัวผมอยู่“มึงแม่งหัวร้อนจังวะ”“ลลินไม่ไช่ผู้หญิงประเภทที่มึงจะฟันแล้วทิ้งหรือว่าสนุกชั่วครั้งชั่ว

“มึง ทำไมกูไม่เคยรู้จักที่นี่ สวย ๆ เลิศ ๆ แบบกูไปมุดอยู่ที่รูไหนมา” ฉันเดินตามอีเมธเข้ามาในโซนวีไอพีของสนามแข่งที่ต้องจ่ายค่าบัตรคนละเกือบครึ่งหมื่นเพื่อมาดูการแข่งรถที่จัดขึ้นในคืนนี้ ค่าตั๋วเข้าแพงพอ ๆ กับค่าบัตรคอนเสิร์ตศิลปินเกาหลีอีก แถมได้ข้อมูลมาเมื่อกี้หมาด ๆ ว่าที่นี่จัดแข่งทุกคืนวันศุกร์มึงจัดทุกอาทิตย์แต่เก็บค่าเข้าแพงอย่างกับบ้านเป็นหนี้ขนาดนี้เลยเหรอ! ดีนะอีเมธจ่ายให้ไม่งั้นไม่มีทางที่คนอย่างพัดลมจะยอมจ่ายเงินหลายพันเพื่อมานั่งโง่ ๆ ดูคนอื่นขับรถวนเป็นวงรีแน่นอน! แต่ก็นะต้องยอมรับว่าที่นี่มันเลิศมาก ไม่งั้นพัดลมไม่เอ่ยประโยคเมื่อกี้กับอีเมธหรอกค่ะ“มึงมันชะนีน้อยในกะลาค่ะ เที่ยวแต่ผับข้างมหาลัยทั้งปีทั้งชาติมึงจะเอาปัญญาที่ไหนมารู้จักที่นี่ อิอิ ว้าย! ไปเร็วอีพัดลมที่นั่งโซนดีที่สุดกำลังว่าง!” มันหัวเราะเยาะฉันท่าทางมีความสุขแต่แล้วสายตาตุ๊ดก็มองไปมุมหนึ่งแล้วก็รีบกระชากข้อมือฉันเดินลิ่ว ๆ เหมือนจะไปตามควายทันที“ใจเย็นมึงจะรีบไปไหนเนี่ย”“ไม่พล่ามแล้วตามแม่มา!” มันหันมาดุฉันแล้วก็ออกแรงกระชากเพราะกำลังจะมีกลุ่มผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่ อื้อหือ! ยกฟาร์มโคนมมาทั้งฟาร์มกำลังจะ