All Chapters of Dumped My Ex-Husband, Claimed by the Top Boss: Chapter 121 - Chapter 130

Sa pagpapatuloy ng panaginip niya, nakita niya ang sarili na nakaluhod sa basement. Hindi nag-aatubili si Uncle Ben na hagupitin siya sa likod. Ramdam niya ang matinding sakit… Hindi na niya matiis ang sakit.Nami-miss niya ang kanyang ama. Nami-miss niya ang kanyang ina.Pati si Hunter… nami-miss niya rin.Pakiramdam niya ay muli na naman siyang nagmamakaawa sa lalaki… Nagmakaawang huwag siyang iwan.Parang may sinasabi ito sa kanya, na tila may ipinapaliwanag, pero bago pa niya ito marinig nang malinaw, tumunog ang kanyang phone at napabalikwas siya ng bangon.Basang-basa ng pawis ang kanyang mga mata at damit. Tumingin siya sa caller ID, sandaling naguluhan, pero sinagot pa rin niya ang tawag nito.“Hello.”Pagkabanggit pa lang niya ng salita, napansin niyang paos at parang nasusunog ang kanyang boses.“Dr. Pineda!” Isang mabait at mainit na boses ang narinig niya mula sa kabilang linya. “Si Lola Divina ito. Naalala mo ba ako? Divina Sandoval. May appointment ako sa’yo.”“O-Opo

Minulat ni Hunter ang kanyang mga mata; bahagyang nawala ang karaniwang talim ng kanyang tingin. Aakma na sana siyang baba ng sasakyan nang biglang bumukas ang pinto nito. Hinila siya ng Lola Divina niya palabas habang hawak ang kanyang braso at seryosong nagsalita, “Libre ka ba ngayong tanghali? May kailangan akong i-discuss sa’yo.”Napatingin si Hunter sa kanyang lola, na nakakapagtakang matanda timpla ng mood. “What is it?”Habang nag-uusap sila, nagtungo sila sa sala, sinalubong ng mabangong amoy ng mga pagkain. Napatingin siya sa hapag-kainan at bahagyang napataas ang kilay. “Why did you cook so much? Did you suddenly have a change of heart and want to treat me?”Hindi mahilig sa magarbo ang matanda. Kahit sa pinakamagandang kalagayan, dalawang ulam at isang sabaw lang palagi ang pagkain niya nito, sapat na para mabusog ito.Pagdating naman sa kanya, mas simple pa. Madalas isang mangkok lang ng noodles.“Aba’y nahihibang ka na ata!” masayang sabi ng matanda. “Yung babaeng ’yon n

[Miss, libre na si Boss ngayon. Pakihatid na lang po.][Nasa mansyon kami dito sa Mckinley West ngayon.]Matapos matanggap ang dalawang text message na ‘yon, natigilan si Luna sandali.‘Yon talaga ang gusto ng lalaking ‘yon?Gayunpaman, makatuwiran at marespeto lang naman na personal siyang magpasalamat sa nangyari noong gabing iyon.Magandang pagkakataon ito.Inayos ni Luna ang suit at nagmaneho patungong Mckinley West.Sa kung anong dahilan, ang lugar na dapat ay mahigpit ang seguridad ay pinapasok siya nang walang kahit anong tanong mula sa mga guard.Diretso siyang nagmaneho sa may tabing lawa. Nang makita niya ang villa, nakaramdam siya ng hindi maipaliwanag na kaba sa kanyang dibdib.Siguro iniisip ni Hunter na nakakaawa siya noong gabing ‘yon…Malamang, babansagan na naman siya nito bilang isang babaeng bulag sa pag-ibig… nang paulit-ulit. Malamang ay haharap na naman siya sa panibagong pangungutya mula sa lalaking ‘yon.“Miss, nandito na pala kayo!” Agad na tumakbo palabas si E

“Who told you I was just acting on a whim?”Nabigla si Luna sa narinig. Matalino siya at agad niyang naunawaan ang ibig ipahiwatig ng mga salita ni Hunter.Kung sasabayan niya ang lalaki… kung magiging malambot siya at magpapakabait, baka magkaroon pa ng pagkakataon na bumalik sila sa dati. Poprotektahan siya ulit nito, tulad ng ginawa nito sa loob ng maraming taon.Ngunit pagkatapos noon, kailan na naman siya aabandonahin nito?Kung sasang-ayunan niya ang lalaki, natatakot siyang hindi na siya makakatulog nang mahimbing magmula ngayong gabi.Bahagya niyang pinaglapat ang kanyang mga labi at umatras ng isang hakbang, sinadyang luhikha ng distansya sa pagitan nilang dalawa. “Ang galing niyong magbiro, Mr. Montenegro.”Napakawalang utang na loob.Marahil siya ang kauna-unahang tao sa Pinas na paulit-ulit na hinihiya si Hunter…Namayani ang katahimikan sa study, na para bang maririnig ang pagbagsak ng maski ng isang maliit na karayom. Mabigat at naninikip ang hangin.Alam ni Hunter na ma

Medyo nasurpresa si Luna sa narinig.Kung noon niya iyon narinig, marahil ay matutuwa siya at tatanggapin ang inaalok nito nang walang pag-aalinlangan.Pero ngayon, sa harap ni Ralph, tila ba napapagod na siya isipin pa lang niya na kailangan niyang magkunwari. “Ralph, iniisip mo ba na basta magluto ka lang ng pagkain para sa akin, dapat ko na itong tanggapin at kalimutan na lang ang lahat ng ginawa ni Aubrey sa akin noong gabing iyon?”Sigurado siyang iyon mismo ang iniisip nito.Nagpapakababa na ito mula sa mataas nitong puwesto para kay Aubrey. Ano ba pang ini-expect niya? Dapat ay alam na niya ang mga istilo nito!Sandaling natigilan si Ralph. Gusto niyang itanggi ang paratang ni Luna, pero agad niyang napagtanto na, sa kaibuturan ng kanyang isipan, ganoon nga ang gusto niyang mangyari.At wala siyang nakikitang mali roon.Kumunot ang noo ni Ralph at mahinahong nagsalita, “If you were truly hurt that day, I would definitely be on your side. Pero hindi naman, hindi ba? What Aubrey