บททั้งหมดของ คลั่งรัก เมียขัดดอก: บทที่ 31 - บทที่ 40

54

ตอนที่ 31 ฉันกำลังมีอารมณ์

เขานั่งมองหน้าของผู้หญิงที่เขาเคยนอนด้วยตรงหน้า เธอสวย เซ็กซี่ ร่ำรวย มีอิทธิพล และเธอก็รักและตามใจเขามาก ถ้าเขาได้เธอมาเป็นเมีย เขาจะยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ความรักล่ะ เขาไม่ได้รักเธอ ไม่ได้พิศวาสอะไรในตัวเธอเลยนอกจากเรื่องบนเตียงเท่านั้น และเขาก็ไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกขนาดที่จะต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก เพื่อธุรกิจและความยิ่งใหญ่หรอก เดี๋ยวนะ ความรัก หรอ นี่เขาคิดถึงเรื่องความรักตั้งแต่เมื่อไหร่ ในชีวิตนี้เขาเคยคิดว่า หากจะต้องแต่งงานกับใครสักคน ก็คงเลือกคนที่แม่เห็นว่าดีงาม หรือไม่ก็คนที่จะช่วยเหลือเกื้อกูลธุรกิจเขาได้ ความรักมันเรื่องไร้สาระ ไม่ใช่สิ่งจำเป็นในชีวิต ผลประโยชน์สิที่มันจีรัง แต่มาตอนนี้ เขาเจอเธอคนที่เขาคิดว่าน่าจะเหมาะสมแล้ว แต่ในใจกลับคัดค้าน และร้องเรียกหาความรัก นี่เขาเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก หรือเขาโดนยิงเสียเลือดมากจนสมองขาดออกซิเจน จนเพี้ยนไปแล้ว “ไร้สาระน่าลินี ผมไม่จำเป็นต้องพึ่งพาคุณหรอก ถ้าไม่ไหวจนถึงที่สุด ผมก็มีทางออกของผม” “
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 32 เตียงโยก

สามวันต่อมาทั้งคู่ก็กลับกรุงเทพมาใช้ชีวิตปกติเหมือนที่เคยมีมา เขาเริ่มใช้แขนขวาได้มากขึ้น หยิบจับและตักอาหารเข้าปากเองได้ อาจจะตรึงๆที่ปากแผลนิดหน่อย แต่ก็ดีกว่าเดิมมาก คงเพราะเขาได้พยาบาลดีสินะ เธอดูแลทำความสะอาดแผลให้เขาทุกวัน ทำอาหารที่มีประโยชน์และจัดยาให้เขาตรงตามเวลา จนตอนนี้แผลโดนยิงที่แขนของเขาดีขึ้นมาก ไม่อักเสบและกำลังแห้งแล้ว “สวัสดีค่ะ ป้าดา” เธอรับสายของคุณนายญาดา ในขณะที่กำลังอ่านหนังสือทบทวนความรู้ที่โซฟากลางห้อง โดยมีเขานั่งทำงานอยู่ใกล้ๆ “สวัสดีลูก ป้าจะโทรมาชวนหนูมางานวันเกิดเจ้าโปรดพรุ่งนี้จ้ะ หนูมาได้หรือเปล่า” “งานวันเกิดพี่โปรดหรือคะ” เธอเอ่ยทวนคำแล้วหันมองหน้าเขาเพื่อขออนุญาต แล้วเขาก็พยักหน้าตอบกลับมา เป็นอันว่าตกลง เธอสามารถไปร่วมงานวันเกิดของดาราหนุ่มรูปหล่อได้ “ได้ค่ะ ณิชาไปได้ กี่โมงคะ” “เดี๋ยวป้าไปรับ ประมาณบ่ายโมงก็ได้ลูก เราออกไปหาซื้อของขวัญให้เจ้าโปรดกันก่อนแล้วค่อยกลับบ้า
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 33 ย่องเข้าห้อง NC 20+

เมื่องานเลี้ยงเลิกในเวลาค่อนข้างดึก หนุ่มๆทั้งสี่ก็รวมตัวกันในห้องประจำของพวกเขาอีกครั้ง “โปรด พี่ถามจริง ชอบณิชาจริงๆ หรือแค่ทำตามความต้องการของแม่” ปรินทร์เอ่ยถามขึ้น ในใจก็ภาวนาขอให้น้องตอบกลับมาว่าแค่ทำตามความต้องการของแม่ อะไรจะได้จบแบบง่ายๆหน่อย “ชอบจริงสิพี่ปรินซ์ ตอนแรกก็ชอบเพราะว่าน้องทั้งสวย ทั้งเซ็กซี่ หุ่นดี หน้าหวาน แต่พอมาได้พูดคุยกัน ถึงจะในฐานะพี่น้อง แต่น้องน่ารักมาก สู้ชีวิต ตั้งใจเรียน น้องเป็นเด็กใฝ่ดี แล้วก็ยังสนิทสนมและเข้ากันได้ดีกับแม่ของเรา เวลาเหนื่อยๆแล้วมาคุยกับน้องก็สบายใจ เลยรู้สึกว่าชอบมากขึ้นทุกวันแล้วเนี่ย” “มันอาจไม่เป็นแบบนั้นก็ได้นะ ถ้าเธอมีผัวหรือคนรักแล้วจะทำยังไง” ปราณนต์เอ่ยทะลุกลางปล้องอีกตามเคย “น้องบอกไม่ได้มีใคร อยากโฟกัสแค่เรื่องเรียน” “เธออาจไม่ได้เป็นผู้หญิงน่ารักใสๆอย่างที่แกคิดก็ได้” “หมายถึงเคยผ่านผู้ชายมาก่อนน่ะหรอ โอ๊ย สมัยนี้แล้ว
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 34 ที่ฉันห่วง คือความรู้สึกเธอ NC 20+

ที่ห้องนั่งเล่นของบ้านอธิพัฒน์โภคิน สองสาวต่างวัยกำลังนั่งถักโครเชต์ของตัวเองด้วยความขะมักเขม้น คุณนายญาดาถักเสื้อกันหนาวสีน้ำตาลอ่อนให้กับสามี ส่วนณิชาก็ถักเสื้อกันหนาวสีเทาอมฟ้า แต่เธอบอกว่าจะถักให้เป็นของขวัญของพี่ชายเธอ ถัดออกไปอีกนิด ปราณนต์ที่ช่วงนี้อยู่ติดบ้าน กำลังนั่งทำงานในโน้ตบุ๊กราคาแพงของเขาอยู่ เมื่อปุณณัตถ์กลับมาถึงบ้าน ก็ตรงดิ่งเข้ามาสวมกอดมารดาของตนเองอย่างออดอ้อนเช่นเดิม เมื่อเหลือบไปเห็นพี่ชายนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ก็มีอันต้องเอ่ยแซวออกไป “โอ้โห ช่วงนี้พี่ปราณต์อยู่ติดบ้าน เด็กที่เลี้ยงเอาไว้เลิกกันแล้วหรอครับ” คุณนายญาดาวางมือจากการถักทันที เธอส่งสายตาที่แสดงความไม่พอใจไปให้กับลูกชายที่กำลังมีประเด็น “ฉันไม่ได้มีใครเป็นตัวเป็นตนซักหน่อย ผู้หญิงพวกนั้นก็แค่ผู้หญิงชั่วคราว” ยกเว้นเธอ “ดีแล้ว อย่าเอาผู้หญิงพวกนั้นมาเป็นสะใภ้แม่เด็ดขาด แม่ไม่ยอมรับ แกก็เหมือนกันเจ้าโปรด ไม่ต้องไปแซวพี่เขา ถ้าแกเอาผู้หญิงอย่างว่ามาเป็นสะใภ้แม่ แม่ตีห
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 35 ทำอะไรประเจิดประเจ้อ

“ยัยนาทำไมยังไม่มาซักทีนะ” ณิชาหันไปถามเพื่อนในกลุ่มด้วยความสงสัย เพราะปกติปวีนามักจะมาเรียนไวกว่าเพื่อนทุกคนเสมอ “นั่นสิ ป่วยหรือเปล่า” “เดี๋ยวฉันโทรหาก่อนดีกว่า จะได้บอกอาจารย์ได้ถูก” ณิชาหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดที่เขาซื้อให้และบังคับให้ใช้ออกมากดโทรหาเพื่อนรัก และก็พอดีกับที่พี่ชายของเพื่อนโทรสวนเข้ามาพอดี “อ้าว พี่ณัยโทรมาพอดี” “สวัสดีค่ะ พี่ณัย” “สวัสดีครับ ณิชา พี่จะโทรมาแจ้งว่ายัยนาป่วย ตอนนี้นอนอยู่โรงพยาบาลนะครับ” “อ้าว ยัยนาเป็นอะไรคะ” เธอตกใจไม่น้อย เพราะปกติปวีนาก็เหมือนกับเธอนี่แหละ ร่างกายค่อนข้างแข็งแรงและป่วยยาก แต่นี่ถึงขั้นต้องนอนโรงพยาบาลท่าทางจะเป็นหนักก็เลยอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ “อาหารเป็นพิษครับ ตอนนี้นอนให้น้ำเกลืออยู่ เมื่อเช้ามืดอาการหนักเลยรีบพามาโรงพยาบาล นี่ก็ยังหลับไป ยังไม่ตื่นเลย”
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 36 ยังไงมึง

“หมอคะ ยัยนาทานผลไม้ได้ไหมคะ” ณิชาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเพื่อนรักกำลังจะกินข้าวหมดแล้ว เธอจึงนึกขึ้นได้ว่าเธอซื้อกระเช้าผลไม้กระเช้าใหญ่ขึ้นมาเยี่ยมเพื่อน “ได้ครับ ขอเป็นผลไม้อ่อนๆ รสออกหวานนะครับ ผลไม้เปรี้ยวๆหรือเนื้อแข็งให้งดก่อน ลำไส้คุณนายังไม่ปกติ” ณิชาเลือกแก้วมังกรและองุ่นนอกลูกโตออกมาจากกระเช้า แล้วเดินหายเข้าไปในโซนที่จัดไว้สำหรับจัดอาหาร เพียงครู่ก็จัดใส่จานมาเสิร์ฟเพื่อนรักของเธอแล้ว “กินเยอะๆ จะได้หายไวๆ” “ขอบใจน้า เพื่อนเลิฟ” สองสาวกอดกันอย่างมุ้งมิ้งอีกครั้งแล้วก็ป้อนผลไม้กันไปมาอย่างน่ารัก ทำให้สองหนุ่มที่นั่งมองอยู่อดที่จะยิ้มตามไม่ได้ แววตาอบอุ่นของปราณนต์ทอดมองมาที่ณิชาไม่วางตา อย่างที่เจ้าตัวไม่ทันรู้ตัวเลยด้วยซ้ำ หมอหนุ่มละสายตาจากสองสาวมามองเพื่อนตัวเอง ก็เห็นเขายังใช้แววตาอบอุ่นทอดมองไปยังณิชาอย่างอ่อนโยนอยู่อย่างนั้น ก็ยกยิ้มมุมปากแล้วส่วยหน้าน้อยๆ หึหึ นี่หรอ สาย
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 37 รสรักที่อยากริลอง NC 20+

เมื่อแขกกลับออกไปจากห้องพักของปวีนาหมดแล้ว เธอจึงนั่งๆนอนๆแล้วเปิดทีวีดูแก้เหงา ไม่นานพี่ชายก็หอบหิ้วของกินเข้ามาหาเธอเสียเต็มไม้เต็มมือ “ตื่นแล้วหรอ เป็นไงบ้าง” “หายแล้วค่ะ สบายมาก” “เก่งมาก น้องรัก” ประณัยเดินมาโยกหัวน้องสาวเล่นและยีผมเธอจนหัวยุ่งไปหมด “ซื้ออะไรมาเยอะแยะคะ” “ของกินของเรากับยัยนุ่นไง อ้าว นี่ยังไม่กลับมาหรอ” “ตื่นมาก็ไม่เจอแล้ว ไปไหนหรอคะ” “พี่สาวคลอดลูก ตกเลือด เลยขอไปดูพี่น่ะ บอกจะรีบกลับมา พี่บอกให้ลาไปเลยก็ไม่ยอม บอกไม่มีใครเฝ้านา แม่บ้านคนอื่นก็ยังไม่กลับมาจากต่างจังหวัด” เพราะบิดากับมารดาไปเที่ยวต่างประเทศหลายอาทิตย์ เขาจึงอนุญาตให้เหล่าบรรดาคนงานในบ้าน ลากลับไปเยี่ยมบ้านที่ต่างจังหวัดได้ และยังไม่ทันได้มีใครกลับมา เหลือแค่เด็กนุ่นคนเดียว “อ้าว พี่โทรไปบอกนุ่นเลยนะ ว่าไม่ต้องกลับมาเฝ้านา นาไม่ได้เป็นอะไร ที่นี่พย
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 38 ไปไกลกว่านั้นแล้ว

ห้องทั้งห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ หญิงสาวที่จมอยู่กับภวังค์ความคิดตัวเองหลุดออกมาจากภวังค์หวาม เธอเจ็บใจตัวเองนัก ที่เคลิบเคลิ้มไปกับเขาจนปล่อยให้ทุกอย่างมันล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้ แม้ว่าในตอนนั้นมันจะวาบหวาม ล่องลอยและสุขสมตามมาก็ตาม ก่อนจะเป็นเธอที่เอ่ยทำลายความเงียบนั้นออกมาก่อน "ออกไป" “นา ผมขอโทษ” "ฉันบอกให้ออกไปได้แล้ว" "คุณ ฟังผมก่อน" เขาเอื้อมมือมากอดกระชับเธอจากทางด้านหลัง โดยที่เธอพยายามดิ้นรนขัดขืนเขา แต่ก็ทำไม่ได้ดั่งใจ เพราะขนาดตัวเธอกับเขา มันก็ต่างกันมากแล้ว "ไม่มีอะไรต้องฟัง เรื่องวันนี้จะถือว่ามันเป็นอุบัติเหตุ ทั้งคุณ ทั้งฉัน เราผิดกันทั้งคู่ ฉันเข้าใจ การที่อยู่ๆก็เข้ามาเห็นผู้หญิงแก้ผ้าต่อหน้า แถมยังมาล้มทับกันแบบนี้อีก หมอเป็นผู้ชาย ใครจะไปทนได้” เธอกัดฟันพูดไปด้วยความเจ็บใจตัวเอง ถ้าเธอไม่ยอมเขาง่ายๆ เขาก็คงทำอะไรเธอถึงขั้นนี้ไม่ได้ แต่นี่เธอไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนหรือร้องห
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 39 โดนสวมเขา

ณิชาที่กำลังเดินเข้าตึกคณะหลังจากที่โชคชัยขับรถมาส่ง เพราะปราณนต์ติดธุระกะทันหัน ห่างๆออกไปมีชายในชุดสูทสองสามคน เดินตามเธออยู่ห่างๆ ซึ่งเธอก็รู้ดี เพราะหลังจากที่เขามีเรื่องยิงกันกับเจ้าของกาสิโนคู่แข่ง เธอก็ต้องอยู่ในความดูแลอย่างเข้มงวด แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป เธอมองเห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่ง ท่าทางไม่น่าไว้วางใจ กระจายตัวอยู่ทั่วไปตามตึกคณะของเธอ และลูกน้องของเขาก็คงสังเกตเห็นเช่นกัน เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น และหยิบโทรศัพท์โทรหาใครบางคนวุ่นวายไปหมด “นายครับ ไอ้อนุชิตมันส่งคนมาตามดูคุณณิชาเต็มตึกคณะเธอเลยครับ กะจากสายตาคร่าวๆ ประมาณ 7 คนได้” “รีบพาณิชากลับมาส่งที่คอนโดด่วนเลย ฉันกำลังจะถึงคอนโดแล้ว” “ครับ นาย” “คุณณิชาครับ นายให้กลับคอนโดก่อนครับ” “ค่ะ” เธอไม่ถามอะไรให้มากความ เพราะรู้สถานการณ์ดีอยู่แล้วว่าอะไรเป็นอะไร ไอ้มาเฟียนั่น คงสืบรู้จนแน่ชัดแล้วว่าเธอเป็นผู้หญิงของเขา จึงกะจะเล่นงานเขาทาง
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 40 ปล้ำซะ

กลางดึกที่เงียบสงัด ปราณนต์นั่งดื่มเหล้าอยู่คนเดียวที่เคาน์เตอร์บาร์ในห้องอาหารที่มืดสนิท เขาไม่ได้เข้าไปหาเธอในห้องอย่างทุกที เพราะยังทำใจไม่ได้ กลัวว่าถ้าเข้าไปแล้วอาจขาดสติทำร้ายเธอเข้า และเรื่องของเขากับเธอก็คงจบเห่ ในขณะที่เขากำลังนั่งกระดกเหล้าเข้าปากด้วยความกลัดกลุ้ม อยู่ๆก็เห็นเงาของผู้หญิงร่างบอบบางเดินผ่านห้องอาหารเข้าไปในครัว แค่เพียงแวบเดียวที่เห็น เขาก็จำได้ทันทีว่าเป็นเธอ เธอที่ทำให้เขากลุ้มจนต้องมากินเหล้าต่างน้ำอยู่ในตอนนี้ ปราณนต์กระดกเหล้าที่เหลือเข้าปากจนหมดแก้ว แล้วเดินตามเธอไปเงียบๆ เมื่อเธอดื่มน้ำจนเรียบร้อยแล้ว จึงหมุนตัวกลับมาก็ปะทะเข้ากลับอกแกร่งอย่างจังจนเธอเซถลาถอยหลังเกือบล้มลง ดีที่เขาเร็วพอจึงยื่นมือไปดึงรั้งเธอไว้ได้ทัน “คุณปราณต์” ในความมืดที่ไม่สนิท เธอยังคงเห็นหน้าเขารางๆและได้กลิ่นน้ำหอมที่แสนคุ้นเคย “ฉันเอง ผิดหวังหรือไงที่เป็นฉัน” “คุณพูดอะไร” “รู้อยู่แก่ใจ นัดใครไว้ล่
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123456
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status