คลั่งรัก เมียขัดดอก

คลั่งรัก เมียขัดดอก

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-08
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
4 Peringkat. 4 Ulasan-ulasan
54Bab
2.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ความรักหรอ สำหรับเขามันไร้สาระ... ..สาวน้อย ใช้ร่างกายของเธอตอบสนองฉันให้ถึงใจ เพื่อใช้หนี้แทนพี่ชายสวะๆ ของเธอซะ แล้วเมื่อฉันพอใจ จะปล่อยเธอไปเอง... แต่ทำไม วันนั้นมันไม่มาถึงเสียที..

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 จับตาดูเธอเอาไว้

كان جناح كبار الشخصيات مغمورًا بضوء خافت، ناعم ومنتشر، وكأن كل زاوية فيه صُممت لتُبقي الأشياء في غموض لا يُفضح. كل شيء كان مبطّنًا بالصمت. فخامة متحفظة لكنها خانقة. الستائر مسدلة، تفصل العالم الخارجي، وفي تلك الفقاعة المعلقة فوق المدينة، كانت "شانتيل" ممددة، معصماها متشابكان على بطنها، وعيناها مغطاتان بعصابة من الحرير الأسود.

لم تعد تذكر كم مضى عليها وهي تنتظر. ربما خمس دقائق. ربما ثلاثون.

كانت تلك الليلة الثانية عشرة.

ما زال أمامها ثمانٍ وثمانون ليلة قبل أن ينتهي كل هذا. قبل أن تصبح حرة.

انفتح الباب دون صوت. لم تره يدخل، لكنها شعرت بوجوده فورًا. ذاك العطر الخشبي الجاف، الرزين لكن الثائر. رائحته. تلك التي ستميزها بين آلاف غيرها، لأنها ترسخت في أعماق حلقها، في خاصرتها، في نبضها. هو. لا ينطق بكلمة. لا ينطق أبدًا.

شعرت "شانتيل" بثقل الفراش ينخسف إلى جانبها، وتغيّر التوتر في الهواء، وكأن كل جزيء في الغرفة ينحني تحت سلطة ذاك الرجل الصامت الذي لم تره قط. دفؤه يقترب، بطيئًا، مضبوطًا. عرفت تلك الحرارة فورًا، تلك التي كانت تخشاها بقدر ما كانت تنتظرها.

لم يكن يسألها إن كانت مستعدة. لم تكن حاجة. العقد كان واضحًا. كانت تعرف كل بنوده.

انزلقت أصابعه على وركها، ببطء، بدقة مربكة، وحيثما لمست، تركت خلفها قشعريرة تتمدد تحت جلدها، كموجة عصبية لا تُضبط. تتبّع محيط حوضها ببطء متعمّد، مستكشفًا كل منحنى. لم تكن ترى شيئًا، لكنها كانت تشعر بكل شيء. احتكاك بنطاله الخفيّ بفخذها العاري. خشونة أطراف أصابعه الجافة، التي تتناقض مع نعومة منحنياتها.

ازداد ضغط كفّه، هبط نحو أسفل بطنها، ثم توقف قبل بلوغ الحميم مباشرة، كأنما يريد إبقاءها في انتظار محموم. انتظار صار يكاد يؤلم.

لم يكن لها الحق في لمسه. كانت تلك القاعدة. لكن أصابعها كانت تتقلص رغمًا عنها، تنغرس في الملاءات. كانت تشتهي أن ترد له كل لمسة. أن تلهث أنفاسه. أن ترسّخه فيها. لكن لم يكن لها الحق. كفّها ينغرس في فخذها، في حلقها، في ذاك الفراغ الذي لا يُحتمل بين ساقيها. هناك حيث لم يبلغ بعد. هناك حيث كانت تشتهيه الآن.

انحنى أكثر، صدره يكاد يلامس ثدييها، وفمه ينحدر ببطء، دهاءً. حين لمس باطن فخذها، كتمت أنينًا، أجشّ، فجّ جدًا ليُتظاهر به. ارتعش وركها في نفضة لا تُضبط.

توقف. كأنه يريدها أن تفهم أنه من يقرر الإيقاع. أنها مجرد أرض تُفتح. لم يكن يبحث عن إمتاعها. كان يستكشفها. يشقّها. يمتلكها.

وذلك المساء... لم يكن لطيفًا، ولم يكن عنيفًا. كان دقيقًا. ببطء شبه قاس. بصبر حيواني. وكأنه يريد تشريحها بيديه العاريتين.

انزلقت أصابعه بين فخذيها المنفرجين.

ارتفع حوضها رغمًا عنها. يبحث. ينادي. يطالب بما تأخر.

أبقى فمه يصعد، ببطء يورط الروح، حتى شفتيها. لكنه لم يلمسهما. بقي هناك، قريبًا، يلهث، صامتًا.

ثم، دخل فيها. لا دفعة واحدة. لا بصيحة. بل ببطء مفترس.

– آه... آه... يا إلهي... نعم...

تقوّست، تلهث، شفتاها منفرجتان على أنين مكتوم، أصابعها تنغرس بقوة في الملاءات. عاجزة عن كبح النار التي تصاعدت. ذاك الصعود الغليظ، المحرق، الذي لا يُضبط. الذي يعقد حلقها. يفرغها من كل شيء. إلا منه.

كان بالكاد يتحرك. بقدر ما يكفيها لتحس. بقدر ما يجعلها تشتهي المزيد.

كانت تريد التوسّل إليه، لكن الكلمة بقيت عالقة في حلقها. لا مكان للكلمات هنا. فقط أنفاس، وقشعريرة، وأمواج.

مع كل حركة، كانت تشعر بأفكارها تنهار، واحدة تلو الأخرى. ذهاب وإياب محسوب على حافة الاحتمال.

– مممم... آه... كمل... لا تتوقف...

غاصت. لم تعد سوى جسد. لحم مهدى. نفس مكسور. نشوة محبوسة.

وفي ذاك السواد الذي ترتديه على عينيها، في ذاك الظلام الرطب، نسيت كل شيء. اسمها. حكايتها. العقد. الأرقام.

لم يبق إلا هو. هو، الغريب. هو، الذي لن تراه أبدًا. هو، الذي لن تعرف وجهه أبدًا. ولا حتى صوته. لكنه، في كل مرة، يوسم فيها أثرًا أعمق. لا يُمحى.

حين انتهى، بقيت هناك. تلهث. عارية. مرتجفة. فارغة. مهزومة. بطنها ما زال معقودًا بتشنجات متبقية. فرجها يخفق لغيابه. ساقاها مفتوحتان.

بقيت ممددة، العصابة لا تزال على عينيها. سمعت صوت الماء يجري في الحمّام.

الرجل في الحمّام أنهى غسله وارتداء ملابسه الأنيقة.

الرجل، بعد أن ارتدى ثيابه، اقترب من الباب. تسارع قلبها. لأول مرة، تجرأت وكسرت الصمت.

حشرجة حلقها بهدوء، ثم بصوت متلعثم قليلًا، كسرت أخيرًا الصمت الذي لفهما طويلًا.

– سيدي، هل يمكنني الحصول على ثمانية آلاف يورو إضافية هذا الشهر؟

كانت هذه أول مرة تتجرأ فيها على الكلام. حتى الآن، كانت علاقتهما مقتصرة على تبادلات صامتة، لعبة قاسية حيث لم يلتقِ النظرة بنظيره.

لا رد. ولا كلمة.

اتجه الرجل نحو الباب، هيئته الصلبة في ظلال الصباح. أغلق الباب خلفه بقوة، صوت جاف أرعش "شانتيل". عادت الغرفة إلى صمتها الخانق فورًا.

حالما سمعت الباب يغلق خلفه، أطلقت "شانتيل" زفير ارتياح وخلعت عصابة العينين بسرعة. مرارة خيبة عقدت حلقها. لم يجبها.

كانت بحاجة ماسة لهذا المال.

في الليلة السابقة، اتصل بها الطبيب. صوته الجهير المثقَل بالقلق، أخبرها أن حالة جدتها تدهورت. سرطان الكلى الذي تعاني منه، رغم كل العلاجات المدفوعة التي كلّفت أكثر من مليون يورو، ظهرت عليه أعراض جديدة مقلقة.

لذا، اليوم، تجرأت وطلبت. حاولت فقط.

لكن صمت الرجل جمّد قلبها.

نهضت ببطء وتوجهت إلى الحمّام. دون تفكير، ملأت حوض الاستحمام بماء حار، آملة أن تُسكت الحرارة لبرهة الثقل على صدرها.

لم تكن سعيدة بما تفعله. قط، عندما كانت طفلة، لم تتصور أنها ستبيع جسدها، ولا أن تستبدل كرامتها بمال. لكن الحياة، القاسية التي لا ترحم، علّمتها أن الأحلام تتلاشى أحيانًا تحت وطأة الواقع.

منذ أن كانت في الخامسة، منذ ماتت أمها بمرض خاطف، انقلب كل شيء. والدها، الذي تزوج سريعًا، أقصاها إلى دور الظل، غريبة بين أهله.

جدتها، رغم قلة حيلتها، احتضنتها، ربّتها وعلمتها بحب قاسٍ لكن صادق.

كبرت "شانتيل" بين هذين العالمين، لا تعرف دفء بيت أبيها إلا قليلًا، مفضّلةً تجنّب نظرات والده الباردة وزوجة أبيها.

ثم، قبل عام، ضرب المرض مجددًا: سرطان الكلى لجدتها.

تحدث الأطباء عن مليون يورو، مبلغ مستحيل تحقيقه وحدها.

ذهبت تتوسل إلى والدها، تأمل بادرة، معونة.

لكنه طردها، دون نظرة.

"ليست أمي، لماذا أنفق من أجله؟" بصق بازدراء.

بعد رفض والدها القاسي، وجدت "شانتيل" نفسها في مواجهة الحائط. لم يبق لها خيار، ولا سند. لذا، محطمة لكن مصمّمة، اتخذت قرارًا لم تكن لتتخيل أبدًا أنها ستتخذه: ذهبت إلى نادٍ خاص، حيث تُتاجر بالأجساد والصمت.

لم تكن قد دخلت بعد وكانت ساقاها ترتجفان. لكنها لم تعد تملك رفاهية التردد. جدتها كانت تموت.

وهناك، وقعت على عرض... هائل. غير متوقع. صادم.

عقد بمليون يورو، مقابل مئة ليلة مع رجل. مئة ليلة من الحميمية، والخضوع... مع غريب. لن تعرف اسمه أبدًا، ولا وجهه، ولا هويته الحقيقية. عقد صيغ في الغموض، وُقّع في السر.

تفصيل واحد فقط لا شك فيه: ذلك الرجل كان ثريًا بشكل هائل. لأنه ما من فقير كان ليستطيع، ولا ليريد، دفع مثل هذا المبلغ لشراء ليالٍ من الظلام.

وقّعت. دون طرح أسئلة. دون حتى قراءة البند مرتين. كانت خائفة جدًا من سحب العرض إن ترددت.

الشرط الأساسي في العقد كان صارمًا: يجب ألا ترى الرجل أبدًا. في كل ليلة من المئة ليلة، ستُؤخَذ إلى جناح رئاسي. ستضع عصابة على عينيها، ولن يكون لها سوى دور واحد: الطاعة. الخضوع. أن تكون هناك من أجله، وألا تسأل أي سؤال.

الرجل كان سيدها. لمئة يوم.

اليوم، كانت في اللقاء الثاني عشر. ورغم أنها تعلّمت كيف تُسيطر على خوفها، لم تألفه تمامًا أبدًا.

لكنها صامدة. لأنه مع كل دفعة، كانت تدّخر بغيرة. كل قرش. تعدّ، وتدوّن. من أجل جدتها، من أجل تلك التي ضحت بكل شيء من أجلها.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

หลงรักหนุ่มมาเฟีย
หลงรักหนุ่มมาเฟีย
จะมีโกาสต่อยู่หรือป่าว รอนานมากเลย
2026-03-11 09:09:12
0
0
Poukham Luo
Poukham Luo
รอนานแล้วนะ......
2026-03-03 20:14:02
0
0
Poukham Luo
Poukham Luo
จะลงต่อให้อยู่ไม่
2026-03-03 20:13:34
0
0
พุดตาน
พุดตาน
สนุกมากมาย
2025-11-11 01:35:25
0
0
54 Bab
ตอนที่ 1 จับตาดูเธอเอาไว้
ในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหราอลังการของเจ้าของกาสิโนอันดับหนึ่งในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว มีชายหนุ่มรูปหล่อเจ้าของห้องนั่งหน้าเคร่งเครียดอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ของตนเองดวงตาจ้องมองไปยังลูกน้องคนสนิททั้งสองคนผู้มีหน้าที่คอยดูแลความเรียบร้อยทุกอย่างของกาสิโนแทนเขา ที่กำลังรายงานความคืบหน้าของงานเร่งด่วนที่เขาสั่งให้ไปทำ "เป็นยังไง ตามจับตัวมันได้ไหม" "ไม่ได้ครับนาย มันหนีไปได้" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นลั่นห้องเพราะความโมโหสุดขีดของคนที่ลูกน้องเรียกว่า นาย ก่อนเสียงดังกัมปนาทจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "พวกมึงทำงานกันยังไง ถึงปล่อยให้มันหนีไปได้วะ ไม่ได้เรื่อง" "พอดีตรงนั้นมันเป็นชายแดนครับนาย มันมีแต่ป่ารกทึบ แต่ตอนนี้คนของเราก็ยังคงตามหามันอยู่ มันไม่น่าจะหนีพ้นจากการตามล่าของเราไปได้" "อย่าดีแต่พูด เงินไม่ใช่น้อยๆ ถ้าจับมันได้ก็ซ้อมมันให้น่วม เอาให้มันไม่กล้ามาหือกับเราอีก" "ครับนาย" ชายหนุ่มทิ้งตัวพิงพนัก
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้
เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ แต่ลูกน้องของเขาก็ยังไม่มีความคืบหน้าของไอ้ณภัทรนั่นเลย ลูกน้องที่คอยเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของบ้านแฟนเก่ามันก็ไม่พบความผิดปกติอะไร จะมีก็แค่แฟนเก่ามันที่ชอบขับรถออกไปหาใครที่โรงแรมกลางค่ำกลางคืนบ่อยๆ เมื่อลูกน้องตามไปก็พบว่าเธอไปนอนกับผู้ชายคนอื่น ไม่ใช่ไอ้ณภัทรแต่อย่างใด ตอนนี้จึงได้ส่งลูกน้องลงกระจายตามหาจนทั่วในอีสานใต้แล้ว ค่อยๆตามแกะรอยจนได้รู้ว่ามันข้ามชายแดนประเทศเพื่อนบ้านไปแล้วเรียบร้อย จึงให้สืบต่อจนรู้ว่ามันมีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ทำงานอยู่ที่นั่น เขาจึงให้ลูกน้องกระจายกำลังกันค้นหา และซุ่มตัวอยู่ละแวกบ้านของเพื่อนรักมันเรียบร้อย เขาควรรีบจัดการเรื่องทุกอย่างให้มันเสร็จสิ้นโดยเร็ว เพราะเวลามันล่วงเลยมาเป็นอาทิตย์แล้ว อีกอย่าง อีกไม่เกินสองวัน เขาต้องเดินทางไปร่วมงานแต่งของพี่ชายคนที่สองที่กระบี่ ในที่สุด เรื่องวุ่นวายของพี่ชายก็ได้รับการคลี่คลายเสียที ตอนนี้ก็กลับมาอยู่กันพร้อมหน้าสามคนพ่อแม่ลูกอีกครั้ง แต่เขานี่สิ ได้แต่คอยเฝ้าตามเฝ้าดู ไม่มีวี่แววว่าเขาจะจับตัวมันได้ หรือได้เงินคืนมาเสียที สงสัย เขาควร
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 คนคิดหนี ต้องโดนทำโทษ
ร่างงามยืนมองประตูที่ค่อยๆปิดลง เหมือนกับประตูสู่อิสรภาพของเธอที่มันปิดตาย เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนตัดใจหมุนตัวกลับห้อง แต่ก็ต้องชะงักอยู่กับที่ เมื่อเธอหันกลับมาแล้วเห็นคนที่พวกนั้นเรียกว่า นาย ยืนมองเธออยู่ในสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่มัดปมหมิ่นเหม่อยู่ที่กระดูกเชิงกรานที่มันต่ำแสนต่ำจนเกือบจะเห็นอะไรต่อมิอะไรของเขาหมดแล้ว "ขะ คุณ" "จะไปไหน" "ก็หนีน่ะสิ เห็นอยู่แล้วยังจะถามทำไมอีก" "หึ ปากกล้าดี แล้วเป็นไง หนีรอดไหม" "รอดแล้วจะมายืนอยู่ตรงหน้าคุณไหม ไม่น่าถาม" "ดี แล้วคนคิดหนีต้องโดนทำโทษยังไง เธอรู้ไหม" "คุณจะฆ่าฉันเหมือนที่ตามฆ่าพี่ฉันหรอ ไอ้มาเฟียไร้หัวใจ" "หึ สาวๆ สวยๆอย่างเธอ ถ้าฆ่าตายก็เสียดายแย่ มานี่เลย" "ปล่อยฉันนะ คุณจะทำอะไร ปล่อย" เขากระชากข้อมือน้อยของเธอเข้าหาตัว จนคนตัวบางถลาเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด ชายหนุ่มช้อนอุ้มคนตัวบางแล้วเดินไปวางเธอลงที่ก
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 ปราบพยศ
เช้าวันต่อมา ปราณนต์ตื่นแต่เช้าเพื่อเดินทางกลับกรุงเทพ เขามีคนรอให้ต้องกลับไปปราบพยศ จึงอยู่เที่ยวกับที่บ้านต่ออย่างที่ตั้งใจไว้ในตอนแรกไม่ได้ "เก็บกระเป๋าไปไหนครับพี่ปราณต์" ปุณณัตถ์ น้องชายคนสุดท้องเอ่ยถามขึ้นเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าพี่ชายของตัวเองกำลังเก็บกระเป๋า ทั้งๆที่ตกลงกันไว้แล้วว่าจะอยู่พักผ่อนกับครอบครัวต่ออีกหนึ่งวัน "พี่ต้องรีบกลับ มีงานด่วน" "งานอะไรครับ ไหนว่าเคลียร์เรียบร้อยแล้วไง ลูกน้องพี่ก็อยู่ครบ จัดการกันไม่ได้หรอครับ" "เรื่องนี้ต้องพี่คนเดียวว่ะ โทษที ไว้คราวหน้าค่อยหาโอกาสมาพักผ่อนกันใหม่นะ ฝากบอกทุกคนด้วย" พูดจบก็หอบหิ้วกระเป๋ารีบร้อนออกไป ไม่สนใจเสียงทัดทานของน้องชายอีกเลย “ทำไมไม่กินข้าว อย่ามาดื้อกับฉันนะ มานี่” ปราณนต์ตวาดเสียงดังเมื่อกลับมาถึงห้องพักที่อยู่ชั้นบนของผับหรูใจกลางเมืองของตนเอง แล้วพบว่าคนที่เขาจับมาขังเอาไว้ ไม่ยอมกินข้าวกินปลาเลย ตั้งแต่ว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 กอดได้ไหม
เธอเดินตามเขาเข้ามาในห้องชุดสุดหรูหราของคอนโดมิเนียมสูงเสียดฟ้าใจกลางเมือง ดวงตากลมโตมองสำรวจความใหญ่โตและหรูหราโอ่อ่า สมฐานะเจ้าพ่อกาสิโนอันดับหนึ่งจริงๆ เธอมองเห็นประตูห้องบานใหญ่ 2 บาน แน่นอนว่ามันต้องคือห้องนอนทั้งสองห้องอย่างแน่นอน "ที่นี่มีกี่ห้องนอนคะ" "สอง" "แล้วคุณนอนห้องไหนคะ" "ห้องนั้น" เขาชี้มือไปที่บานประตูห้องที่ลูกน้องของเขาลากกระเป๋าเดินทางของเธอเข้าไปหมาดๆ "เดี๋ยวนะคะ แล้วทำไมคุณโชคถึงเอากระเป๋าของฉันไปไว้ห้องนั้นล่ะ" "ก็เธอต้องนอนห้องเดียวกับฉันยังไงล่ะ" "ได้ไง ที่นี่มีตั้งสองห้องนอน ไม่ได้มีแค่เตียงเดียวเหมือนห้องนอนที่ผับ ทำไมคุณไม่ให้ฉันแยกออกมานอนอีกห้อง ฉันไม่นอนกับคุณหรอกนะ" "ถ้าให้เธอนอนอีกห้อง แล้วเธอหนีฉันไปจะทำไง ฉันไม่อยากเสี่ยงแบบนั้น" "ทำอย่างกับว่า ตั้งแต่คืนนี้ไป หน้าห้องของคุณจะไม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 กรรมพันธุ์หลงเมีย
ณิชารู้สึกตัวตื่นแต่เช้าด้วยความเคยชิน เธอนอนมองผู้ชายที่นับจากนี้อีกหนึ่งปี เธอจะต้องมีหน้าที่คอยปรนเปรอสวาทให้กับเขา เขาหล่อมากจริงๆ ผิวพรรณขาวสะอาดเกลี้ยงเกลาราวผู้หญิง จมูกโด่งจัดนั่นอย่างกับเขามีเชื้อสายตะวันตก ปากหยักได้รูปสีสด ดวงตาคมกริบที่บัดนี้มันปิดสนิทเผยให้เห็นแพขนตางอนยาว คิ้วเข้มดกดำนั่นยิ่งทำให้เขาดูดีมีเสน่ห์สมชายชาตรี คนหล่อเหลาราวเทพเจ้าปั้นอย่างเขา ไม่น่าใจร้ายใจดำได้ขนาดนี้เลย เธอไม่อาจรู้ได้เลย ว่านับจากนี้อีกหนึ่งปี เธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง หน้าที่นางบำเรอ เขาต้องทำอะไรกันบ้าง จะเหมือนสามีภรรยาเขาทำกันไหม เธอยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะเริ่มหน้าที่ของตัวเองในเช้าวันนี้อย่างไรดี จึงนึกถึงแม่ของตัวเองเป็นตัวอย่าง ว่าวันๆหนึ่ง แม่ของเธอต้องทำอะไรบ้างในหน้าที่ภรรยา ร่างงามค่อยๆขยับกายก้าวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา เธอเข้าห้องน้ำชำระล้างร่างกายและแต่งกายเรียบร้อย จากนั้นจึงเข้าครัวเพื่อทำอาหารเช้าง่ายๆให้กับเขา เธอสำรวจอุปกรณ์ที่มีอย่างครบครันในครัวก็ต้องแปลกใจ นี่ห้องชายโสดจริงๆหรือ ทำไมเครื่องครัว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 สัญญาต้องเป็นสัญญา
เมื่อคุยโทรศัพท์กับพี่ชายเสร็จแล้ว และปรับอารมณ์ของตัวเองเรียบร้อยแล้ว เธอจึงเดินออกจากห้องนอนมา ก็พบกับเขาและลูกน้องคนสนิททั้งสอง นั่งคุยกันอยู่ที่ห้องรับแขก จึงจะเดินเลี่ยงผ่านไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร แต่ก็ต้องเดินกลับไปนั่งรวมกับเขา เมื่อเขาเรียกเอาไว้ "ณิชา มาอ่านสัญญาซิ ดูว่าต้องแก้ไขตรงไหนไหม ถ้าโอเคแล้วก็เซ็นได้" เธอนั่งลงบนโซฟายาวตัวเดียวกันกับเขา แต่ทิ้งระยะห่างพอสมควร หยิบกระดาษแผ่นนั้นที่ระบุว่าเป็นสัญญาขึ้นมาอ่าน เธอทบทวนทีละตัวอักษรด้วยกลัวว่าเจ้าพ่อกาสิโน มาเฟียหน้าหล่ออย่างเขาจะไว้ใจไม่ได้ ในเนื้อความของสัญญาระบุว่า เธอต้องทำหน้าที่เป็นผู้หญิงของเขาเป็นเวลาหนึ่งปี นับตั้งแต่วันนี้ไป เมื่อครบหนึ่งปีแล้ว หนี้สินที่พี่ชายของเธอติดเขาเอาไว้จำนวนสิบล้านบาท จะถือว่าหายกัน และเขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพี่ชายของเธออีกนับตั้งแต่วันที่เธอลงนามในสัญญา หน้าที่ที่เธอต้องทำก็คือการตามใจและปรนนิบัติเขาในเรื่องบนเตียงตามที่เขาร้องขอทุกครั้ง ไม่ว่าจะที่ไหน เมื่อไหร่ หรือกี่ครั้ง ถ้าเขาต้องการ เธอไม่มีสิทธ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 ป๋ามาก
ไม่นานทั้งเขาและเธอก็เดินออกจากห้องมา เขาส่งกระเป๋าเดินทางใบโตของเธอให้กับโชคชัยที่ยืนคอยอยู่หน้าประตูจริงๆ "โชค ให้แม่บ้านมาจัดการทำความสะอาดด้วย" "ครับ นาย" เธอก้มหน้างุดเดินดิ่งลงไปข้างล่างโดยไม่กล้ามองหน้าสบตากับลูกน้องของเขาคนไหนอีกเลย ถึงแม้โชคชัยจะไม่ได้เห็นอะไรๆของเธอ แต่ภาพล่อแหลมแบบนั้น มันน่าอายสุดๆไปเลย "โชค แวะห้างให้ฉันหน่อย" "ครับ นาย" ปราณนต์จูงมือพาสาวน้อยเดินเข้าช้อปกระเป๋าแบรนด์เนมที่ราคาแพงหูฉี่ ชนิดที่ว่าบางใบ ซื้อบ้านหลังใหญ่ที่อยู่กันได้ห้าคนสบายๆเลยก็มี "สวัสดีค่ะ คุณปราณต์" พนักงานขายเดินมาไหว้ต้อนรับเขาด้วยความนอบน้อมเหมือนกับเขาเป็นหุ้นส่วนใหญ่ของแบรนด์นี้ก็ไม่ปาน หญิงสาวนึกค่อนขอดในใจ คงพาสาวๆคู่ควงคู่ขามาช้อปปิ้งเป็นประจำเลยสินะ พ่อบุญทุ่ม พนักงานถึงแทบจะปูพรมแดงต้อนรับกันขนาดนี้ "ครับ ช่วยแนะนำกระเป๋าที่เหมาะกับคุณผู้หญิงให้ผมหน่
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 จุดจบสายเปย์
ณิชายืนตัวแข็งค้าง เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาเรียกให้เธอไปขึ้นเตียง แล้วเขาก็เดินขึ้นไปกึ่งนั่งกึ่งนอนบนนั้น ใช้มือข้างหนึ่งตบลงบนที่นอนด้านข้างตัว และใช้สายตากดดันให้เธอขึ้นไปหาเขาซะดีๆ ตอนนี้ เธอไม่มีข้ออ้างอะไรแล้วที่จะไม่ทำหน้าที่ของตัวเอง สาวน้อยที่ทั้งหวาดกลัวและประหม่า สูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ พยายามทำใจกล้าเดินนวยนาดขึ้นไปหาเขาบนเตียงกว้าง ทั้งๆที่แต่ละย่างก้าวที่เดินไปนั้น ขาเธอสั่นจนแทบจะล้ม “นอนลงตรงนี้สิ ณิชา” เธอทำตามที่เขาสั่งแต่โดยดี และทันทีที่เธอนอนลงบนที่นอนฝั่งของตัวเอง คนตัวโตก็ตามขึ้นมาทาบทับบนกายที่สั่นน้อยๆของเธอในทันทีเช่นกัน เขาใช้มือลูบไล้ตั้งแต่แก้มเนียนแล้วลากไล้ไปจนทั่วกายงาม มือใหญ่ยุ่มย่ามถอดชุดนอนของเธอออกทิ้งกองกับพื้น ตามด้วยเสื้อชั้นในลายลูกไม้สีหวานของเธอ “ต่อไปนี้ ไม่ต้องใส่เสื้อในนะ ฉันขี้เกียจถอด” “ขะ ค่ะ” มือใหญ่ร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธอ ก่อนค่อยๆรูดกางเกงชั้นในลายลูกไม้ตัวจิ๋วออก
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 คนดี ตัวหอมจัง
เมื่อลูกน้องออกจากห้องไปทั้งหมด ก็พอดีกับที่สาวน้อยออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวลายการ์ตูนสีหวาน ผมยาวสบาย ใบหน้าเรียวรูปไข่ขาวผ่องที่ปราศจากเครื่องสำอางยิ่งทำให้เธอดูอ่อนเยาว์ขึ้นไปอีก ที่ถ้าไม่รู้ว่าเธอบรรลุนิติภาวะแล้ว เขาคงไม่กล้าทำอะไรเธอ เพราะกลัวจะโดนคดีพรากผู้เยาว์ “มานอนนี่สิ ณิชา” เขาตบลงบนที่นอนข้างๆตัว “ไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวพยาบาลดุเอา” “ไม่มีใครกล้าว่าเธอหรอกน่า มานี่เร็ว” อะไรกัน ตาลุงของเธอ พอถอดน้ำเกลือแล้วก็ซ่าเลยหรือไง ที่นี่มันโรงพยาบาลนะ ยังไงเธอก็ไม่ยอมให้เขามาทำอะไรเธอที่นี่แน่ ครั้งแรกของเธอ มันจะน่าจดจำเกินไปไหม “ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า จะบ้าหรือไง แรงจะเดินไปฉี่เองยังแทบไม่มีเลย” “แต่ว่า..” “พยาบาลมาวัดไข้และตรวจดูอาการรอบสุดท้ายของคืนนี้แล้ว จะเข้ามาอีกทีพรุ่งนี้เช้า และฉันก็บอกพยาบาลไปแล้วว่าจะขอเอาเมียขึ้นมานอนด้วย พอดีเมียท้อง นอนโซฟาไม่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status