Lahat ng Kabanata ng วิศวะล้ำเส้นเพื่อน: Kabanata 1021 - Kabanata 1030

ระหว่างการแนะนำ เพื่อน ๆ ของจินที่ยืนขนาบข้างเริ่มยืนขาสั่นพั่ก ๆ เกร็งไปทั้งตัว เพราะทหารรอบข้างแต่ละคนตัวใหญ่อย่างกับยักษ์ แววตาดุดัน เถื่อนดิบคล้ายพร้อมจะกระทืบคนได้ตลอดเวลา โดยเฉพาะช้าง ตรงข้ามกับจินอย่างสิ้นเชิง จินยืนหน้านิ่งสนิท อกผายไหล่ตึง ไม่มีความหวาดกลัวหรือสนใจสายตานับพันที่จ้องจับผิด

“อย่าเห็นว่าเป็นคุณชายแล้วจะกระจอก ไอ้เด็กนี่มันขับเครื่องบินรบได้ตั้งแต่อายุเก้าขวบ ฝีมือไม่ธรรมดา ไม่งั้นท่านนายกฯ ไม่ส่งมันมาคุมที่นี่หรอก” “หึ กริพเพนซื้อมายังไม่มีใครเคยแตะด้วยซ้ำ แต่อยู่ๆ จะให้เด็กเมื่อวานซืนมาขับเป็นคนแรก ตลกว่ะ” “เฮ้อ มีคนมารนหาที่ตายอีกแล้ว ไม่เข็ดกันรึไงวะ” ทิศเหนือพึมพำ

“พวกแม่งหนังหนาฉิบหาย โดนไอ้จินอัดไปสองรอบนึกว่าจะเข็ด ที่ไหนได้ยังลุกมาหาเรื่องต่อได้อีก” ไตเติลก็นอนหอบจนตัวโยน “ที่นี่ค่ายทหาร ไม่ใช่สนามเด็กเล่น” ทิศเหนือที่นอนกุมท้องอยู่เอ่ยเสียงพร่า “ทหารถูกฝึกมาให้อึด ถ้าแม่งไม่ตาย มันไม่มีทางหยุด ต่อให้เจ็บแค่ไหนถ้ายังมีลมหายใจมันก็ลุกมาสู้” แต่ความถึกขอ

“ประชาชนไม่อยากให้มีทหารเกณฑ์แล้วครับท่าน!” ฝ่ายค้านคนหนึ่งโพล่งขึ้นมาพร้อมกับโยนแท็บเล็ตแสดงผลโพลล่าสุดลงบนโต๊ะ “ผมคิดว่าประเทศของเราไม่มีความจำเป็นต้องเพิ่มจำนวนทหารเกณฑ์เลยด้วยซ้ำ ทหารมีไว้ทำไมครับ? วัน ๆ ผมไม่เห็นจะทำอะไรนอกจากตัดหญ้า ขุดลอกคลอง เปลืองงบประมาณแผ่นดินเปล่า ๆ” “บางคนมองว่าการใช

“ไอ้เหี้ย มาวันแรก โดนทั้งค่ายรุมไม่พอ ยังโดนกระเทยลวนลามอีก มึงไปทำบาปทำกรรมอะไรกับใครไว้ ถึงได้มีแต่เรื่อง” ไตเติลพึมพำเสียงแหบแห้ง “เสียวไส้ฉิบหาย โลกนี้แม่งอยู่ยาก” ช้างก็ถึงกับขนลุกซู่ ถึงจะลุกไม่ขึ้น แต่ฝีปากยังคงไม่แผ่ว “แต่เรื่องนี้จะว่ามันก็ไม่ได้ อันนี้แย่จริงว่ะ ถ้าเป็นกู โดนจับไข่แบบนั