บททั้งหมดของ ฉันเกิดใหม่เป็นหลานสาวชาวนายุค60: บทที่ 21 - บทที่ 30

“เรื่องอะไรหรือครับแม่” กู้อี้ไม่ปล่อยผ่านจึงได้ถามออกมาทันทีด้วยน้ำเสียงไม่สบายใจนัก นางโม่มองใบหน้าของคนในครอบครัวทีละคน และก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างอึดอัดเพราะนางไม่อยากพูดทั้งนี้ทั้งนั้นเกิดจากความเป็นห่วงหลานสาวคนเดียวทั้งสิ้น (เจ้าตัวเล็กบอกได้ หากว่าใครคิดไม่ซื่อเมื่อถึ

“สหายอี้ พูดเรื่องของคุณออกมาเถอะ หากว่ามีสิ่งใดที่ผมสามารถช่วยได้รับรองว่ายินดีทำอย่างเต็มที่แน่นอน” จิ่นเทาพูดเข้าเรื่องหลังจากดื่มชาดอกไม้กลิ่นหอมลงคอ (ไม่รู้ว่าเป็นชาอะไรแต่กลิ่มหอมและรู้สึกสดชื่นยิ่งนัก) เจ้าตัวคิดด้วยความพึงพอใจ “ผมเข้าเรื่องเลยก็แล้วกันนะครับ เนื่องจาก

ซานไห่ขับรถด้วยความระมัดระวังจนกระทั่งพวกเขามาถึงใกล้กับตัวเมือง “พ่อ จอด” ซานไห่เหยียบเบรกทันที “โอ๊ย! เจ้าสามแกจะเหยียบอะไรแรงขนาดนี้ เป่าเป้ยหลานเป็นยังไงบ้าง” นางโม่บ่นลูกชายเสียงขรมก่อนที่จะหันมาถามหลานสาวตัวน้อยในอ้อมแขนเสียงอ่อน “หนูไม่เป็นไรค่ะ พวกเรารีบลงรถกันเถอะหนู

การเดินเท้ามายังโกดังถนนเจียวอี้ใช้เวลามากกว่าสามสิบนาที “ที่นี่แหละ เป็นยังไงกว้างพอไหม” โปชงถามกับกู้อี้ ยามเมื่อพวกเขายืนอยู่ต่อหน้าโกดังหลังใหญ่ “พอครับ” กู้อี้ตอบหลังจากเห็นปฏิกิริยาของหลานสาวผู้อยู่ในอ้อมแขนของมารดา “ถ้าอย่างนั้นนายรับกุญแจไปได้เลย” โปชงส่งกุญแจให้ชายหนุ่มรุ่นน้องท

“รอไม่ได้ เพราะถ้าหากพวกเขาไม่เข้าเมืองพวกเราก็ต้องเดินอยู่ดี นายไม่ต้องกังวลพี่เดินได้รีบเข้าเถอะ” กู้อี้ปฏิเสธพร้อมกับเดินไปข้างหน้าอย่างไม่ย่อท้อ ช่วงสายของวัน เจ้าตัวกลมฟางซินยังคงนอนก้นกระดกโดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่น อีกทั้งยังทำปากขมุบขมิบคล้ายกำลังเคี้ยวอะไรอยู่ในปากอีกด้วย