บททั้งหมดของ ย้อนเวลาป่วน...ฉางอัน : บทที่ 111 - บทที่ 120

“สมแล้วที่เจ้าได้ตำแหน่งธิดาเทพ ถ้าเช่นนั้นการที่ฝ่าบาทแต่งตั้งตำแหน่งนี้ให้เจ้านั้นนับว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว ข้าไม่คิดเลยว่าเพราะการเจ็บป่วยครั้งนั้นของเจ้าทำให้เจ้าได้กลายเป็นลูกรักของสวรรค์จนได้รับการช่วยเหลือและเป็นผู้นำสารเช่นนี้”คำพูดของชายชราทำให้หลิวหยุนจิงรู้สึกว่าท่านตาของนางจะเข้าใจ

เมื่อมาถึงลานกว้างของจวน บรรดานกสื่อสารหลากหลายสายพันธุ์ที่อวิ๋นซิงเรียกมาต่างเกาะอยู่ตามกิ่งไม้และราวไม้ไผ่ หลิวหยุนจิงเดินไปยังนกฮูกตัวใหญ่ที่ถูกเลือกให้เป็นผู้นำสารไปยังเมืองเตี้ยนหวงนางยอบตัวเล็กน้อยก่อนจะผูกหยกสีเขียวเข้มและจดหมายที่ส่งถึงหลิวหย่งหาวติดกับขานก“จงบินไปยังเมืองเตี้ยนหวงและส่งสิ

ซึ่งการกระทำของนางทำให้ชายชราที่บัดนี้ยืนได้มั่นคงแล้วลอบมองนางอย่างพินิจพิเคราะห์มากกว่าเดิม(อืม ธิดาเทพคนนี้น่าจะเป็นคนยุติธรรมไม่น้อยแต่ก็ต้องดูกันต่อไปว่านางมีพิษมีภัยต่อบัลลังก์ของฝ่าบาทหรือไม่)“ชิ! เจ้าเด็กตัวเหม็น เจ้ากล้าว่าไปถึงตระกูลของข้าเชียวหรือเกรงว่าหากเจ้าได้ยินชื่อตระกูลของข้าแล้ว

“ท่านปู่ หากท่านพึงพอใจในสุรานี้ เช่นนั้นหากท่านได้ลิ้มลองสุราหยาดน้ำค้างของข้าแล้วล่ะก็ท่านจะยิ่งติดใจไม่รู้ลืมเชียวละ” หลิวหยุนจิงพูดพร้อมกับพยักหน้าไปทางเสี่ยวหมิงศิษย์พี่ของเจ้าตัวไม่รอช้าเขารีบเปิดประตูและบอกกับเสี่ยวเอ๋อร์ที่รอรับใช้อยู่หน้าห้องทันที เพียงไม่นานนักไหสุราหยาดน้ำค้างก็ถูกนำเข้

“ขอรับ” ชายหนุ่มเดินไปนั่งเคียงข้างกับเหม่ยจูทางด้านขวาของนาง ส่วนหลิวหยุนจิงนั่งอยู่ทางด้านซ้ายติดกับท่านยายของตนหวังชูหรงมองใบหน้าของหลานสาวที่ดูค่อนข้างซูบลงด้วยความรู้สึกปวดใจ“ท่านพี่ ตอนอยู่ที่ค่ายท่านไม่ได้ดูแลหลานให้ดีหรือเจ้าคะ เหตุใดเยว่ฮวากลับจวนมาได้หลายวันแล้วนางยังผอมอยู่เลย”คำพูดของ