All Chapters of ANG BABAENG HINDI DAPAT BINITAWAN: Chapter 221 - Chapter 230

[Ang Salamin ng Pagpapasailalim]The Glass House, Lake Como, Italy.Ang tubig ng Lake Como ay tila itim na tinta sa ilalim ng buwan, kalmado ngunit nagtatago ng kailaliman na hindi kayang sukatin ng paningin. Sa pampang nito ay nakatayo ang The Glass House—isang obra maestra ng arkitektura na gawa sa purong salamin at aserong kasing-tibay ng brilyante. Dito, walang sulok na hindi nakikita. Walang anino na hindi mababantayan.Para kay Mariel, ang bahay na ito ay ang pinakamalupit na disenyo ng kanyang ama. Sa loob ng isang linggo mula nang lisanin nila ang Switzerland, naging bilanggo siya sa isang paraisong transparent. Ang bawat kilos niya, bawat pagluha, at bawat paghinga ay nakatala sa mga sen

[Ang Omnipresenteng Bilanggo]Ang hangin sa baybayin ng Varenna ay may lasa ng asin at kalawang. Sa ilalim ng malamig na liwanag ng buwan, nakatayo si Mariel, ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang nakatitig sa locket na nakahandusay sa buhanginan. Ang boses ni Billie—ang boses na akala niya ay nabaon na sa guho ng Glass House—ay tila isang sumpa na dumidikit sa bawat atomo ng hangin."Mariel? Anong nangyayari?" tanong ni Rafael. Pansin niya ang biglang paninigas ng katawan ng babae. Lumapit siya at pinulot ang locket. Nang makita niya ang holographic feed at ang lalaking tila isang cyborg sa loob ng is

[Ang Hibla ng Nakaraan sa Dugo ng Bukas]Ang dagat ay naging isang dambuhalang salamin ng pilak sa ilalim ng madaling-araw. Wala na ang nagngangalit na apoy ng San Pietro; tanging ang usok na lamang na humahalik sa ulap ang nagpapaalala sa impyernong kanilang nilisan. Sa loob ng maliit na life raft, ang bawat pag-alon ay tila isang oyayi na nagpapatulog sa pagod na katawan nina Rafael at Elara.Ngunit para kay Mariel, walang tulog na darating. Nakatitig siya sa kanyang pulso, sa balat kung saan kanina lang ay nakaukit ang katagang Property of Vance. Kahit wala na ang digital na marka, tila nararamdaman pa rin niya ang init nito—isang pasong hindi kayang gamutin ng tubig-alat."Mariel..." mahinang tawag ni Rafael. Bahagya itong gumalaw sa kanyang kandungan. Ang mga sugat nito sa mukha ay nagsisimula nang matuyo, ngunit ang pagod sa kanyang mga mata ay hindi mabubura ng isang gabing pahinga. "Bakit gising ka pa? Malapit na tayo sa rescue point ng The Compass.""Iniisip ko lang..." bulong

[Ang Dambana ng mga Sugat]Ang hangin sa Maratea ay humahagupit sa mga luma at batong pader ng kastilyo, dala ang alat ng dagat at ang lamig ng paparating na unos. Sa loob ng Room 404, ang liwanag ng mga kandila ay sumasayaw sa mga mukha ng tatlong taong pinag-isa ng poot, dugo, at isang pag-ibig na kasing-dilim ng gabi.Nakatayo si Billie Vance sa harap ni Rafael, ang dulo ng kutsilyo ay kumikislap sa pagitan nila. Si Mariel ay nakatitig, ang kanyang hininga ay tila nabaon sa kanyang lalamunan. Ang bawat segundo ay tila isang dekada ng paghihirap."Isang huling kontrata, Shadow," ulit ni Billie, ang kanyang boses ay tila isang kaluluwang nanggagaling sa hukay. "Piliin mo. Ang maging mamamatay-tao para sa kanya, o ang panoorin akong bawiin siya sa'yo habambuhay."Hinawakan ni Rafael ang puluhan ng kutsilyo. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pagod at sa lason ng selos na unt-unting lumalamon sa kanyang katinuan. Tumingin siya kay Mariel, ang kanya

SPECIAL CHAPTER: Ang Pamana ng GuhoSampung Taon Makalipas.Ang simoy ng hangin sa Batanes ay nananatiling malinis, ngunit para kay Elara Miller-Vance, ang bawat ihip nito ay may dalang mga bulong na siya lamang ang nakakaunawa. Sa edad na dalawampu't lima, dala ni Elara ang kagandahan ni Elena at ang matalas na paningin ni Liam Miller. Siya ay isang arkitekto—hindi ng mga sikretong kulungan o ng mga manipuladong buhay, kundi ng mga istrukturang nagbibigay-silong sa mga batang nawalan ng tahanan.Nakatayo siya sa harap ng Sanctuary of the Void, isang foundation na itinayo niya gamit ang maliit na bahagi ng kayamanang iniwan ni Billie Vance. Hindi niya ito ginamit para sa luho, kundi para sa paghi