ANG BABAENG HINDI DAPAT BINITAWAN のすべてのチャプター: チャプター 211 - チャプター 220

Ang tubig na pumapasok sa Chamber of Echoes ay kasing-lamig ng kamatayan, ngunit ang titig ni Elena Miller mula sa observation deck ay mas nakapangingilabot. Ang tunog ng mga dambuhalang gears na nababali sa ilalim ng dagat ay tila mga panaghoy ng isang halimaw na bakal. Sa loob ng silid na gawa sa salamin, ang tubig ay umabot na sa baywang nina Mariel at Rafael."Tingnan mo ang iyong paligid, Mariel!" sigaw ni Elena sa pamamagitan ng speaker, ang boses niya ay nanginginig sa pagitan ng galit at katuwaan. "Ang iyong ama... ang 'dakilang' si Gabriel... dinesenyo niya ang silid na ito hindi para protektahan ka, kundi para maging sakripisyo! Akala niya ay mas matalino siya sa Board, pero s

Ang dagat ay hindi na nagpapatawad. Ang tsunami na nilikha ng huling hininga ng Citadel ay dambuhalang pader ng itim na tubig na unt-unting lumalamon sa abot-tanaw. Sa ibabaw ng lumulutang na tipak ng bato, ang tensyon ay mas nakabibingi kaysa sa ugong ng alon. Hawak ni Mariel ang kamay ng Rebirth Billie, ang gintong liwanag mula sa kanyang mga mata ay pilit na kumakawala, ngunit ang bawat pintig ng kanyang kapangyarihan ay nagdudulot ng hiyaw ng sakit mula sa tunay na Billie sa kabilang isla."Mariel... ituloy mo..." ang boses ni Rafael ay mahina, ngunit may pinalidad. Nakatayo siya sa gilid ng bato, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa electro-fibers na

[Ang Lason ng Pagmamahal]Ang katahimikan sa loob ng study room ay kasing-lamig ng yelo sa labas ng chalet. Tanging ang mabilis na paghinga ni Billie at ang mahinang sipol ng hangin mula sa bukas na pinto ng terrace ang maririnig. Ang dambuhalang kristal na chandelier sa kisame ay bahagyang umuuga, nagbibigay ng mga aninong tila mga multong sumasayaw sa mukha ni Mariel.Nakatitig si Mariel sa kadiliman ng bangin kung saan nahulog ang vial. Pakiramdam niya, kasamang nahulog doon ang bawat alaala ng kanyang pagkabata, ang boses ng kanyang ama, at ang bawat damdamin na nagpapakatao sa kanya. Sa loob ng apatnapu’t walong oras, ang kanyang utak ay magiging isang blangkong papel. Isang blueprint na walang guhit. Isang bahay na walang naninirahan."Billie... bakit?" ang tanong ni Mariel ay halos hindi lumabas sa kanyang tuyong lalamunan. Lumingon siya sa kanyang asawa.Si Billie ay nakasandal sa base ng kanyang mahogany desk, ang kamay ay nakadiin sa kanyang duguang tagiliran. Sa kabila ng s

[Ang Arkitektura ng Pagguho]Ang kadiliman sa loob ng basement ng chalet ay hindi lamang kawalan ng liwanag; ito ay isang buhay na nilalang na tila sumasakal sa hininga ni Mariel. Sa bawat pagsabog na nagmumula sa itaas na palapag, ang mga dambuhalang bote ng alak sa wine cellar ay nagkakabangga-bangga, lumilikha ng tunog na tila mga butong nagbabasagan."Elara?" Ang boses ni Mariel ay nanginginig, halos malunod sa dagundong ng mga sapatos ng mga armadong lalaki sa itaas. Ang kamay ng bata na nakahawak sa kanya ay kasing-lamig ng yelo sa labas, ngunit ito lamang ang tanging bagay na nararamdaman niyang totoo sa gitna ng kanyang naglalahong katinuan."Ate, huwag kang titingin sa likod," bulong ni Elara. Ang kanyang mga mata, na dati ay kulay kape, ay tila dalawang butas ng kawalan—itim na nagniningning, sumisipsip sa anomang natitirang liwanag sa paligid. "Ang mga Architects na nasa itaas, hindi sila narito para sa hustisya. Narito sila para bawiin ang Lethe Formula. Para sa kanila, is

[Ang Huling Guho ng Puso]Ang ingay ng mga siren ng self-destruct system ay tila isang panaghoy na nagmumula sa kailaliman ng mga bundok ng Alps. Ang bawat pulang ilaw na kumikislap sa mga pasilyo ng mansyon ay nagbibigay ng anyo ng dugo sa puting niyebe na pumapasok mula sa mga basag na bintana. Ngunit sa loob ng Sanctum, ang katahimikan nina Mariel, Billie, at Rafael ay mas nakabibingi kaysa sa anomang pagsabog.Tumayo si Mariel sa gitna ng dalawang lalaki—ang dalawang haligi ng kanyang nakaraan at kasalukuyan na kapwa gumuho sa harap niya. Ang kanyang mga mata, na dating malabo at puno ng takot, ay naging matalas na tila mga talim ng dyamante. Ang bawat alaala—ang bawat haplos ni Rafael sa ilalim ng ulan at ang bawat pekeng ngiti ni Billie sa harap ng altar—ay nakalatag na sa kanyang isip nang walang bahid ng droga."Ate, tapusin na natin ito." Ang boses ni Elara ay malamig, ang kanyang kamay ay nakadiin pa rin sa lalamunan ni Elena Miller.Lumingon si Mariel sa kanyang ina. Nakita