Lahat ng Kabanata ng ANG BABAENG HINDI DAPAT BINITAWAN: Kabanata 191 - Kabanata 200

[Ang Paghuhukom] Ang katahimikan sa loob ng Vault ng mga Kasalanan ay nakabibingi. Matapos ang dambuhalang pagsabog na yumanig sa Vatican, ang hangin sa kailaliman ng lupa ay napuno ng makapal na alikabok ng limestone at ang amoy ng sunog na kuryente. Si Michael Miller ay nakahiga sa malamig na sahig, ang kanyang kaliwang braso ay tila wala nang pakiramdam.Sa kanyang tabi, ang itim na maleta—ang Genesis Hardware Key—ay nananatiling sarado, ang metallic finish nito ay bahagyang kumikinang sa gitna ng kadiliman."Pa... Maya..." bulong ni Michael. Ang kanyang boses ay agad na kinain ng mga pader na gawa sa solidong lead at semento. Walang echo. Walang sagot.Dahan-dahan siyang bumangon. Ang tanging liwanag na mayroon siya ay ang mahinang asul na

[Ang Pagkukubkob sa London] Ang ulan sa London ay hindi katulad ng ulan sa Roma. Ito ay malapot, malamig, at may dalang amoy ng kalawang at uling mula sa Ilog Thames. Sa isang maliit na kalyeng malapit sa Whitechapel, lumabas si Michael Miller mula sa isang lumang taxi. Ang kanyang mukha ay puno ng peklat mula sa pagsabog sa Castel Sant'Angelo, at ang kanyang mga mata ay wala na ang kinang ng isang idealistang arkitekto. Ang tanging nagpapanatili sa kanya sa katinuan ay ang malamig na bakal ng susing nakuha niya mula sa maleta—isang pisikal na susi na tila nagmula pa sa nakaraang siglo.Sa likuran niya, mabilis na bumaba si Sasha Vane at si Marcus. Wala na ang kanilang mga high-tech na kagamitan. Matapos ang Great Purge

[Ang Exile sa Geneva]Ang lamig ng hangin sa Lawa ng Geneva ay may dalang kakaibang talim na tila humihiwa sa bawat hininga ni Michael Miller. Nang magising siya, hindi ang amoy ng usok mula sa nasunog na Tower of London ang sumalubong sa kanya, kundi ang bango ng lumang papel, mamahaling kahoy na mahogany, at ang sariwang simoy ng Alps.Wala na siya sa madilim na pasilyo ng London. Nakahiga siya sa isang malambot na chaise lounge sa loob ng isang silid na napapalibutan ng malalaking bintanang yari sa kristal. Sa labas, ang lawa ay kalmado, ang kulay asul nito ay tila isang salamin na nagpapakita ng kawalang-sala ng kalikasan—isang kabaligtaran sa gulo ng kanyang nakaraan."Gising ka na pala, Arkitekto," isang tinig ang bumasag sa katahimikan.Hindi ito boses ni Liam, ni Arthur, o ni David Vance. Ito ay isang tinig na puno ng awtoridad ngunit may halong kapayapaan. Sa sulok ng silid, nakaupo ang isang babae. Siya ay nakasuot ng simpleng puting linen dress, ang kanyang buhok ay kulay p

"Gusto kong magkaroon sila ng pagpipilian!" sagot ni Michael."Ang pagpipilian ay isang ilusyon na ibinibigay natin sa mga taong walang kakayahang mag-isip para sa kanilang sarili," sabi ni Liam, dahan-dahang lumalapit. "Ibigay mo sa akin ang vial, Michael. Tapusin na natin ang dula-dulaang ito. Maging bahagi ka ng bagong Council. Ikaw, ako, at si Maya. Tayo ang magdidisenyo ng kinabukasan."Tumingin si Maya kay Michael, pagkatapos ay kay Liam. "Liam, ang tatay ko... si David... nasaan talaga siya? Sabi mo nasa Sanctuary siya."Napatigil si Liam, isang maliit na lamat ang lumitaw sa kanyang kompyansa. "Ang iyong ama ay kasalukuyang nagpapahinga, Maya. Malaki ang naitulong niya sa atin.""Nagsisinungaling ka," sabi ni Maya, ang kanyang boses ay malamig at matigas. "Nakita ko ang listahan sa baba bago kami umakyat. Ang pangalan ni David Vance ay wala sa mga kasapi. Ang pangalan niya ay nasa listahan ng mga exiled assets. Ibinasura mo siya matapos niyang gawin ang gusto mo.""Maya, hindi

 "May isang bagay na hindi sinabi sa'yo ni David," sabi ni Maya, na kanina pa tahimik na nagmamasid sa paligid. "Ang Oblivion Ink na ibinuhos ni Michael... hindi lang iyon pambura ng mga kasunduan sa Sanctuary."Tumingin ang Sovereign Board kay Maya. Isang tensyon ang namayani sa silid."Anong ibig mong sabihin, Maya?" tanong ni David, ang kanyang mga mata ay naniningkit."Bago tayo lumabas ng silid-aklatan, may nakita akong isa pang liham sa ilalim ng timbangan," sabi ni Maya, inilabas niya ang isang maliit na piraso ng papel na itinago niya sa loob ng kanyang damit. "Isinulat ito ni Nathaniel Miller para sa Sovereign Board. Sabi rito: 'Sa oras na gamitin ng aking apo ang tinta, hindi lang ang Sanctuary ang guguho. Ang bawat gintong reserba na hawak ng Soverei