Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“ย้ายไปอยู่กับเฮียได้ไหม? เพื่อความปลอดภัยของเถียน” “เฮียเฟย...เทียนถามได้ไหม? ที่ทำแบบนี้เพราะรักรึเปล่า” เฟยหลงถอนหายใจออกมาอย่างยากลำบาก เขาไม่ใช่คนชอบโกหก เรื่องที่ออกจากปากล้วนเป็นเรื่องจริง “เฮียไม่อยากบอกเทียนตอนนี้ เพราะหัวใจของเฮียยังมีคนอื่นอยู่ แต่จะรอบอกว่าเฮียรักในวันที่ทั้งใจของเฮียเป็นของเทียน” แสงเทียนดวงตาวูบไหว ก่อนที่น้ำตาเริ่มคลอหน่วย อย่างน้อยเฮียเฟยในชาตินี้ยังทำทุกอย่างตรงไปตรงมา ไม่ได้ซับซ้อนเช่นชาติที่แล้ว “สมมุตินะครับ ถ้าวันนึงคนที่อยู่ในใจของเฮียกลับมา เฮียจะทำยังไงกับเทียน” แสงเทียนถามในเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต เพราะหากเขายอมย้ายไปอยู่กับเฟยหลง ก็เท่ากับยอมรับเรื่องราวที่จะเกิดขึ้น แต่หากไม่ยอมไปอยู่กับอีกฝ่ายเอกธาราคงไม่ยอมรามือง่ายๆ “ผู้หญิงคนนั้นอาจสำคัญกับเฮียแต่มันเป็นเรื่องของอดีต หากพบเจอกันผู้หญิงคนนั้นจะไม่มีทางสำคัญไปกว่าเถียนเถียนแน่นอน” “จำคำนี้ของเฮียเฟยไว้นะครับ ถ้าวันนั้นคุณหลินฮวากลับมาจริงๆ หวังว่าเฮียจะยังจำคำพูดนี้ได้น

“ผมเฝ้าถามตัวเองว่า สาเหตุที่สวรรค์ให้ผมย้อนเวลากลับมาเพราะอะไรกัน ผมเคยอ่านนิยายเกี่ยวกับตัวเอกที่ได้สิทธิ์ย้อนเวลากลับมาแก้ไขเรื่องราวในอดีต จากคนที่ถูกเกลียดกลับกลายเป็นคนที่ใครๆ ก็รุมรัก หรือไม่ก็กลับมาพร้อมอำนาจต่อรองที่ตัวร้ายไม่มีทางเอาชนะตัวเอกได้ แต่กับผมนั้นเหมือนสวรรค์ให้ย้อนกลับมาเพื่อรับความเจ็บปวดอีกครั้ง โดยที่ผมก็เต็มใจ สวรรค์ท่านจะผิดหวังกับการให้ผมย้อนเวลากลับมาไหมครับ? เป็นคำถามที่ผมไม่น่าถาม เพราะตัวผมเองก็ยังผิดหวังกับตัวเองเช่นกัน” วันนี้คือวันเดินทางมาถึงของหลินฮวา เฟยหลงสั่งให้ชัชชัยไปรับหญิงสาวที่สนามบิน เนื่องจากตัวเขาติดประชุมกับคณะกรรมการผู้ถือหุ้น ลูกน้องคนสนิทแปลกใจเมื่อเจ้านายสั่งให้พาหลินฮวากลับไปยังคฤหาสน์ จึงได้ถามซ้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ “นายครับ...ถ้าคุณเทียนรู้ล่ะครับ?” “สั่งอะไรก็ทำตามนั้นไม่ต้องถามให้มากความ” คนรับคำสั่งกำลังจะเดินออกไป แต่ยังไม่ทันพ้นประตูเฟยหลงก็รีบเดินตาม และบอกกับลูกน้องว่าจะไปรับหลินฮวาด้วยตัวเอง ส่วนชัชชัยให้นำช่อดอกไม้ไปให้แสงเทียน พร้อมทั้งให้เขียนการ์ดแนบก

“ผมตัดสินใจกดบล็อกสาย และทุกช่องทางการติดต่อจากเฮียเฟย เมื่อความสำคัญลดลงลูกน้องอย่างคุณชัชที่ทำหน้าที่ดูแลผมก็หายไปด้วย หากเป็นเมื่อก่อนผมคงบุกไปสอบถามความจริงจากปากเฮียเฟย หรือไม่ก็โวยวายเรียกร้องความสนใจ แต่สำหรับชาตินี้ การเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว จะได้จากไปแบบเงียบๆ ไม่ต้องสู้รบปรบมือกันให้วุ่นวาย และหากพบคนที่ดีผมก็พร้อมจะให้โอกาสและเริ่มต้นใหม่เสียที” คฤหาสน์หลังใหญ่ดูเงียบเหงาลงถนัดตา เมื่อขาดแสงเทียนไป ป้าเนียมพร้อมสาวใช้พากันบ่นถึงชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่ในตำแหน่งคนรักของเจ้านาย ตลอดระยะเวลาเกือบสองปีที่แสงเทียนอยู่ที่นี่ คฤหาสน์หลังนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความมีชีวิตชีวา “คุณเทียนชอบทานแกงจืดแตงกวายัดไส้ เห็นแบบนี้แล้วคิดถึงคุณเทียนนะป้า ป่านนี้จะทานข้าวเช้ารึยังก็ไม่รู้ คุณเทียนเธอไม่ค่อยทานต้องถูกคุณเฟยบังคับให้ทานอยู่บ่อยๆ ตอนคุณๆทั้งคู่อยู่ด้วยกันหนูอดอมยิ้มตามไม่ได้เลยค่ะ” หนึ่งในสาวรับใช้พูดเสียยืดยาว ทั้งยังหยิบถ้วยชามออกมาและจัดวางบนโต๊ะอาหาร สาวใช้อีกคนแสดงสีหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเข้าช่วยงานอีกคน ป้าเนียมเองก็ย

“ผมสงสัยว่าทำไมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชาติที่แล้ว ถึงไม่เกิดขึ้นในชาตินี้ ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ที่ผมถูกคุณหลินฮวาแกล้ง เหตุการณ์ที่คุณหลินฮวาเทแกงร้อนๆ ใส่ผม และท่าทีของเฮียเฟยก็ยังไม่เปลี่ยนไป ไม่ได้ดูใจร้ายกับผมเหมือนก่อนย้อนเวลากลับมา ผมพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว และพิสูจน์ด้วยตัวเองถึงได้รู้ว่า ทุกเหตุการณ์เหมือนมีสองทางเลือก ผมแค่ต้องเลือกจะให้มันเกิดขึ้นหรือยอมเดินช้าลง เพื่อเลี่ยงเหตุการณ์นั้น” “อยู่บนนั้นสบายดีไหมคะ หลินสบายดีค่ะแม่ ” หลินฮวายืนอยู่หน้าหลุมฝังศพของมารดา หล่อนสวมแว่นตากันแดดอันโตเพื่อปิดบังดวงตาของตน ซึ่งบัดนี้มันกำลังเต็มไปด้วยน้ำสีใสคลอเต็มหน่วย “แม่...หลินเจอพวกมันแล้วนะ พวกมันทำให้แม่ของหลินต้องเสียใจ หลินจะไม่มีทางปล่อยให้มันมีความสุขค่ะแม่ พวกมันทำให้แม่กับหลินเจ็บปวดยังไง มันต้องเจ็บปวดมากกว่าเราค่ะ” ดอกลิลลี่สีขาวดอกหนึ่งวางลงหน้าหลุมศพของผู้เป็นแม่ ก่อนจะเดินจากมา(อดีต) “พี่ไช้...หยุดนะ ถ้าพี่ยังคิดจะไปอยู่กับมันก็ข้ามศพฉันไปก่อน” คุณสาลี่เรียกสามีด้วยเสียงอันดัง

(อดีต) วันสุดท้ายในชาติที่แล้ว “เฟยคะ ขอบคุณนะคะที่เชื่อหลิน” “เฟยก็ต้องขอบใจหลินเหมือนกัน ที่ทำให้เฟยรู้ธาตุแท้ของผู้ชายคนนั้น” หลินฮวาเดินเข้าไปกอดแขนข้างหนึ่งของเฟยหลง ทั้งยังแนบใบหน้าเข้ากับต้นแขนประหนึ่งว่าผู้ชายคนนี้คือสมบัติของตน “น้องเทียนออกไปแล้วนะคะ” “ดีแล้ว...ให้มันออกไปให้พ้น” แววตาเจ็บปวดของเฟยหลงแสดงออกมา โดยไม่คิดเก็บซ่อน หลินฮวาเห็นดังนั้นก็ยิ้มดีใจอยู่ในอก หล่อนคิดว่าความเจ็บปวดที่สองคนได้รับ ไม่มีทางเทียบกับสิ่งที่ทั้งแม่ของแสงเทียนทำกับครอบครับของเธอ “แล้วเฟยจะทำยังไงคะ?” “เทียนไปได้ไม่นานหรอก เดี๋ยวก็คงกลับมา” ‘จะกลับมาได้อย่างไรเล่าในเมื่อมันตายไปแล้ว’ หลินฮวาคิดในใจ ทั้งยังแสยะยิ้มราวกับว่าตนคือผู้ชนะ “นายครับ...คุณเทียนจมน้ำครับ” หนึ่งในลูกน้องวิ่งขึ้นมารายงานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทุกคนในคฤหาสน์วราดิเรกสกุลต่างแตกตื่นวิ่งไปยังจุดเกิดเหตุ แต่เฟยหลงกลับไม่มีท่าทีตื่นตกใจกับเหตุการณ์นี้ จนลูกน้องที่มารายงานมีสีหน้าแปลกใจที่ผู้เป