Semua Bab ข้าเป็นแค่สาวใช้: Bab 31 - Bab 40

ตอนที่ 26 กระทำกลางแจ้งไม่ได้เหมยฮว่า ผลักจากออกมาจากเหมยหลิง ก็ตรงมาเรือนของเซียวหลีหยวนริมสระบัวขนาดใหญ่ใต้ต้นไม้เขียวขจี้ เห็นเงาร่างบุรุษกำลังวาดภาพ เซียวหลีหยวนเกล้าผมขึ้นเป็นมวยด้านบน อาภรณ์ขาวทั้งชุดใบหน้านิ่งสงบไร้คลื่นลม บุคลิกสูงส่งคล้ายเทพเซียนบนสรวงสวรรค์ ความอ่อนละมุมอบอวนไปทั่วบริเวณไร้ความขุ่นของจิตใจเมื่อรู้สึกว่ามีคนเข้า เซียวหลีหยวนจึงหันมาชำเลืองตาขุ่นเคืองที่มีคนเข้ามารบกวน แม้นางจะพบเจอเซียนและเทพมามากมายแต่สายตาที่มองมาทำให้เหมยฮว่าสั่นสะท้าน กลิ่นกายของบุรุษหอมละมุนสดใสและแฝงความเย็นชาดั่งน้ำค้างกลางราตรี ทั้งที่ทำเรื่องนั้นมาทุกวัน กลับไม่ทำให้เซียวหลีหยวนมีมลทินมัวหมองแม้แต่น้อย ยังคงดูบริสุทธิ์ผุดผ่องเช่นเคยทั้งที่เขามองเห็นเหมยฮว่าเข้ามาแล้วแม้หญิงสาวจะโฉมสะคราญแม้หญิงงามจะมีท่วงทีกิริยาทรงเสน่ห์เพียงใดไม่ได้ทำให้แววตาดำขลับนั้นสั่นกระเพื่อมแม้แต่กระผี้กริ้นเดียว“ข้าสั่งห้ามไม่ให้ใครรบกวน เจ้าช่างไร้ระเบียบสิ้นดี”เวลาเช่นนี้สำหรับเซียวหลีหยวนเขาอยากจะอยู่อย่างสงบ จนปานนี้เหล่าอนุมากมายของเขายังไม่ได้ตั้งครรภ์นี้ก็มาผ่านเกือบเดือนแล้ว แม้อนุที่มา

ตอนที่ 28 คล้ายเคยพบพานหลังพิธีแต่งงาน ตงซิงหยวนกับเหมยหลิงก็เดินทางไปยังคฤหาสน์ที่สร้างไว้ที่ขอบป่าศักดิ์สิทธิ์ในรุ่งเช้าอีกวันก่อนตบแต่งตงซิงหยวนตั้งใจจะขับอนุทั้งหมดของเขาออกเรือน แต่เหมยหลิงได้ห้ามเอาไว้ เพราะคิดว่าสักวันหนึ่งตนเองต้องจากไป แต่ไม่ได้เอ่ยตามจริง เพียงให้เหตุผลตนเองไม่อยากเป็นคนใจแคบ และโชคดีที่ ตงซิงหยวนมีบุตรหลายคนก่อนหน้า ทำให้ไม่ต้องกังวลมากไปกว่านี้นักเมื่อวันก่อนพิธีเหมยฮว่าได้เข้ามาอวยพรและบอกจะไปธุระสักพักแล้วจะกลับมา ให้ตัวเองรักษาตัวเองให้ดีในระหว่างทาง มีผู้คนมาต้อนรับมากมาย หลายครอบครัวมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น เจ็บไข้ได้ป่วย ก็สามารถดูแลตัวเองได้ และอยากจะเห็นโฉมเหมยหลิงทอดสายตามองออกนอกรถม้า รู้สึกอิ่มเอิบใจกับภาพที่เห็น เธอเองก็ไม่ได้คิดว่าเรื่องราวจะเป็นไปมาได้ขนาดนี้ ความรักความศรัทธาที่ชาวบ้านให้ ความรู้สึกที่ได้รับเช่นนี้ ไม่เคยได้รับมาก่อน ในท่ามกลางฝูงชนที่มาส่งนางสังเกตเป็นชายวัยกลางคนนั่งอยู่ข้างทาง เมื่อพินิจก็รู้ได้ว่าชายคนนี้พิการเดินไม่ได้เขาคุกเข่าอยู่ข้างกายมีบุตรชายยืนอยู่ข้างๆ สายตาของเขามองมาที่รถม้าของตระกูลตงด้วยความร

ตอนที่ 30 ตัดสินใจลำบากเมื่อเทพสงครามจากไป บรรยากาศรอบกายผ่อนคลายอย่างรวดเร็ว เหมยหลิงหันมองเซียนซ่งจวินที่กำลังยิ้มละมุมอย่างเหม่อลอย ภายในใจรู้สึกอบอุ่นและมีความรู้สึกคุ้นเคยสนิทชิดเชื้อทำให้เหมยหลิงเอ่ยพูดคุยกับเซียนน้อยทันที“พวกท่านมั่นใจได้อย่างไรว่า ข้าเป็นจิ้งจอกเก้าหางตัวจริง” เหมยหลิงตัดสินใจถามความในใจ นางจำได้ว่าตัวเองเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่หลุดเข้ามาในนิยายเท่านั้น“ไม่ว่าจะเป็นกายหรือจิต ท่านเป็นจิ้งจอกเก้าหางเหมยหลิงแน่นอนขอรับ หากเพียงแค่มองกายจำแลงไม่ออก ท่านเทพสงครามย่อมเป็นเพียงชื่อเรียกขานเท่านั้น"สิ่งที่เซียนน้อยบอกคือ เมื่อเทพสงครามบอกว่าใช่ย่อมใช่ ไม่มีความหมายอื่น เหมยหลิงย่อมเข้าใจในทันที ในเมื่อทุกคนยืนยันว่านางคือจิ้งจอกเก้าหางตัวจริงเสียงจริงนางก็จะเชื่อแล้วนะ“เช่นนั้น ปีศาจจะหวาดกลัวข้าหรือไม่” เหมยหลิงเองก็พึ่งสังเกตเห็นข้อนี้ คิดแล้วก็ขำนางกังวลกลัวปีศาจพระสนมเสียนเฟยกำลังวางแผนทำร้ายนาง ดูท่าแล้วปีศาจน่าจะหวาดกลัวนางเสียมากกว่าจึงอยู่อย่างสงบเสงี่ยม“สำหรับปีศาจทั่วไปนอกจากราชาปีศาจย่อมกริ่งเกรงท่านขอรับ”เซียนน้อยกล่าวย้ำให้เหมยหลิงเชื่อมั่นมากยิ

ตอนที่ 32 เพราะใจหวาดระแวงเหมยหลิงกลับมาใช้ชีวิตปกติ ไร้กังวลไม่ได้สนใจท่านเทพสงครามที่กำลังรอเธอบนสวรรค์ชั้น 9 แม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่เธอปรับเปลี่ยนคือ การช่วยเหลือคนส่งเดชทุกอย่างจะยืนอยู่บนความเป็นจริง ไม่ให้เกินความสามารถของมนุษย์บนโลกนี้นางสร้างสวนเรียนรู้การปลูกสมุนไพร่แถบภูเขาใกล้ป่าศักดิ์สิทธิ์ มีชาวบ้านมากมายเข้ามาสมัครเข้าฝึกเมื่อจบการฝึกตอนนี้มีชื่อเรียกหลังฝึกเสร็จว่าบัณฑิตเกษตรกรแม้จะผลิตบัณฑิตเกษตรออกไปแล้วจำนวนมาก ก็ยังมีผู้คนมากมายเข้ามาสมัคร เพราะใบประกาศจบการศึกษาจากแหล่งการเรียนรู้ของ องค์หญิงเหมยหลิง กลายเป็นใบเบิกทางให้ผู้คนได้รับการยอมรับจากสังคมเป็นจุดเล็กๆ ที่ดินแดนแห่งนี้เริ่มให้ความสำคัญกับความสามารถแทนชาติกำเนิด ทำให้ชาวบ้านมนุษย์ธรรมดาสามารถทำมาหากินเลี้ยงชีพ และไม่ต้องอยู่อย่างอดสู่และลำบากเช่นเคย“เจ้ากำลังจะทำอะไรต่อหรือ” ตงซิงหยวนโอบกอดเหมยหลิงจากด้านหลัง ชะโงกมองรายละเอียดสิ่งที่เหมยหลิงกำลังเขียนไว้เป็นข้อๆ“ข้าอยากจะสร้างแอ่งเก็บน้ำขนาดใหญ่ แต่มีเพียงแนวคิดเท่านั้น ตอนนี้ข้าว่างจึงลองร่างออกมาเป็นข้อๆ กลับเมืองฟูฟงไปแล้วจะเอาไปพูดคุยกับจือห

ตอนที่ 34 เตรียมกล่าวลาเหมยหลิงตั้งใจจะกลับตระกูลหลี่และไปเยี่ยมจือหยาการกลับมาตระกูลหลี่ในครั้งนี้นายท่านเสนาบดีหลี่สั่งให้ทุกคนออกไปต้อนรับอย่างพร้อมเพียงกัน เมื่อมาถึงเหมยหลิงจึงได้เจอผู้คนจำนวนมากเกือบหมดทั้งตระกูลเว้นเพียงแต่นายและฮูหญิงผู้เฒ่าเท่านั้น นางซึ้งใจร้องให้แบบไม่มีน้ำตาเมื่อรถม้าเคลื่อนมาจอดหน้าประตูจวน ทุกคนต่างคุกเข่าคำนับโดยมีเสนาบดีหลี่อยู่ด้านหน้ามีเพียงจือหยาที่ยืนเด่นเป็นสง่ายื่นข้างกัน เหมยหลิงจึงรีบสะบัดมือให้ทุกคนลุกขึ้น“เหมยหลิงคารวะท่านพ่อ” นางคารวะนายท่านเสนาบดีอย่างนอบน้อมไม่ได้ทำตัวหย่อหยิ่งองค์หญิงเหมยหลิงกลับมาคราวนี้ยิ่งงดงามหมดจดไร้ที่ติ งามล้ำเหนือหญิงงามใดใด ความงามนั้นทำให้หลายคนโดนสะกดไร้ปฏิกริยา เสนาบดีได้ยินเสียงใสของเหมยหลิงทำให้ตื่นจากพะวง รีบเอ่ย“ขอบพระทัยองค์หญิงที่ทรงให้เกียรติกระหม่อม” เสนบดีหลี่ทำความเคารพ เอ่ยยิ้มอย่างปรีดา มีบุตรบุญธรรมเช่นนี้ประเสริฐยิ่งนัก“น้องคารวะพี่หญิง” จือหย่ายิ้มแย้มดวงตาประกาย“จือหยากลายเป็นหญิงงามแล้ว” เหมยหลิงหันมายิ้มละมุมละไม นางไปไม่กี่เดือนทุกอย่างต่างเปลี่ยนแปลงไปมาก“เชิญองค์หญิงเข้าไ