All Chapters of ข้าเป็นแค่สาวใช้: Chapter 11 - Chapter 20

หลังพิธีปักปิ่นผ่านไป 4–5 วัน หลี่จือหยา ก็เตรียมตัวจะไปเก็บสมุนไพรที่ ป่าศักดิ์สิทธิ์“พี่เหมยหลิง นอกจากต้องระวัง สัตว์อสูรไป๋หลิง ที่เฝ้า บัวดอกเงิน แล้ว มีสิ่งใดต้องระวังเพิ่มอีกหรือไม่”จือหายังซักถามเพื่อความปลอดภัยยังไม่ทันเหมยหลิงตอบ เสียงสาวใช้หน้าประตูก็ดังขึ้น“คุณหนู… คุณชายใหญ่ มาขอพบเจ้าค่ะ”“เชิญพี่ชายไปพักในเรือนก่อน—ข้ากำลังออกไป”จือหายกกระโปรงก้าวออกไป พบ หลี่เจิ้น ผู้มีออร่าอบอุ่น ใบหน้าสง่างาม เพียงยืนก็ทำให้คนรอบข้างอุ่นใจ เวลามีพี่ชายอยู่ใกล้ นางมักรู้สึกปลอดภัยเสมอ“น้องคารวะ เก๋อเก๋อ เจ้าค่ะ”“ตามสบายเถิด… พ่อบอกพี่ว่า จือเอ๋อร์จะไปป่าศักดิ์สิทธิ์” หลี่เจิ้นยิ้มอ่อน“เจ้าค่ะท่านพี่ ข้าอยากไปฝึกตนและถือโอกาสเก็บสมุนไพรด้วย”นับแต่เริ่มฝึกปราณได้ นางก็ไม่ค่อยได้ไปคารวะพี่ชายเหมือนก่อน“พี่ขอไปด้วย องครักษ์พี่ก็จัดเตรียมเพิ่มแล้ว เจ้าเป็นน้องเพียงคนเดียว พี่อดห่วงไม่ได้”“จริงหรือเจ้าคะ น้องดีใจที่สุด ไปกับพี่ชาย น้องย่อมไม่กังวลใด ๆ”หลี่เจิ้นเข้าใจความคิดน้อง จึงเอ่ยปลอบ “เจ้าไม่จำเป็นต้องฝึกให้เก่งกาจนัก พี่จะปกป้องเจ้าเอง พี่สัญญากับท่านแม่ไว้แล้วว่าจะดูแลเจ

เธอและคุณหนูร่วมศึกษาการปรุง โอสถ จนได้สูตร “ผสมเลือดจิ้งจอกเก้าหาง” เพียงเล็กน้อยก็ยกระดับยาธรรมดาให้กลายเป็น ยาขั้นสูง ได้ หลังปล่อย ยาลมปราณ สู่ตลาดจนคุณหนูแข็งแกร่งพอจะปกป้องเธอ และเมื่อมี ทุนทรัพย์ มากพอ ทุกอย่างย่อมง่ายขึ้นเดิมทีเธอตั้งใจรอ “บัวดอกเงิน” อยู่ในจวน—พอได้บัวดอกเงินก็จะเริ่มฝึกปราณ ค่อย ๆ เติบโต ด้วยรายได้จากการขายยาและการฝึกตน แต่บัดนี้ เธอเปลี่ยนแผน—เธอจะเป็น “ผู้ครอบครองบัวดอกเงิน” ด้วยตนเอง และสร้าง ฐานะใหม่ ในดินแดนนี้เรือนอี้ถานสาวใช้ช่วยปรนนิบัติ หลี่จือหยา อาบน้ำแต่งกายเตรียมพักผ่อนหลังกลับจากงานเลี้ยง เหมยหลิง เข้ามาคุกเข่ารออยู่หลังฉากกั้นเมื่อน้ำเริ่มเย็น หลี่จือหยาลุกจากถังน้ำ ก้าวออกมาหาเหมยหลิง—สาวใช้ตามมาเช็ดตัวให้ เหมยหลิงซึ่งไม่ได้ใกล้ชิดปรนนิบัติคุณหนูมาพักใหญ่ ตะลึง กับรูปร่างของนาง—ผิวใสประดุจหยก เส้นสายโค้งเว้าเด่นชัดจนต้องก้มหน้าหลบ แก้มขึ้นสีระเรื่อ รูปร่างคุณหนูเช่นนี้ หากบุรุษใดได้ครอบครองย่อมสุขสมทุกวันแน่หลี่จือหยาหัวเราะเบา ๆ กับท่าทีของเหมยหลิง—ทั้งที่ร่างพี่เหมยหลิงยั่วยวนกว่าข้าแท้ ๆ ยังเขินอายอยู่ได้ได้สติแล้ว เหมยหลิงจึงขอติดตา

ต้นไม้ใหญ่โอนเอนทั้งที่ลมมิแรง หงส์ หลี่เก๋อ ทะยานโบยบินส่งเสียงเตือน ทุกคนชะงักกึก จิตใจตื่นตัว ตงซิงหยวน สีหน้าขรึม รีบเคลื่อนกายมายืนข้าง เหมยหลิง ทันทีชินอ๋อง เหลือบตามอง—ซิงหยวน ท่านลืมแล้วหรือว่าเป็นองครักษ์ของข้า ส่วน หลี่เจิ้น ก็ขยับคุ้มกัน หลี่จือหยา อยู่ไม่ห่างแม้เหมยหลิงจะยังไม่เห็นเงาบนยอดไม้ แต่นางรู้ทันทีว่าเป็น ฝูงวานร—วานรกลุ่มนี้คุ้มกันป่าสมุนไพรด้านหลังเขาอีกราวหนึ่งลี้ ที่นั่นอุดมด้วยสมุนไพรจำนวนมหาศาลใน “เนื้อเรื่องเดิม” ยังไม่มีผู้ใดครอบครอง เมื่อครั้งคณะของชินอ๋องออกตามหา บัวดอกเงิน ก็ยังหลีกเลี่ยงฝูงวานรเช่นกันตงซิงหยวนเพ่งมองเงาเคลื่อนไหวบนเรือนยอดไม้ แล้วลองก้าวนำไปข้างหน้าวี๊ดด—! เสียงกู่ร้องสะท้อนกึกก้องไปทั้งผืนป่าลมแทบไม่มี แต่พฤกษาเอนไหวรุนแรงดังข่มขวัญให้หวาดหวั่นตงซิงหยวนถอยเท้ากลับ—ผืนป่าพลันสงบลงราวกับเมื่อครู่ไม่เคยเกิดอะไรขึ้นความหมายชัดเจน—ห้ามเดินหน้าต่อชินอ๋องหน้าเข้ม คงมีผู้สั่งฝูงวานรให้เพียงข่มขู่ แต่หากยังดื้อดึง ก็จักขัดขวางถึงฝ่ายเขาจะมีผู้ฝึกปราณขั้นเพชรถึงสาม แต่ปริมาณกับภูมิประเทศเป็นรอง หากเปิดศึกอาจถึงตายจะอ้อมก็เสียโอกาส สม

หลังจากที่ฮองเฮาทรงหายจากประชวร จึงได้ทรงเรียกทั้งหลี่จือหยาและหลี่เหมยหลิงเข้าพบร่วมดื่มน้ำชาตำหนักหยกอรุณในขณะที่หลี่จือหยาและหลี่เหมยหลิง ทำความเคารพฮองเฮาและเหล่าสนมหลายคนก็เริ่มพินิจพิจารณาสาวงามทั้งสอง เป็นสตรีที่งดงามโฉมสะคราญใจผู้คนโดยแท้เมื่อหญิงสาวยืนคู่กันต่างให้อารมณ์คนละแบบหลี่จือหยาให้ความงามดังน้ำบริสุทธิ์ชโลมจิตให้สดใสไร้ความมัวหมอง ส่วนหลี่เหมยหลิงเป็นดั่งความอบอุ่นละมุนละไมซาบซ่าหัวใจผู้ที่ได้รับความสนใจที่สุดย่อมเป็น หลี่เหมยหลิง หญิงสาวที่ขยับฐานะจากบ่าวในเรือน กลายมาเป็นคุณหนูในตระกูลใหญ่ได้ เมื่อได้พบพานจึงประจักต่อสายตา ผู้คนต่างรู้สึกไร้ข้อกังขาว่าเหตุใดเสนาบดีหลี่จงหยางจึงรับหลี่เหมยหลิงเป็นบุตรบุญธรรม ไม่ต้องกล่าวถึงความสามารถเป็นถึงผู้ปรุงโอสถเพียงกิริยาท่าทางก็เหมาะสมเพียงนี้ ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเป็นเพียงบ่าวในเรือน หรือจะเป็นบุตรนอกเรือนของคณบดีใหญ่หรือไม่ภายใต้สายตามากมาย หลี่จือหยาและหลี่เหมยหลิง เพียงยืนนิ่งแววตาไร้ความรู้สึกใดๆ ฮองเฮารู้สึกชอบใจและถูกชะตาหญิงสาวทั้งคู่ยิ่งนัก“ตามสะบายเถิด เจ้าทั้งคู่ช่วยชีวิตข้าไว้ย่อมเป็นผู้มีพระคุณ ตัวข้าไม่สะดว

ณ จวนเสนาบดีตระกูลหลี่เสนาบดีหลี่จงหยางร่วมทั้งผู้คนที่อยู่ในจวนทุกคน ต่างมานั่งเรียงรอรับราชการโองการผู้เชิญราชโองการ ในครั้งนี้ เป็นชินอ๋องซึ่งถือว่าเป็นเกียรติสูงสุดที่ตระกูลหลี่ได้รับ“หลี่เหมยหลิงและหลี่จือหยา รับราชการโองการ”หลี่เหลยหลิงและหลี่จือหยาก็เดินออกมาคุกเข่าหน้าชินอ๋อง"หลี่จือหยา มีคุณงามความดีเป็นผู้มีความรู้ความสามารถพร้อมทั้งมีประพฤติตนดีงามกิริยาล้ำเลิศ พระราชทางอิสริยศให้เป็นองค์หญิง "จวิ้นจวิน" (郡君) นามจวิ้นจวินจือหยา ตำแหน่งท่านหญิง เป็นตำแหน่งเชื้อพระวงศ์หญิงลำดับที่ 5และหลี่เหมยหลิง มีคุณงามความดีเป็นผู้มีความรู้ความสามารถพร้อมทั้งมีประพฤติตนดีงามกิริยาล้ำเลิศ พระราชทางอิสริยศให้เป็นองค์หญิง "จวิ้นจวิน" (郡君) นามจวิ้นจวินเหมยหลิง ตำแหน่งท่านหญิงเป็นตำแหน่งเชื้อพระวงศ์หญิงลำดับที่ 5 เช่นเดียวกัน จบราชโองการ"“หลี่จือหยา/หลี่เหมยหลิง รับราชโองการ ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี”หญิงสาวทั้งสองค่อยๆ ประครองรับราชโองการจากชินอ๋อง“ยินดีกับน้องสาวทั้งสองด้วย”เมื่อชินอ๋องเอ่ยเรียก หลี่เหมยหลิงและหลี่จือหยาว่าน้องสาว เหมยหลิงจึงหันไปสบตากับจือหยาว่าคว