Semua Bab ข้าเป็นแค่สาวใช้: Bab 21 - Bab 30

ณ เรือนไป๋หลานเหมยหลิงหลับไปแล้ว ตงซิงหยวนจึงค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปนั่งอยู่ขอบเตียงจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวเวลานอนก็ยังทำหน้ายั่วยวนอีกเขาเลิกผ้าห่มขึ้นจากนั้นซุกร่างกาย เพียงแค่เข้ามาใกล้แท่งกายของตงซิงหยวนก็ตื่นตัวทันที วันนี้หญิงสาวดูเพลียมาก เขาไม่อยากกวนจึงโอบกอดหญิงสาวจากข้างหลังเบาๆ เพียงแค่ประชิดเข้าไปใกล้จุดนั้นก็เข้าประจำที่อย่างพอดิบพอดี"อา..." เหมยหลิงละเมอพึมพำขึ้นมาแม้จะหลับอยู่แต่ส่วนนั้นของเหมยหลิงก็ยังทำงานตอดบีบรัดแท่งหยกของตงซิงหยวนเป็นจังหวะหนึบหนับสร้างความรัณจวน ซาบซ่าไม่น้อย ตงซิงหยวนยิ่งเคลิบเคลิ้มหลงใหล บทรักของเหมยหลิงยิ่งทำให้เขาแทบโงหัวไม่ขึ้น"เหมยหลิง เจ้านี้นะ เช่นนั้นคืนนี้เจ้าก็กลืนไว้เช่นนี้ให้ข้านะ" จากนั้นตงซิงหยวนก็หลับไปกับการปรนนิบัติบีบนวดคลึงตรงจุดนั้นใกล้รุ่งเช้า เหลยหลิงจึงได้รู้สึกตัวสลึมสะลือลืมตาเห็นตงซิงหยวนกำลังยิ้มหวานให้ เขาประทับจูบเบาๆ ตรงที่หน้าพาก"เจ้าไม่ต้องกลัวนะข้าจะมาปกป้องเจ้าทุกวัน ข้าจะเร่งให้ท่านแม่มาคุยเรื่องการกำหนดวันแต่งงานไวๆ เจ้าจะได้เป็นของข้าอย่างสมบูรณ์"//ตอนนี้ไม่สมบูรณ์ตรงไหน"ท่านกลับได้แล้ว" เช้าแล้วนางก็

จวนเสนาบดีหลี่จงหยาง ตระกูลหลี่คุณชายตงซิงหยวนส่งเทียบเชิญมาขอเข้าพบองค์หญิงจวิ้นจวินเหมยหลิงเขานั่งละเมียดชิมชาเด่นเป็นสง่างดงาม รอในห้องโถงรับแขกของตระกูลหลี่ บุคลิกสูงส่งสมกับเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ ไร้ท่าทีเป็นหนุ่มสำราญดังเช่นเคย“ข้าให้คนไปตามองค์หญิงแล้ว รบกวนคุณชายตงรอสักครู่”ฮูหยินรองไป๋หลิงหญิงงามเพียบพร้อม ท่านเสนาบดีหลี่จงหยางพึ่งแต่งเข้ามาเมื่อวานก่อน ออกมาต้อนรับแทนฮูหยินหลี่ที่ถูกกักบริเวณจึงไม่ได้ออกมาต้อนรับ แต่บอกกล่าวกับแขกว่าไม่สบาย“องค์หญิงให้มาเรียนเชิญคุณชายตงซินหยวนไปที่สวนสมุนไพรขอรับ”พ่อบ้านหลาง กล่าวแจ้งฮูหยินรองอย่างนอบน้อม“เช่นนั้นหรือ เช่นนี้เจ้านำพาคุณชายเดินไปที่สวนสมุนไพรเถิด”คุณชายตงซิงหยวนจึงคารวะขอตัวการเดินเข้าประตูใหญ่แล้วมีบ่าวเดินนำหน้าเช่นนี้ของคุณชายตงไม่คุ้นเคยเท่าไรนัก แต่จำเป็นต้องกระทำเช่นนี้ เขาจะต้องมาประกาศความเป็นเจ้าของ ไม่ให้ตระกูลอื่นส่งแม่สื่อมาทาบทามเหมยหลิงได้เป็นเพราะเหตุการณ์การถอนหมั้นระหว่างองค์หญิงจวิ้นจวินจือหยากับคุณชายเซียวหลีหยวน ทำให้การสู่ขอหมั้นหมายของเขาต้องเลื่อนออกไป เพราะคงจะไม่ดูไม่เป็นมงคลและไม่งามเท่าไรนั

ริมระเบียงหอชิงหยวนบุรุษแห่งฟูฟงต่างมานั่งชมวิวจิบด้วยกันตงซิงหยวนหลังจากรับค่ามัดจำจากเหมยหลิงก็เร่งทำงานวันนี้หากไม่ใช่เพราะชินอ๋องเชิญมาเขาย่อมบอกปฏิเสธเพราะยิ่งงานเสร็จเร็วเท่าไรหญิงสาวต้องจ่ายเต็มจำนวนเร็วเท่านั้น“ข้าได้ยินข่าวมาว่า คุณชายตงกวาดซื้อที่ดินแถบหุบเขาเชิงป่าศักดิ์สิทธิ์ ไม่ทราบจะให้ข้าช่วยเหลืออะไรหรือไม่”ชินอ๋องเริ่มเสนอเงื่อนไข ให้เขาซื้อให้ย่อมดีกว่า“เป็นพระกรุณาขอรับ” ตงซิงหยวนรอฟังข้อเสนอถัดไป“ใกล้หุบเขาศักดิ์สิทธิ์เป็นหุบเขาม่านหมอกฟ้า เป็นกรรมสิทธิ์ของข้า”“พระองค์หวังสิ่งใดขอรับ” เมื่อมีให้ก็ต้องการสิ่งตอบแทน“เมื่อไรที่ท่านจะไปเยี่ยมเยือนตระกูลหลี่ รบกวนแจ้งข่าวข้าด้วย”ชินอ๋องเองก็ไม่สงวนท่าทีต่อไป“เรื่องเล็กน้อย เช่นนั้นกระหม่อมขออีกเรื่องได้ไหมขอรับ”เรื่องเล็กน้อยแต่ต้องการผลตอบแทน“ท่านช่วยส่งคนฝีมือดี ไปเก็บสมุนไพรหญ้าบุปผาให้ข้าที่”เขาจะขุมพลังจำกัดได้ชินอ๋องมาช่วยเก็บย่อมได้จำนวนมากขึ้น“เรื่องเล็กน้อยเช่นนั้น งั้นตกลงตามนี้”“เช่นนั้นพรุ่งนี้กระหม่อมจะพาพระองค์ไปศึกษาหาความรู้ที่ตระกูลหลี่ขอรับ”เมื่อตกลงผลประโยชน์ร่วมกันเรียบร้อย ชินอ๋องกั

ณ ท้องพระโรงเมื่อเสนาบดีหลี่ได้นำกราบทูล วิธีการปลูกหญ้าหยกมังกร เหล่าขุนนางต่างตระหนกตกใจ เป็นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อจนเกินไป จึงปรึกษาหารือกันเกี่ยวกับว่าควรจะทดลองหรือไม่ ไม่นานเสียงเริ่มแตกออกเป็น 2 ส่วน ส่วนเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย ส่วนเห็นด้วยเป็นการเชื่อด้วยใจที่มีต่อเสนาบดีหลี่เท่านั้นชินอ๋องจึงก้าวเท้าออกมากลางโถง โค้งคำนับฮ่องเต้ แล้วเอ่ยขึ้น“ฝ่าบาทลูกได้ไปศึกษาข้อมูลกับน้องหญิงมาแล้ว พบกว่าสามารถเพาะปลูกได้จริงพ่ะย่ะค่ะ”เสียงฮื้อฮา ในท้องพระโรงดังขึ้นทันทีเมื่อชินอ๋องกล่าวยืนยัน ย่อมทำให้ขุนนางไม่กล้าขัดข้องและได้พิจารณาบันทึกขององค์หญิงจือหยาเป็นการบันทึกกรรมวิธีที่ค่อนข้างละเอียดชัดเจน สามารถปฏิบัติตามได้ง่าย“กระหม่อมเห็นสมควรว่า เราควรทดลองปลูกตามบันทึกฉบับนี้โดยคัดลอกเพิ่มอีก 100 ฉบับแจกจ่ายไปยังหมู่บ้านขุนนางขั้น 4-5 ช่วยกันทดลองปลูก เพียงแต่ว่า… ปัญหาคือเราจะนำหญ้าหยกมังกรจากไหนมาทดลองปลูกพ่ะย่ะค่ะ”หลี่จงหยางรู้สึกดูแคลนความรู้ตื้นเขินในสิ่งที่เสนาบดีฝ่ายขวาเอ่ยกราบทูลยิ่งนัก จึงเอ่ยเสนอขัดขึ้นว่า“กราบทูลฝ่าบาท เรื่องหญ้าหยกมังกรที่จะแจกจ่ายนั้นองค์หญิงทั้งสองได้ค

ตอนที่ 23 บุรุษเย็นชาคนนั้น“นางบอกว่าเป็นพี่สาวข้า” ตงซิงหยวนไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่เข้ามาในเรือนของเหมยหลิง เขาไม่รู้เลยสักนิดว่าเกิดอะไรขึ้น แม้กระทั่งปราการกั้น เขารับรู้ว่ามีปราการ เมื่อชนตอนจะเข้ามาภายในเรือนพลังแข็งแกร่งเช่นนี้ พื้นแผ่นดินนี้คาดว่าไม่มีผู้ใดต้านทานได้ แม้กระทั่งสัตว์อสูรทั้งสามตัวยังไม่สามารถเข้าใกล้ปราการนั้นได้เลย“ตงซิงหยวนท่านได้ยินข้าหรือไม่” เมื่อได้ยินเสียงใสของเหมยหลิง ตงซิงหยวนจึงพลันได้สติ เกิดมาเขาพึ่งสิ้นสติไร้สัมปชัญญะขนาดนี้ ใจแทบขาดสะบั้น เขาเป็นห่วงนางเหลือเกิน“เจ้าไม่เป็นอะไรนะ” ตงซิงหยวนเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา ส่งสายตาสอดส่องไปทั่วร่างกายของหญิงสาว“ข้าไม่เป็นไร ท่านไม่ต้องกังวล” เหมยหลิงเอ่ยให้ตงซิงหยวนสบายใจขึ้น พลันตงซิงหยวนบรรจงจุมพิศไปที่หน้าพากของหญิงงาม จากนั้นก็ค่อยๆ ละเลียดผ่านจมูกแล้วจึงประจบปากเรียวบางเล็กควนหาความหวานหอมให้ใจมีพลังขึ้นมา น้ำหวานนั้นคล้ายน้ำอุ่นชโลมไปทั่วร่างกายตงซิงหยวน จากที่เย็นเฉียบดังหิมะ เริ่มอุ่นและร้อนรุ่มขึ้นมาเหมยหลิงเองก็รับรู้ถึงอารมณ์ตงซิงหยวน รสจูบนั้นเต็มไปด้วยความห่วงหาและสุดแสนอ่อนไหวอ่อนโยนนั้น