ของเล่นพ่อเลี้ยงเถื่อน のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

ด้วยขนาดที่ยาวและความอวบของเอ็นอุ่น นอกจากจะทำให้เธอคับปากแล้ว การโยกใส่อย่างซาดิสม์ของเขา ทำให้คอหอยเธอแทบพัง“อ๊อก...อ๊อก...” สาวน้อยสำลักและไอไม่หยุดจนทำให้เขายอมถอนออกจากปาก“อืม...นมเธอสวยมากนะ ใหญ่เกินตัวจริงๆ” เขาไม่ชมเปล่า แต่นำท่อนเอ็นแหย่ลงไปตรงหัวนมของเธอแล้วถูไถไปมาไม่หยุดสาวน้อยรู้ว่าเขาต้องการอะไร เธอจึงใช้หน้าอกอวบใหญ่ทั้งสองข้างนวดเน้นท่อนเอ็นของเขา ช่วยให้เขามีความสุขจนเขาครางไม่หยุด“เอื้อง...เอื้อง...อ่าห์...” เขาทนไม่ไหวแล้ว จึงผลักเธอให้นอนหงาย โดยชันเข่าทั้งสองข้างไว้ จากนั้นเขาก็เข้าแทรกกลางหว่างขา จับท่อนเหล็กร้อนฉ่ายัดเข้ารูเสียวของเธออย่างแรง“โอ๊ย!” เธอร้องลั่น ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วมือทั้งสองข้างจิกลงบนฟูกอย่างแรงเขากระแทกแรงจนหัวป้านชนผนังถ้ำ จากนั้นก็สาวออกมาอย่างช้า ๆ เพื่อคลายความคับแน่น“อ่า...อาห์...คับแน่นจริง ๆ ของสดมันดีสุดๆอย่างนี้เอง...โอววว...” เมื่อท่อนถูกดึงหลุดออกจากรูเสียว เขาคว้ามันกลับเข้าไปอีกครั้ง“อะ...อ๊าส์...พ่อเลี้ยง”“เสียวเหรอ...เสียวใช่มั้ย...อืม...อึ๊บ” เขากระแทกพรวดเดียวมิดด้าม“โอ๊ย! อูย” เธอร้องลั่น น้ำตาไหล ตัวสั่นพร

นิดนิดารู้ว่าเธอจะสามารถล้วงความลับเรื่องนี้จากใครได้ เธอจึงไม่รอช้า หลังเลิกงานในตอนเย็น เธอก็ไปหาพวกเขาที่บ้านพักทันที“นายทิว นายแถบ หลายวันก่อน พวกนายเข้าไปในเมือง ไปรับใครมาเหรอ...”“เรื่องของเจ้านายน่า” ทิวตอบอย่างรู้ทัน“แหม...ฉันก็แค่ถามดู เห็นกลับมาซะดึก ไม่ได้อยากรู้อะไรหรอก แล้วนั่น”เธอมองไปที่ปิ่นโตเถาใหญ่บนโต๊ะด้วยสายตาสงสัย“จะเอาอาหารไปให้ใครเหรอ”“คนงานน่ะ เธอไม่รู้จักหรอก” แถบตอบอย่างรำคาญ ขณะหยิบอุกรณ์ไหมพรมใส่ถุง...“อ๋อ...” ทั้งคู่ปฏิเสธ แต่เธอเริ่มมั่นใจแล้วว่าสิ่งที่เธอสงสัยอยู่เป็นเรื่องจริง เจ้านายซ่อนผู้หญิงคนหนึ่งไว้ใกล้ๆแคมป์นี่ล่ะ และเธอต้องรู้ให้ได้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ถูกซ่อนไว้ที่ไหน“แล้วนี่ เธอมาทำไมนิด มีอะไรรึเปล่า”“มีสิ....” สาวสวยส่งสายตาเซ็กซี่ยั่วยวนให้สองพี่น้องอย่างเปิดเผย ก่อนจะเริ่มแกะกระดุมเสื้อเม็ดแรกออกเพื่อส่งสัญญาณว่าเธอต้องการอะไรจากพวกเขา“พวกนายกินมื้อเย็นกันรึยัง”สองหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อก ไม่คิดไม่ฝันว่าสาวสวยจะเมตตาปราณี“แต่พ่อเธอ...”“พ่อฉันเข้าไปในเมือง พรุ่งนี้ถึงจะกลับ หรือว่าพวกนายไม่อยาก...”“อยากสิ” พวกมันตอบแทบจะ

สองสาวจึงชวนกันไปเคาประตูห้องของชายหนุ่ม แต่เขาไม่ยอมเปิด “ไม่อยู่แน่ ๆ”พวกเธอเคาะเรียกอยู่นานสองนานก็ไม่ยอมเปิด“เอาไงดี”“ไปหาให้ทั่วบ้านก่อนดีมั้ย”“บางทีอาจจะอยู่ที่แคมป์คนงานก็ได้”“หาใครกันอยู่หรือครับ” นิธิเดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ เขานึกรู้ว่าสองสาวกำลังตามหาใครอยู่ “ถ้าจะหาพ่อเลี้ยงตอนนี้เขาคุมคนงานอยู่ที่ปางไม้ครับ”“อ๋อ เหรอคะ” วิมลเลขาแสร้งทำสีหน้าไร้เดียงสา ก่อนหันมองหน้าพัชราภาอย่างรู้กัน “พ่อเลี้ยงไม่อยู่ที่บ้านก็ดีแล้วค่ะ”“งั้นเราไปหาพ่อเลี้ยงที่ปางไม้ดีกว่า”แล้วสองสาวก็เดินออกไปพร้อมกันอย่างกระหนุงกระหนิง ปล่อยให้นิธิยืนงงอยู่ตรงนั้น“คู่นี้ดีกันแล้วเหรอ เห็นเมื่อเช้ายังฟัดกันอยู่เลย”เมื่อสองสาวย่องไปแอบดูที่ปางไม้จนแน่ใจแล้วว่าพ่อเลี้ยงมหาลักษณ์คุมคนงานอยู่ที่ปางไม้จริงๆ พวกเธอสองคนจึงมุ่งไปที่กระท่อมริมลำธารทันที โดยไม่ให้เสียเวลา พร้อมกับอาหารผสมยาเบื่อหนูในกระเป๋าสะพายของวิมลเลขา...“เสร็จแน่ ไอ้หมาบ้า!”“นี่หล่อนเอาจริงหรือนังวิ”“ก็เออน่ะสิ หรือว่าแกกลัว ถ้ากลัวแกก็ออกไปเลย ออกไปจากชีวิตพ่อเลี้ยงซะ แล้วไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก”พัชรภาชักสีหน้าใส่เพื่อน หาโอก

“พัดก็เหมือนกันค่ะ ตั้งใจว่าจะอยู่ที่นี่ยาวเลย อยู่จนกว่าพ่อเลี้ยงจะใจอ่อน ยอมให้พัดปรนนิบัติอีก”มหาลักษณ์สีหน้าเรียบเฉย ทั้งที่ภายในระอุ เพราะสอบสวนจนรู้แล้วว่าคนที่ลอบวางเพลิงคือผู้หญิงสองคนนี้ โดยได้รับการช่วยเหลือจากนิดนิดาความจริงนิดนิดานั่นแหละที่เข้ามาบอกเขาเรื่องสองสาว นิดนิดาบอกว่าเธอได้ยินสองสาวคุยกันโดยบังเอิญ โดยที่เธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ ทั้งสิ้น และเธอกำลังจะไปบอกให้เขารู้แล้วเชียว แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เขาจับพิรุธนิดนิดาได้ แต่ไม่กระโตกกระตาก คิดว่าจะจัดการทีเดียวทั้งสามคน“ช่วงนี้ที่แคมป์วุ่นวายมาก เมื่อหัวค่ำก็มีคนลอบวางเพลิงที่กระท่อมด้วย และยังจับคนร้ายไม่ได้”สองสาวแอบหน้าเสีย แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นตกใจกับข่าวที่ได้ยิน“จริงหรือคะ ไม่อยากจะเชื่อเลย ใครมันกล้าเหยียบคองูเห่านะ” วิมลเลขาแกล้งทำเป็นโกรธแค้นแทน “พ่อเลี้ยงต้องจับตัวคนร้ายให้ได้นะคะ”“อืม...ตอนนี้ผมพอจะรู้ตัวคนร้ายแล้วล่ะ เธอทำงานอยู่ในแคมป์ของเราเอง พรุ่งนี้ผมจะให้ลูกน้องไปจับเธอมาสอบสวน เพื่อหาผู้ร่วมก่อเหตุ งานนี้คงไม่ได้ทำคนเดียวแน่!!!”สองสาวถึงกับหน้าตื่น หากนิดนิดาถูกจับได้ พวกเธอคงไม่รอดแน่“ผู้ห

เธอหันหลังให้เขาแล้วร้องไห้โฮออกมา เขาสงสารจับใจ อดไม่ได้ที่จะเข้าไปคว้าเธอมากอดแนบแน่น“ขอโทษ...ฉันขอโทษ”“ถ้าให้เอื้องกลับไปที่บ้านนั้น ให้เอื้องตายซะดีกว่า”“โธ่สาวน้อยของฉัน...” เขาไม่น่าทำร้ายเธอเลย เขาไม่ควรแตะต้องเธอด้วยซ้ำ “ก็ได้ ฉันจะทำทุกอย่างตามที่เธอต้องการ แค่เธอบอกมาเท่านั้น”สาวน้อยพยายามกลั้นสะอื้น “จริงหรือคะ พ่อเลี้ยงให้ได้ทุกอย่างตามที่เอื้องต้องการ”“ใช่ บอกมาสิว่าต้องการอะไร”“เอื้อง...เอื้องอยากอยู่กับพ่อเลี้ยงไปตลอดชีวิตค่ะ พ่อเลี้ยงให้เอื้องได้มั้ยคะ”คำตอบของเธอทำให้หัวใจเขาเต้นแรง เลือดลมสูบฉีดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“เอื้อง...”“ในฐานะคนใช้ก็ได้...เอื้องยอมทุกอย่าง เอื้องเป็นของพ่อเลี้ยงแล้ว เอื้องคงเป็นของคนอื่นไม่ได้อีกแล้ว”ขาดคำนั้น ชายหนุ่มคว้าสาวน้อยมาจูบอย่างดูดดื่ม วินาทีนี้ ต่อให้เจ้าหล่อนเป็นหลานในไส้ เขาก็คงไม่ปล่อยเธอไปไหนอีกแล้วเธอเป็นของเขา เป็นกรรมสิทธิ์ของเขาคนเดียวเทานั้น !!!ตอนเช้า...นิธิเรียกคนงานหญิงสามคนที่เคยเข้ามาทำความสะอาดบ้านเป็นประจำเข้ามาที่บ้าน เพื่อแนะนำให้รู้จักกับสาวใช้คนใหม่“นี่เอื้อง...เป็นสาวใช้คนใหม่ของที่นี่ เป็นหลาน