Lahat ng Kabanata ng ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Kabanata 531 - Kabanata 540

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมเตรียมมาเยอะ” อาเกอหนุ่มชาวธิเบต ผู้รับหน้าที่นำทางคนสกุลเกาไปหาผู้เก็บรักษาหินวิเศษ ยกกระเป๋าที่มีผ้าแดงเส้นเล็กโผล่ออกมาให้หลี่กังจ้านดู ถึงความพร้อมที่เขาเตรียมการมาเป็นอย่างดีสุดท้ายหมิงลี่จูได้แต่นั่งลงมองดูสองพี่น้อง กับคนนำทาง และผู้ติดตามของสกุลเกาที่ล่วงหน้าจากไป“พวกคุณมันไม่ได้เรื่อง เราต้องดูแลสองคนนั่นนะ แต่กลับมาอ่อนแอกันซะเอง ใช้ไม่ได้เลย”“ลี่จูไม่เอาน่า คุณเป็นหมอนะที่รัก คุณก็รู้ดีสภาพอากาศแบบนี้ ดันทุรังไปมีแต่ร่างกายจะไม่ไหว ใจเย็นเถอะ อย่างไงเย็นนี้เราจะถึงวัดพร้อมพวกเขา แต่เราจะค่อย ๆ ไป สองคนพี่น้องนั่น คงได้พรวิเศษมา ถึงได้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ดูคนของเขาสิ บางคนก็ยังพักอยู่กับเรา ไม่ใช่ทุกคนที่จะไหว”หมิงลี่จูมองดูรอบตัว จริงอย่างที่หวังเจียอีพูด มีคนของสกุลเกาบางคน ที่ยังอยู่กับพวกตน แล้วหันไปมองดูเส้นทางที่เลี้ยวรดไปตามแนวเขา กับเจดีย์สีทองที่มองเห็นบนยอดเขาที่ไกลออกไปของวิเศษที่สาบสูญ ถูกส่งขึ้นไปยังตำหนักสวรรค์โดยเทพเจ้าทั้งสี่ธาตุเป็นผู้ควบคุมดูแล องค์ฮั่นยุหวี่พยายามมองหาเทพเจ้าดวงดาว แต่กลับปรากฏเพียงตัวแทนเช่นตงฉางเท่านั้น“นี่คือร

เมื่อเดินมาถึงแนวรั้วสีขาวกับประตูสีแดงบานใหญ่ของทางเข้าวัด นอกจากอาเกอคนนำทางที่แข็งแกร่ง คนอื่นต่างหยุดพักกลางทางกันหมด“ไม่คิดเลยว่าทายาทสกุลเกา จะมีร่างกายที่แข็งแกร่งแบบนี้ ส่วนมากคนที่ผมนำทางขึ้นมาที่นี่ จะเหมือนคนอื่น ๆ ที่หยุดพักระหว่างทาง คุณสองคนแข็งแรงยิ่งกว่าคนพื้นที่ซะอีก”“ขอบคุณมาก ไม่ขนาดนั้นหรอค่ะ ฉันกับนายน้อยเกาเราแค่ฝึกร่างกายมาตลอด จริงไหมพี่จางจิ้ง”“อ๋อ…คงใช่ ไปเถอะ เข้าไปด้านในกัน นายเองก็คงเหนื่อยมากจะได้พัก อีกสักครู่คนอื่น ๆ คงทยอยตามกันขึ้นมา”เมื่อประตูสีแดงบานใหญ่ถูกเปิดออก ภาพลานโล่งกับอาคารตามรูปแบบสถาปัตยกรรมทิเบต กับสีธงผ้าที่กระดิกพลิ้วไหวอยู่ในอากาศ เหมือนกำลังบอกผู้มาเยือน ถึงเจตนาที่ต้องการหลบซ่อนตัวอยู่ในม่านหมองและหิมะที่ขาวโพลน ลามะหนุ่มรีบเดินออกมาพบอาเกอ ด้วยท่าทีสุขุมสำรวม อาเกอเองก็ทำความเคารพลามะผู้นั้น ด้วยท่าอัษฎางคประดิษฐ์ คือการกราบที่กำหนดให้อวัยวะทั้งแปด หน้าผาก ฝ่ามือทั้งสอง หน้าอก เข่าทั้งสอง และปลายเท้าทั้งสองแนบพื้น เกาจางจิ้งเมื่อเห็นเช่นนั้นก็รีบทำตาม เกาฟางเฟยได้แต่ยืนดูด้วยความงง จะทำตามก็ดูเป็นเรื่องขัดเขิน หญิงสาวทำได้แค่

หินสามพิภพก้อนที่สามที่ตกมายังแดนมนุษย์ ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีโดยผู้ทรงศีล “นี่ใช่หรือไม่ สิ่งที่พวกคุณตามหา”“ครับ ถูกต้องแล้วครับ”“ฉันรอมานาน ในที่สุดก็ถึงเวลาส่งคืนให้เจ้าของสักที”“ขอบคุณท่านมากครับ ผมไม่ใช่เจ้าของ แต่ถูกวานให้มาตามหาของสิ่งนี้คืนเจ้าของอีกที”องค์ลามะร่างเล็กที่เหมือนร่างกายคืนสู่วัยเด็ก ได้แต่เพียงยิ้มให้เกาจางจิ้ง พร้อมชำเลืองตามองดูหญิงสาว ที่นั่งด้านหลังของเขาและอยู่ห่างออกไป“ของศักดิ์สิทธิ์ชิ้นนี้ตกลงมาจากฟ้า แสงสีฟ้าของเขาพุ่งลงมาที่มหาเจดีย์กลางวัด ในวันนั้นฉันคิดว่าเป็นเพียงเรื่องอัศจรรย์ที่มักเกิดขึ้นบ่อย ๆ เลยไม่ได้สนใจที่จะไปดู จนกระทั่งรุ่งเช้าได้ขึ้นไปเก็บกวาดตามปกติ ถึงได้พบหินก้อนนี้บนพื้นหน้ามหาเจดีย์ พอสัมผัสถูกเขา ก็มีเสียงพูดให้ได้ยิน จงเก็บรักษาให้ผู้ที่เป็นเจ้าของ”เกาจางจิ้งเอื้อมมือไปสัมผัสหินสีฟ้าตรงหน้า มันดูเหมือนเป็นเพียงหินแก้วเนื้อใส ที่สวยงามไม่ต่างจากหัวแก้วหัวพลอย เพียงขนาดที่ใหญ่จนเต็มฝ่ามือและน้ำหนักกับความเย็นของเนื้อหิน ที่ทำให้รับรู้ได้ว่าหินนี้มีพลัง“พี่จางจิ้ง ขอฉันดูหน่อยได้ไหม”เกาจางจิ้งมองดูองค์ลามะที่ชาวบ้านต่างยกย่

“ท่านพี่…เด็กในท้อง…”“เขาเป็นลูกข้า จะชายหรือหญิงเขาคือลูกของเรา จำไว้มู่ตัน เขาเป็นลูกของเราไม่ใช่ของคนอื่น”“ท่านพี่…” เทพธิดามู่ตันได้แต่สวมกอดสามี พร้อมกับร่ำไห้ด้วยความรู้สึกหลากอารมณ์ ทั้งเสียใจ เศร้าใจ และดีใจที่เทพเจ้าธาตุไม้ผู้เป็นสามีเห็นใจนาง ไม่กล่าวโทษ หรือทอดทิ้งนาง“ช่วงนี้ข้าอาจไม่ค่อยได้อยู่ดูแลเจ้า ท่านซื่อเว่ยต้าตี้กำลังรวบรวมหินสามพิภพของหลิงหยางโม่วโฉว เพื่อให้นางใช้ปิดรอยร้าวของเสาค้ำสมุทรแห่งทะเลประจิม”“ท่านต้องไปนานเช่นนั้นหรือ”“ยังไม่รู้ แต่…เจ้าสัญญากับข้า จะดูแลตนเองให้ดี หากเจ้าตัวกลมกวนเจ้ามาก ก็คัดเลือกเซียนรับใช้ที่ไว้ใจได้มาช่วยเลี้ยง งานบนเรือนพฤกษาไม่จำเป็นเจ้าก็ไม่ต้องเข้มงวดนัก ปล่อยพวกเขาจัดการบาง อยากกินอะไรต้องการสิ่งใดก็สั่งการพวกเขาไปเลย และห้ามเด็ดขาด ข้าขอห้ามเจ้าออกนอกเขตแดนพฤกษาปัญจธาตุแม้เพียงก้าวเดียว”“ไปแดนบุพผาก็มิได้รึ”“ไม่ได้ มีธุระอันใด ให้เซียนรับใช้ไปแทน”“ท่านพี่ นี่ท่านเป็นห่วงข้า หรือระแวงกลัวว่าข้าจะหนีท่านไปไหน”เทพเจ้าธาตุไม้เงียบเสียงลง เอาแต่จ้องมองใบหน้างดงามของภรรยา “ใช่ ข้าหวงเจ้า ข้ากลัวเจ้าคิดมากแล้วหนีข้าไป มู่ตั

“นิทานของท่าน น่าสนใจเช่นนั้นหรือ ใช่ว่าข้าอดทนต่อการรอมิได้ แต่ด้วยเรื่องที่ลงมาที่นี่ มันคือเรื่องสำคัญ ข้าเลยอาจจะร้อนใจไปเท่านั้นเอง ไม่รู้ว่าท่านเทพเจ้าไท่ซานฟูจวิน จะตามหาของที่หายไปจากแดนปัญจธาตุได้หรือไม่”“เจ้ามีคันฉ่องทองแดงแห่งปัญจธาตุมิใช่รึ ต่อให้หาไม่พบ เข้าแค่ใช้ของวิเศษที่มีให้เป็นประโยชน์ก็สามารถตามหาของที่หายไปได้แล้ว ไยต้องกังวลกับเหตุที่ยังมาไม่ถึง” ชายหนุ่มพูดจบก็เดินไปนั่งใกล้ ๆ ท่านซื่อเว่ยต้าตี้“มานั่งนี่เถอะฟางเฟย เชื่อท่านเฮาหนี่ อย่างไรเราก็ทำได้เท่านี้ นิทานของท่านเฮาหนี่ คงไม่น่าเบื่อมากไปกว่านี้หรอกจริงไหม”หญิงสาวเดินมานั่งข้างเทพเจ้าดวงดาวอย่างว่าง่าย เกาจางจิ้งเองก็เก็บดาบปัญจธาตุขยับเข้ามาร่วมวงด้วยอีกคน“ข้าเฮาหนี่ เป็นผู้ช่วยของท่านไท่ซานฟูจวิน เห็นพวกท่านเบื่อหน่ายต่อการรอคอย จึงใคร่เล่าเรื่องราวที่พอรู้ให้พวกท่านฟัง”สองมนุษย์หนึ่งเทพเจ้า ตั้งใจฟังท่านเฮาหนี่เล่าเรื่องราวของปาบบุญ และขุมนรกทั้ง 10 แห่งนรกภูมิ รวมทั้งเทพเจ้าผู้มีหน้าที่ต่อตำหนักแห่งขุมนรกทั้งสิบด้วยความตั้งใจ โดยเฉพาะเกาฟางเฟยและเกาจางจิ้ง ที่ตอนนี้ให้ความสนใจและตั้งใจฟังเป็นพิเศษ