All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 551 - Chapter 560

“อืมอร่อยมาก ทั้งหอมและหวาน ทำการเกษตรอะไร เวลาผ่านไปไม่นาน พรรณไม้ของเจ้าให้ผลเร็วขนาดนี้เลยหรือ”เมิ่งหวายซดน้ำจากเนื้อผลไม้ประหลาดกลืนลงคอ “มิได้ ๆ นี่เป็นผลไม้ที่อยู่ในป่าเขตแดนพฤกษา รอยต่อกับแดนบุปผา ข้าไปพบมันเข้าด้วยความบังเอิญ และที่สำคัญท่านเทพกุ้ยอ้ายป๋อเฉิงก็ไม่ได้ลงบันทึกสำรวจไว้ด้วย”“ว่าอย่างไงนะ ท่านกุ้ยอ้ายป๋อเฉิงหรือจะตกสำรวจไม่มีทาง ผลไม้นี่ไม่ใช่ของแดนพฤกษา แต่น่าจะเป็นของแดนบุปผา แดนปัญจธาตุไม่เชื่อมต่อแดนใด ทำไมแดนบุปผาถึงมีดินแดนมาเชื่อมติดแดนพฤกษาปัญจธาตุได้” ชายหนุ่มเกิดความสงสัยขึ้น ดูเหมือนดินแดนเทพเจ้าธาตุไม้จะมีอะไรบางอย่างผิดปกติเด็กหนุ่มยกผลไม้รสหวานขึ้นกัดกินอีกครั้ง แล้วส่ายหน้าช้า ๆ “ไม่รู้ ข้าไปตามแผนที่ ของนายแม่มู่ตัน ท่านดูสิในย่ามข้ามีขนมของนางด้วย ข้าได้รับอนุญาตจากท่านเทพเจ้าทั้งห้า ให้มีชีวิตได้อย่างเสรีในเขตแดนปัญจธาตุ ข้าเลยออกสำรวจดินแดน แล้วก็มองหาผลไม้รสอร่อย ทำการขยายพันธุ์พวกมัน อีกไม่นานข้าจะมีผลไม้รสอร่อยกินได้ไม่มีวันหมด”“เก่งมาก เจ้าเก่งมากเมิ่งหวาย แล้วทุกวันนี้เจ้าพักที่ใด พักที่นี่เหรอ”“ท่านเทพกุ้ยอ้ายป๋อเฉิงทำบ้านให้ข้าอยู่บนต

เกาฟางเฟยชำเลืองตามองดูพี่ชายต่างบิดามารดา ที่เดินเยื้องออกไปด้านหลังเธอ ภายในจิตใจที่นิ่งสงบมีหลายเรื่องที่ยังสับสน เทพเจ้าดวงดาวเป็นผู้ที่อยู่เคียงข้างเธอ และเธอเองก็ตัดสินใจไปแล้ว ที่จะอยู่เคียงคู่กับเขา แต่กับเกาจางจิ้ง เขาเหมือนคนจากโลกของความจริง โลกที่มีครอบครัว เพื่อนสนิทมิตรสหาย และการดำเนินชีวิตตามปกติแบบที่มนุษย์ควรจะเป็นภาพของพระแม่แห่งสวรรค์นั่งอยู่บนบัลลังก์ ที่รองฐานด้วยมวลเมฆาสีรุ้ง แดนสวรรค์อยู่ตรงหน้า นี่ก็ไม่ใช่ภาพฝันเช่นกัน จะมีมนุษย์สักกี่คนได้โอกาสมาประสบพบเจอกับเหตุการณ์สุดแปลกประหลาดพิศดารเท่าเธอ ที่นี่ไม่ใช่ความฝันเทพเจ้าแห่งปัญจธาตุ มาด้วยอาภรณ์เต็มยศ ชุดที่สวมใส่ต่างประดับตกแต่งไปด้วยของมีค่างดงามประจำดินแดนของตน เกาจางจิ้งมองดูพวกเขาด้วยความแปลกตา แม้แต่เฟิ่งหวางที่ยามปกตินางก็งามอยู่แล้ว แต่เมื่อแต่งกายตามธรรมเนียมปฏิบัติของสวรรค์ เทพธิดาไก่ฟ้าห้าสี กับยิ่งงดงามจนสะกดสายตาเหล่าเทพเซียน ไม่ต่างกับเกาฟางเฟยเลย“ไม่ผิดหวังจริง ๆ เจ้าทำได้ดีมากเกาฟางเฟย ในที่สุดเทพเจ้าทั้งห้าธาตุก็กลับมาประจำตำแหน่งแห่งตน พวกเจ้า อย่าออกทางลู่นอกทางกันอีกนะ ข้าแก่แล้วรับรู้เ

เกาฟางเฟยรีบคุกเข่าลงข้างเทพเจ้าดวงดาว นางทำความเคารพต่อผู้เป็นใหญ่เหนือบัลลังก์สวรรค์ “ข้าน้อยเกาฟางเฟย ผู้ยืนอยู่ในตำแหน่งราชินีปัญจธาตุของเทพเจ้ามู่หลินหนิงอัน เหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นจากองค์ไท่จื่อไฉ่เหลียงหวง ข้าในฐานะราชินีประจำดินแดน และทายาทลำดับสิบผู้ถือคันฉ่องทองแดงแห่งปัญจธาตุ ข้าน้อยไม่ขอเอาเรื่องเทพเจ้าไฉ่เหลียงหวงเจ้าค่ะ”เสียงอื้ออึงดังขึ้นท่ามกลางที่ชุมนุม เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้หันไปมองหญิงคนรักพร้อมส่งยิ้มให้นาง เกาฟางเฟยยิ้มตอบแล้วพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย“คิดดีแล้วรึเกาฟางเฟย ไม่ใช่เจ้าเพียงต้องการเอาใจซื่อเว่ยต้าตี้ จนเห็นด้วยคล้อยตามไปกับความคิดของเขาจนสิ้น แล้วหลงลืมไม่ถามไถความเห็นจากเทพเจ้าประจำธาตุ ว่าพวกเขาทั้งห้าเห็นด้วยกับเจ้าหรือไม่”เทพเจ้าประจำธาตุทั้งห้า ก้าวออกมาพร้อมคุกเข่าลงด้านหลังเกาฟางเฟยและเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้“เห็นด้วย กับเกาฟางเฟย เจ้าค่ะ…ขอรับ” เทพเจ้าประจำธาตุทั้งห้า ต่างออกเสียงอย่างพร้อมเพรียงกัน พระแม่หวังสื่อจินหมู่ได้แต่ถอนหายใจ เมื่อเห็นความเมตตาที่เกิดขึ้น“เดิมทีข้าคิดจะปลดองค์ไท่จื่อไฉ่เหลียงหวงออก แล้วแต่งตั้งซื่อเว่ยต้าตี้ขึ้นมาแ

เทพเจ้าธาตุไฟเจียวหั่วลี่หมิง ก้าวเท้าออกมายืนต่อหน้าพระแม่สวรรค์ พร้อมโค้งคารวะต่อผู้เป็นใหญ่เหนือบัลลังก์“เรียนพระแม่หวังสื่อจินหมู่ ซือซงเป็นหัวใจของข้าเอง ข้าตั้งใจสร้างเขาขึ้นมา เพื่อเป็นเสมือนตัวแทนของข้า ซือซงมีพลังแก่นจิตเช่นเดียวกับข้า เขาเองก็เป็นเช่นเทพเจ้าแห่งธาตุไฟ” เหล่าเทพเซียนที่ได้ยินต่างพูดคุยกันอื้ออึง ด้วยความประหลาดใจ ไม่ต่างกับเทพเจ้าอีกสี่ธาตุและพี่น้องสกุลเกา“อะไรกันนี้ เจ้าเด็กหนุ่มซือซงนั่น มีฤทธิ์เดชเทียบเท่าเทพเจ้าเจียวหั่วลี่หมิงเชียวรึ ข้าไม่ยักรู้มาก่อน แต่ก็น่าคิดนิสัยหลายอย่างของเขา เป็นเช่นเจียวหั่วลี่หมิง” เทพเจ้าธาตุดินกุ้ยอ้ายป๋อเฉิงคิดตาม“ข้าคิดไว้แล้ว ว่าต้องเป็นเช่นนี้” เกาฟางเฟยเองก็ถึงกับอุทานออกมา“อย่างไง…ที่ว่าคิดไว้แล้ว” เกาจางจิ้งที่ยืนอยู่ข้างน้องสาว เอ่ยถามขึ้น“พี่จางจิ้งเคยสังเกตไหมว่า บางครั้งซือซงจะมีสัญลักษณ์เปลวเพลิงระหว่างคิ้วเช่นเดียวกับท่านเจียวหั่วลี่หมิง ฉันแอบคิดมาตลอด ว่าเขาทั้งสองต้องมีอะไรต่อกันสักอย่าง แล้วมันก็ใช่จริง ๆ”“แบบนี้หากลงโทษซือซง จะเท่ากับลงโทษเทพเจ้าธาตุไฟด้วยอย่างนั้นเหรอ”“ช่างเป็นเรื่องซับซ้อนเสียจริง

หวังเจียอีมองดูพฤติกรรมของเพื่อนรักด้วยความไม่เข้าใจ ใบหน้างุนงงของเขาทำให้หวังเจียอีเริ่มรู้สึกว่านายน้อยแห่งสกุลเกา ดูเหมือนกำลังมีปัญหา“จางจิ้ง นายโอเครึเปล่า ให้ฉันตามลี่จูไหม เธอนอนที่บ้านของน้องฟางเฟย ฉันโทรตามให้นะ”“ไม่เป็นไรเจียอี ฉัน…ฉันเหมือนลืมเหตุการณ์บางอย่าง ใช่…ฉันเหมือนกำลังจะลืมกับเรื่องบางเรื่องหรือบางเหตุการณ์ เมื่อกี่นายว่าลี่จูนอนกับฟางเฟยใช่ไหม”“ใช่ ฉันกับลี่จู นอนเฝ้าพวกนายสองคนตั้งแต่กลับมาจากทิเบต ที่ไม่ได้พาไปโรงพยาบาลเพราะลี่จูตรวจร่างกายพวกนายแล้วทุกอย่างเป็นปกติดี เลยเลือกที่จะพักที่นี่ นายโอเคจริงรึเปล่า เฮ้ย…เกาจางจิ้ง นายอย่างทำให้ฉันตกใจสิ”“ไม่มีอะไร นายนอนต่อเถอะ” ชายหนุ่มหันไปมองนาฬิกาตั้งโต๊ะ ที่บอกเวลาตีสอง “ฉันขอเวลาคิดทบทวนอะไรสักหน่อย”“แน่ใจนะ บางทีอาจเพราะนายรีบตื่นรีบลุกรึเปล่า สมองที่พักมานานมันเลยตั้งรับไม่ทัน ก็เลยหลง ๆ ลืม ๆ”“ขอให้เป็นตามนั้นเถอะ” เกาจางจิ้งมองดูหวังเจียอีที่ค่อย ๆ ล้มตัวลงนอน ชายหนุ่มยังคงพยายามทบทวนความทรงจำ เรียบเรียงเหตุการณ์ต่าง ๆ ตั้งแต่ต้นจนปลาย แต่ก็ยังมีหลายอย่างที่จำไม่ได้ จนต้องรีบลุกไปเปิดคอมพิวเตอร์บนโต๊