All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 511 - Chapter 520

“ขออภัย ข้าไม่รู้ว่ามีคนจากตำหนักสวรรค์มาเยือน ไม่ทันได้ต้อนรับ ผสมกับคนของข้าไม่รู้มารยาท ต้องขออภัยท่านด้วย แล้วข้าจะสั่งสอนเขาให้สมกับที่มันผู้นั้น ได้กระทำการลบหลู่ท่านเทพแห่งแดนดาราห้วงเวหา”“ข้าเองก็ต้องขออภัยท่านเจ้าสมุทรทะเลประจิม ที่ไม่ได้ส่งหมายแจ้งการมาเยือนล่วงหน้า เนื่องด้วยมีเหตุเร่งด่วนจำเป็นต้องลงมาที่นี่กะทันหัน เรื่องลงโทษท่านแม่ทัพคงไม่จำเป็น เนื่องจากข้าได้สั่งสอนเขาไปแล้ว เรื่องนี้ก็ถือเสียว่า แล้วไม่แล้วข้าไม่คิดเอาความ ด้วยการมาที่นี่มิใช่มาสร้างศัตรู แต่ข้ามาเพื่อขอความช่วยเหลือ”“ช่วยเหลือ ท่านเทพ…ท่านสูงส่งถึงเพียงนี้ มีเหตุอันใด ที่ข้าต้องช่วยเหลืออีกเล่า มีแต่พวกเรา ที่ต้องรบกวนตำหนักสวรรค์ ท่านกล่าวผิดแล้ว”“ไม่ผิดเลย ข้ารู้มาว่า ที่นี่มีหินวิเศษก้อนหนึ่ง ครั้งแต่อดีตกาล หินนี้เดิมทีเป็นของแดนปัญจธาตุ แต่เพราะการผนึกรูรั่วสวรรค์ ทำให้เกิดเศษหินร่วงหล่นลงมา และหนึ่งในจำนวนนั้น ก็ตกลงมาที่นี่ และมันได้ถูกเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี ไม่ทราบว่าท่านพอจะทราบเรื่องสำคัญนี้หรือไม่”จักรพรรดิมังกรทะเลประจิม ถึงกับมองหน้าเหล่าเสนาอำมาตย์ด้วยอาการเลิ่กลั่ก“ไม่…ข้าไม่รู้

เกาจางจิ้งยืนดูการก่อสร้างศาลเทพเจ้าปัญจธาตุ ที่รุดหน้าไปมากอย่างไม่น่าเชื่อ จะมีแค่บางส่วนเท่านั้น ที่จำเป็นต้องมีการปรับแก้ไขแบบแปลน ตามความเหมาะสมของพื้นที่ “นายน้อยเกา คุณดูเรื่องนี้ให้ผมก่อน”“อะไรของนายเจียอี แล้วกาแฟของนายน่ะ มันไม่ดีต่อสุขภาพเลยนะ หวังลี่จูไม่บอกนายรึไง”“บอกสิ ทั้งบอกทั้งบ่น แต่นายก็รู้นิจางจิ้งฉันติดมันไปแล้ว จะให้เลิกวันสองวันมันก็เป็นไปไม่ได้ ของแบบนี้มันต้องใช้เวลา”“เจียอีนายติดกาแฟ ไม่ใช่ติดยา พูดอะไร ทุกอย่างมันอยู่ที่ใจนาย แล้วแต่เถอะ ฉันแค่เป็นห่วง ไหนนายมีอะไร”“เอกสารตัวนี้ นี่คือไม้ที่จะส่งมาจากหลงเยียน ตระกูลเจียงเป็นเจ้าภาพจัดหามาให้ นี่เป็นสกุลช่างแต้จิ๋วที่มีชื่อเสียงเลยนะ เห็นว่าเดือนหน้าจะจัดส่งมาบางส่วน เขาต้องการให้นายน้อยเกา จัดเตรียมสถานที่สำหรับพักไม้”เกาจางจิ้งพลิกดูเอกสารพร้อมภาพประกอบ ที่ทางนั้นส่งมา “นายแน่ใจใช่ไหมว่าเป็นตระกูลเจียง ไม่ใช่ตระกูลเจียว”“แน่ใจสิ สายนี้เป็นสายที่ตระกูลของฉันติดต่อไปเอง เป็นเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนปู่ฉันเอง มีปัญหาอะไร”“อ๋อ ไม่มีอะไร ทุกอย่างได้ตามแบบไม่มีปัญหา เอาไปพักที่โกดังตระกูลซู”“ตระกูลซู ไอ้

“หนึ่งในเสาค้ำสมุทรแห่งสี่ทะเล เกิดรอยร้าว หินสามพิภพที่ข้าและท่านเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ตามหา เป็นเศษชิ้นส่วนจากแดนปัญจธาตุ และข้าต้องการตามหามันให้ครบทั้งสามก้อน เพื่อนำไปผนึกรอยร้าวของเสาค้ำสมุทร มาถึงตรงนี้ ท่านไท่ซานฟูจวิน ข้าไม่รู้หรอกนะว่า หากเสาหนึ่งต้นพังทลายลง น้ำจากมหาสมุทรสวรรค์จะมีผลเช่นไรต่อโลก ท่านเป็นผู้อาวุโสเรื่องนี้ข้าเชื่อว่าท่านเอง น่าจะรู้ดีกว่าข้า”แววตาของเทพเจ้าประจำแดนนรกมีความกังวลเกิดขึ้น แต่ก็หัวเราะออกมา “ซื่อเว่ยต้าตี้ สตรีข้างกายเจ้ายังคงชาญฉลาดเช่นเดิม การเป็นมนุษย์ธรรมดา ไม่ได้ทำให้ไหวพริบการเจรจาของนางลดลงเลย เอาล่ะ ข้าเข้าใจเจตนาของท่านทั้งสอง แต่อย่างที่ข้าบอกไป ที่นี่แดนนรกภูมิ แต่ล่ะชั้นปกครองโดยเทพเจ้าที่ต่างกัน ไม่เหมือนเช่นแดนสวรรค์ ที่มีองค์ฮั่นยุหวี่เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้ ควบคุมเพียงหนึ่งเดียว”“ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ แต่ท่านซื่อเว่ยต้าตี้บอกข้าว่า ท่านไทซ่านฟูจวิน เป็นเทพเจ้าผู้ดูแลแดนนรก หากท่านไม่ช่วยข้า ข้าก็สุดปัญญาแล้ว ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะขอความช่วยเหลือจากใครได้”เทพเจ้าไท่ซานฟูจวิน หันไปมองหน้าสหายจากแดนดาราห้วงเวลา เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ยิ้มมุ

โจวซานป๋ออุ้มลูกน้อยปลอบโยนเขา ด้วยบุตรชายผู้มีบุญหิวนมจนร้องไห้เสียงดัง ไม่ต่างกับบุตรฝาแผดอีกคนที่อยู่ในอ้อมกอดของแม่เฒ่าลู่ ยายเฒ่าชะเง้อคอมองดูบุตรสาวที่ออกไปตามหาแม่นม เพื่อมาให้นมทารกทั้งสองได้ประทังชีวิต“ท่านป้าลู่ข้าฝากเขาหน่อย ขอข้าไปดูเฟิ่งหวางสักครู่”“ได้เจ้าค่ะ เอ่อนายท่านเมื่อเช้าใต้เท้าฉือเกาเทาเอานมแพะมาให้ ข้าขอเอาให้เขากินระหว่างรอแม่นมไปก่อนได้ไหม ดูสิร้องไห้จนหน้าแดงไปหมดแล้ว”"เอาเลย ตามใจท่าน ขอแค่พวกเขาไม่หิว ทำสิ่งใดได้เราคงต้องทำไปก่อน"ห้องนอนของเฟิ่งหวางมีแต่กลิ่นยาคละคลุ้งไปทั่ว ห้องที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกำยานกลับเปลี่ยนไปจนคิดไม่ถึง ร่างของเฟิ่งหวางนอนนิ่งอยู่บนเตียง ตั้งแต่นางคลอดแล้วตกเลือด โจวซานป๋อเป็นคนเดียวที่ไม่กล้าแม้แต่จะเข้ามาดูนาง ไม่ใช่เพราะความรังเกียจ แต่เพราะความขลาดกลัวที่ยอมรับการสูญเสียที่จะเกิดขึ้น“เฟิ่งหวาง ข้าขอโทษ หากรู้ว่าการคลอดบุตร จะทำให้เจ้าทรมานเช่นนี้ ข้าคงไม่ต้องการ”“อย่าพูดแบบนั้น เขาคือสิ่งมีค่าของท่าน ผิดที่ข้า ไม่แข็งแรงพอ แค่คลอดลูกก็ไม่ไหวเสียแล้ว”“เด็กสองคนตัวโตเกินไป ระหว่างอุ้มท้อง เจ้าก็เอาแต่ยืน ๆ เดิน ๆ ร

“นี่มันงานระดับปรมาจารย์ชัด ๆ ในชีวิตฉันยังไม่เคยเห็นอะไรที่งดงามขนาดนี้มาก่อน ไม่นับงานในพิพิธภัณฑ์นะ งานชุดนี้ถือว่าสวยงามยิ่งใหญ่มาก” อาสี่ถึงกับหลุดปากชมออกมาโดยไม่รู้ตัว“ขอบคุณมากครับ คุณพ่อของผมท่านสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ และผมคือผู้สืบทอดรุ่นที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้” ชายวัยกลางคนหัวเราะขึ้น ทำลายบรรยากาศที่ทุกคนกำลังทึ่งกับของที่ได้เห็นอาสี่หันมามองชายวัยกลางคน ชายหนุ่มรีบยื่นเอกสารส่งของให้เขา “รบกวนเซ็นรับของด้วยครับ เรื่องนี้ถือว่าเป็นความมหัศจรรย์มากนะครับ ปกติแล้ว งานระดับนี้เราต้องใช้เวลาหลายปี แต่่อยู่ ๆ พ่อผมไปค้นไม้ในโกดังเก่ากลางป่า แล้วพบไม้แกะสลักชุดนี้เข้า เราเอามาตรวจสอบพบว่ารวดรายทั้งหมด ดันไปตรงกับแบบที่นายน้อยเกาต้องการพอดี ของเลยเสร็จเร็วกว่ากำหนด”“น่าทึ่งมาก ผลงานของนายสวยงามมาก อย่างไงแล้ว วันติดตั้งคงต้องรบกวนอีกครั้ง”“ไม่มีปัญหาครับ ผมกับทีมงานจะมาติดตั้งให้ทุกชิ้น เพราะวันประกอบงาน หากมีตรงไหนที่มีปัญหา เราจะทำการแก้ไขตรงนั้นเลย แต่ผมอาจต้องรบกวนเรื่องที่พักให้ทีมงาน”“ไม่ใช่ปัญหา ตระกูลเกาเราทำธุรกิจโรงแรม ที่พักสำหรับพวกคุณผมไม่คิดเงิน”“อาสี่ ถามจางจิ้