Bewitched Attorney (Entice Series 2) のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

CHAPTER 72Hindi na naman ako nakatulog sa nalaman ko. Anton would never lie to me. Kilala ko siya kapag nagsisinungaling din. He looks very concerned about Cheska, at napagtanto ko na wala nga siyang pagtingin sa akin.Wala na akong maisip na ibang dahilan. Halata namang napag-utusan lang siya!"Cheska! Pumasok ka!" mapag-alala kong sambit nang makita siya kinaumagahan.Hindi na ako nagtaka, ngunit nag-alala ako nang makita ang mugto at maluha-luha niyang mga mata."Gusto ka sana naming makausap ni Anton," aniya. Sa likod niya ay si Anton na nakayuko."Huh?"I drew near Cheska. Ngumisi siya nang pilit habang ako ay inalo ang kaniyang dalawang balikat."Are you okay, Cheska?" Ayannah besides me asks."Oo, Ayannah. Medyo... mugto lang talaga ang mata," sagot ni Cheska.Tiningnan ko si Ayannah. Naghintay ako na aprubahan niya ang balak kong pag-break. She just nodded maybe when she notice the ser

CHAPTER 74Hindi ko alam kung baki na lang ako naging kabado bigla. Sinundan ko kaagad si Limuel nang maayos ko ang aking sarili. I hid out at the wall. Baka babae niya pa ang kumakatok di ba? Dis oras ng gabi! Baka magaya nila sina Cheska at Anton na nag-away ng dahil sa akin!Shit naman Cherry! Anong pumasok sa kokote mo at bumukangkang ka sa harapan ni Limuel?! Lalaki siya! He got easily aroused by any kind of woman ofcourse! I am not that exceptional to him! Kaya bakit at hindi ko man lang nacontrol ang sarili ko kanina?!The anger I'd felt earlier, the frustration I'd meant to direct at him... it all vanished the moment he touched me. And now what? Why did I feel so incomplete, so unsatisfied?I heard the sound of the door unlocked. Halos kumalbog ang puso ko at hilingin na sana ay hindi muna 'yon papasukin ni Limuel. O hindi kaya'y magpalamon na lang muna ako sa lupa at least.But then, I

CHAPTER 76I don't know what got into my mind. But I just woke up when the sun rays hit the bedroom. Kumpara sa mga nagdaang araw, mas magaan ang dibdib ko ngayon.Well, things felt a little more bearable. Sa tingin ko, kung anuman ang nagawa ko dati ay pinagsisisihan ko na.With what I learned about Limuel's situation, I already knew that despite everything, we're both victims of that tragedy. Just like Xianny, Limuel wasn't accountable for what happened.He wasn't to blame for any of it; he hadn't caused my heartache. The problem was my own impulsive decisions, my quick temper that had hurt him far worse than he'd ever hurt me.Ako ang padalos-dalos sa desisyon ko. Siya ang mas lubos na nasaktan.Right then, no solid reason remained for keeping my distance from him.Nararamdaman ko rin na gusto niyang mapalapit sa akin, at papayag ako roon. Kahit na ayaw man niya, pipilitin kong mapalapit din sa kaniya.Pinahi

Credits to: Can’t Take My Eyes Off YouSong by Frankie Valli ‧ 1967CHAPTER 78"I'll take care of Cherry," Limuel's voice cut through the crowd.Hinila niya ako at inilayo sa mga katrabaho kong pilit na tinatanong kung ano ang nararamdaman ko tungkol sa aking nalaman.This party isn't the same as before. People were having fun, but I don't feel it anymore.Dinala ako ni Limuel sa isang sofa kung saan ay walang masyadong umuupo. He eased me down gently, his touch light on my arm, but my heart hammered wildly in my ears."L-Limuel... Ang Daddy mo... N-Nakatakas," saad ko sa nanginginig na boses.He sat next to me. Hinawakan niya ang isang kong balikat habang ang isa ay sa kamay ko. He pinched it trying to comfort me. He looked at me worrily."I know... Don't worry about it, okay?" he murmured, his thumb tracing small circles on my hand. I bit my lips so ha

CHAPTER 80 Naramdaman ko na lamang na huminto ang Van. Bumukas ang pintuan at panay ang pagsisisigaw nina Xianny at Mama. I felt some hands pushed me ouside the van, agad akong napadaing nang napadausdos ako sa sahig. Despite the pen, a tight grip was on my shoulder trying to make me stand. Paika-ika akong naglakad kung saan man ako balak dalhin ng mga demonyong ito. Hanggang sa naramdaman ko na sumalampak ang pwetan ko sa sahig. Napadaing pa lalo ako at mas ininda ang galit kaysa sa sakit na nararamdaman. A cloth that covered my eyes, blocking my view, suddenly fell off of my face. Agad akong nasilaw sa liwanag na pumasok sa aking paningin. I squinted my eyes before I recovered my vision. There, a man standing in front of me. Napalingon ako sa paligid at nakita si Mama na humahagulhol sa iyak at wala na ring piring sa mata. Mariano Garcia, for months of being imprisoned, looked so old to me. Mahaba na ang kaniyang buhok at puwede nang pamugaran ng ibon. Iyong mukha niya ay