All Chapters of Bewitched Attorney (Entice Series 2): Chapter 61 - Chapter 70

CHAPTER 61LIVEUXX AMUELO BUENAVENTURA GARCIA"Kami ang bahala, hijo. Magaling kaming magtanim!" maligayang sambit ni Tiya Vangie.Marami sila ngayon dito, mga sampung babae na tagarito lang din. May mga dala silang bulaklak na iba-iba ang klase at laki. May mga gamit din silang pananim, at sa suot nila ay mukhang handang-handa silang pagandahin ang tree house ko.I smiled at them."Gusto kasi ni Cherry ang maraming bulaklak. Gusto ko lang siyang i-surprise ngayon," saad ko.Naghagikhikan ang iba. "Naku naman! Pambawi rin namin sa kaniya ito! Nakonsensiya na kami dahil palagi naming inaaway iyon lalo na si Nessia. Huwag ka na ring mag-alala, mas gusto namin dito kaysa sa party ng mayor, pareho lang naman ang handa doon at dito!"Napakamot ako ng batok. Alam kong gusto nilang um-attend sa birthday celebration ni Dad sa bayan pero heto sila't inaabala ko. Aniya'y ayos lang daw at hanggang gabi rin naman ang party roon.

CHAPTER 63Nakalabas na ako ng building na iyon. Suot ko na ulit ang damit ko kanina. I was traumatized to hop into a taxi, but that's what I did. Nandoon ang taxi ni Matthew, kinuha ko at minaneho. I learned it because Anton taught me using his car.All I could feel was rage. I raked my hair as I drove and sniffed at myself. Wala ako sa sarili ngayon, iniwan ko si Matthew na duguan at nagsisigaw sa abandonadong building na ’yon. Iniisip ko ngayon, kung ganoon din ang kalagayan ni Mayor, kung duguan din siya dahil sa akin, baka mas ikasaya ko iyon.After all I’ve known about him? All I wanted was to kill him myself.He killed my father… a man who did nothing but be a good friend to him. My father died as someone who treated everyone like family, even people who did not deserve it. He killed the very person my mother loved with her whole life.Si Mama… kung hindi namatay si Papa, hindi rin siya masisiraan ng bait. At hindi pa natatapos ang

CHAPTER 65Ang sabi nila, kahit anong dilim ang sinapit ng buhay mo, patuloy pa ring iikot ang mundo. Na kapag lumabas ka at nagmasid sa paligid. Mapagtatanto mo na patuloy pa ring namumuhay ang mga tao-- isang normal na araw ang masisilayan mo. Na maging sila ay may pinapasan din ngunit lumalaban pa rin.Everyone seems to move on. At marami akong natutunan sa mga nagdaang araw na halos kasuklaman ko na maging ang mundo. Things really happened, and it's up to you if you take it through this continuous life. Because time wouldn't stop for you just so you could grieve all the things that needed to be mourned and cried over. It was your choice whether you would forget it or carry it all the way to the grave where you would one day be buried.Hindi naging madali para sa amin nina Mama at Julie ang mag-adjust. Isang buwan na nang nakakalipas matapos ng trahedya na naganap. Nanatili kami sa puder nina Ayannah, sa bago nilang bahay.Kahit na gustuhin ko

CHAPTER 67Okay naman ang tulog ko kahit na masakit sa likod ang sofa. Pero ewan ko ba kung bakit sobrang lutang ko. Dito na rin ako naligo at nag-ayos, buti na lang at may ipinadalang damit sa akin si Ayannah.She asked me about that guy. Sinabi ko na lang na hindi ako nagising nang maaga at naabutan ko na agad ang bulaklak sa desk ko. I didn't want to admit that I'd caught our best friend red-handed delivering them.Kinimkim ko 'yon buong araw. Okay, I get it, Anton was good to me. Ni hindi ko naisip na pagbintangan siya bilang secret admirer ko. But things went the other way around unexpectedly. Okay ang effort. Pero iniisip ko pa lang ang gastos niya, kumukulo na ang dugo ko.I wanted to tell him about it. Pero ayaw ko. Pinigilan ko sarili ko dahil alam kong magugulat siya at lalayo sa akin. Ilang beses ko nang sinabi sa kaniya na ba-basted-in ko 'yong nagbibigay sa akin n'on. And it turns out na siya pala.Pero kailan niya sasabihin

CHAPTER 69Sinama ako sa police station para sa kaunting investigation. Ganoon din si Limuel at pareho kaming tinanong tungkol sa holdaper.Iminuwestra ng mga pulis ang gamit na nakita sa jacket noong lalaki. Pina-check din sa akin ang laman ng bag ko, hanggang pati sa kaloob-looban ng aking wallet para masigurong wala roong nawawala.Habang ginagawa iyon ay umiikot ang utak ko sa ibang bagay. Ngayon lang rumehistro sa akin ang gulat dahil si Limuel ang nagligtas sa akin mula sa holdaper na 'yon.Ngayon lang ulit kami nagkita; huli kaming nagkita noong binalita niya na nakulong na nang tuluyan ang kaniyang ama. He wanted to talk to me about us but I just threw curses at him and badmouthed him until my voice cracked. Ilang ulit ko pang sinabi na huwag na siyang magpakita sa akin.At ngayong nandirito siya, biglaan at walang pasabi, ay sadyang nakakagulat para sa akin.My hands trembled slightly as I gripped the edge of the table.