ร่างกายต้องการความเลิฟ (Nc 18+) のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 18

18 チャプター

บทที่ 11 : แม่หมอ

และแล้วในที่สุดเรื่องราวสุดชุลมุนวุ่นวายก็เป็นอันยุติลง เหล่านักเรียนทานข้าวเสร็จเล่นโดดหนังยางตอนพักเที่ยงต่ออีกนิดหน่อยก็ถึงเวลาเข้าเรียนคาบบ่ายกันแล้ว มินยังคงทำตัวเป็นหัวหน้าแก๊งค์เดินนำหน้าเพื่อนทุกคนกลับมาสู่ห้องเรียน แต่แล้วทุกคนก็ต้องหยุดชะงักหลังเห็นเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งยืนเกาะขอบหน้าต่างอยู่ เธอเหม่อมองออกไปสู่โลกภายนอกอันเวิ้งว้าง.ทำตัวเหมือนตัดขาดจากโลกมนุษย์และสังคม แถมการเหม่อลอยที่เป็นเจ้าตัวก็มักจะอ้างว่าคือกระบวนการซึมซับพลังจากธรรมชาติ อันจะนำมาซึ่งการทำนายดวงชะตาที่แม่นยำขึ้นจนถึงระดับเซลล์ ใช่แล้วนี่คือแม่หมอประจำห้อง ม.3/2 และเธอมีชื่อว่า "ดาวเหนือ" ซึ่งเป็นชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้แบบออริจินอลหาได้มีเพื่อนคนไหนตั้งให้ใหม่แต่อย่างใด.และตัวดาวเหนือเองก็ชอบชื่อนี้มาก เธอคิดว่ามันเหมาะกับตัวตนดี เพราะดาวเหนือคือสัญลักษณ์ของการนำทาง เวลาผู้คนหลงทางการทำนายดวงชะตาของเธอก็มักจะช่วยเหลือผู้คนได้ เมื่อตอนที่ยังเด็กกว่านี้เธอเคยถามคุณแม่เหมือนกันว่าทำไมแม่ถึงตั้งชื่อนี้ให้ แม่ก็เลยเล่าให้ฟังว่าเพราะตอนที่พ่อรู้ว่าทำแม่ท้องตอนอายุ 18 พ่อก็ถึงกับเป็นลม! พ่อกลัวมากแล้วแม่ก็ทึบตั
続きを読む

บทที่ 12 : เพื่อน ๆ ของฉัน

แล้วยังมีทีเด็ดกว่านั้นอีกเพราะเห็นดาวเหนือเป็นนักเรียน ม. สายมูแบบนี้ ใครจะไปเชื่อว่าเธอคนนี้คือคนที่เรียนเก่งที่สุดในชั้น สอบได้คะแนนท็อปทุกวิชา เป็นตัวแทนโรงเรียนแข่งขันวิชาการมาตั้งแต่ก่อนปฐมวัย ฟิสิกส์โอลิมปิกนี่เธอยังกั๊กไว้เพราะถ้าแข่งไปคนอื่นก็แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มจับปากกา บางคนว่าเธอมีดวงตาจากสวรรค์ บางคนก็ว่าเธอมีญาณวิเศษที่สามารถเห็นได้ว่าข้อสอบจะออกอะไร เสียงลือเสียงเล่าอ้างขจรกระจาย บางคนถึงกับบอกว่าเธอลอกข้อสอบของเพื่อนได้เพราะรู้ชะตากรรมล่วงหน้าของทุกคน.แต่ทั้งหมดทั้งมวลนั้นก็เป็นแค่สมมติฐาน เราควรจะเชื่อในหลักฐานเพราะไม่ว่าจะสอบทีไรกระดาษข้อสอบของดาวเหนือก็จะถูกเขียนทับด้วยคะแนนเต็มทุกที นี่มันเดคิซึงิผัวที่ควรจะเป็นของชิซูกะ ส่วนอายกับมินนั้นก็คงไม่ต่างจากโดบิตะกับเจ้าอ้วนไจแอนท์ ควมเก่งฉกาจดังกล่าวก็เลยส่งผลให้ดาวเหนือควบตำแหน่งหัวหน้าชั้น ม.3/2 ไปโดยปริยาย."เฮ๊ย! คุณครูมาแล้วนั่งที่เร็วทุกคน! อย่าลืมนะอายไม่ต้องสวดไม่ต้องท่องคาถา แค่อธิษฐานอยากได้อะไรก็ขอได้เลย เราน่ะออกแบบไว้ให้เผื่อคนที่จำอะไรไม่ค่อยได้อย่างเธออยู่แล้ว (^ _ -)" .ช่างเป็นคู่มือการใช้ที่เหมือนห
続きを読む

บทที่ 14 : ราบรื่นแบบดาวเหนือ

การเรียนอันหฤโหดตลอดทั้งวันจบลงได้ด้วยเสียงออดเลิกเรียนในตอนบ่าย 3 โมงครึ่ง นักเรียนทุกคนต่างแยกย้ายเดินทางกลับบ้าน คนไหนผู้ปกครองมารับก็ดีไป คนไหนกลับเองได้คุณครูก็ไม่ว่า และตามปกติกว่าอายกับมินจะได้กลับถึงบ้านก็ต้องเลย 4 โมงเย็นกว่า ๆ โน่นกว่าพวกแม่ ๆ จะมารับ.และหากเป็นเหมือนเช่นทุกวันสองคนนี้ก็คงหนีไม่พ้น การซื้อไส้กรอกเจี้ยวหมามานั่งทานรอผู้ปกครอง ทว่าวันนี้แม่ของมินดันมารับเร็วมาก และพอถูกถามว่าอายจะกลับพร้อมกันไหมลูก? เธอก็เลยตอบคุณน้าไปตามตรงว่า."ไม่หรอกค่ะคุณน้าพอดีหนูปั่นจักรยานมาโรงเรียนเอง แล้วหนูก็ต้องรับผิดชอบด้วยการปั่นมันกลับด้วย ขอบคุณ ๆ น้าที่ชวนนะคะแต่หนูกลับเองได้สบายมากค่ะ (^-^)".การจากลาประจำวันเลยแยกกันที่ตรงหน้าประตูโรงเรียน แผ่นหลังไว ๆ ของมินซ้อนมอเตอร์ไซด์คันจิ๋วของคุณแม่หายลับตาไปแล้ว ฝั่งอายเองก็ได้เวลากลับบ้างเหมือนกัน เธอเดินเตร็ดเตร่ไปที่ลานจอดจักรยานพลันลากเอาจักรยานสีชมพูพิงค์คั่นเก่งออกมาจากช่องจอด สบช่องพอดีกับการที่จิตใต้สำนึกเกิดภาพแฟลชแบล๊ดขึ้นในหัว!."ฟริ๊งงง~!"."เฮ๊ย! เมื่อวานก็แบบนี้เลยแต่แค่ไม่มีมินซ้อนอยู่ข้างหลัง?! งั้นวันนี้ก็เท่ากั
続きを読む

บทที่ 15 : มันคือการลื่นปรื๊ด!

สภาวะการณ์ตกอยู่ในห้วงของความรักบังเกิด แรงดึงดูดของโลกน่าจะออกแรงมากกว่า 500 นิวตัน/ตารางฟุต เพื่อดึงร่างเล็กของอายไม่ให้บินลอยหายไปเป็นลูกโป่งสวรรค์ เป็นความจริงที่พี่ซูชิก็แค่คลับคล้ายคลับคลา แกเห็นแต่ด้านหลังก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกว่าจะใช่น้องคนที่เป็นลมที่หน้าเสาธงเมื่อตอนเช้ารึเปล่า? เพราะถ้าใช่มันจะเป็นอะไรที่บังเอิญเกินไปไหม?."เฮ้! , น้องพี่ถามน้องอยู่นะ! จะจูงจักรยานไปไหนอ่ะก็เห็นอยู่ว่าโซ่มันเสีย!"พี่ซูชิขึ้นเสียงใส่ซะแล้ว พอเจอเสียงดังเข้าหน่อยอายก็ถึงกับสะดุ้งไปเลย."อะ.. เอ่อ.. คือ.. ว่า..!"สาว ม.ต้น พยายามกลั้นใจหันหน้ามาตอบ แต่ทว่าเสียงพูดกลับเปล่งออกมาได้แค่นั้น.อายเขินกับสิ่งที่เป็นมากตะกุดของดาวเหนือดูจะสร้างปัญหามากกว่าจะสร้างประโยชน์ ซ้ำร้ายเพราะเมื่อไม่มีมินอยู่ด้วย การจะใช้พละกำลังเผ่นหนีป่าราบแบบที่เคยทำก็ไม่มีต้นหนนำขบวนซะอีก ความมั่นใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มอายกำแฮนด์จักรยานจนมือเปียกโชก จะพูดเป็นคำให้ครบประโยคยังทำไม่ได้."เอ้า! น้องคือเด็กม. 3 คนที่เป็นลมเมื่อตอนเช้านี่? น้องมาอยู่นี่ได้ไงอ่ะ? พี่ไม่เห็นเคยรู้ว่าบ้านน้องอยู่แถวนี้ ปกติพี่ก็เป็นคนสอดรู้สอดเห็นเรื
続きを読む

บทที่ 16 : คุณตาจอมพลัง

"แกร๊กกก! , แกร๊กกก! , เอี๊ยดดด!"เสียงล้อเหล็กครูดกับรางเลื่อนส่งบานประตูเหล็กเคลื่อนเปิดจากซ้ายไปขวา ถึงจะช้าไปหน่อยแต่ก็เปิดออกได้ด้วยการสั่งงานด้วยเสียงจริง ๆ."เออ..พี่ชูชิคะ? พี่คิดว่าหนูจะเชื่อพี่ไหม? (= . =)"อายสวนคืนกลับไปด้วยประโยคเดียวกันกับที่เคยโดนถาม ความเป็นกันเองของพี่ซูชิทำให้เธอผ่อนคลายลงเยอะ.แถมพูดเสร็จยังใช้นิ้วชี้เล็ก ๆ จิ้ม ๆ ไปที่อวัยวะเบื้องต่ำอย่างปลายเท้า เพราะเห็นจะ ๆ แล้วว่าที่ประตูมันเคลื่อนได้น่ะล้วนมาจากการตวัดเท้าคุ้ยเขี่ยของพี่ ม.5 ล้วน ๆ ! เขาเตะบอลให้โรงเรียนแห่งนี้มาตั้งแต่ ม.ต้น ประตูบานแค่นี้เทียบชั้นพลังกล้ามขาของซูชิไม่ได้เลย."แหะ ๆ ๆ โดนจับได้ซะล่ะ! น้องนี่ตลกดีจัง (^-^) มาเถอะ ๆ เข้ามา ๆ ยังไงซะการปรับโซ่จักรยานพี่ก็ทำจริงจังแน่นอน งานนี้ทำจริงทำชัวร์ไม่ได้โม้บอกเลย!"จัดไปอีกหนึ่งประโยคคลาสสิคแห่งยุค คนยุคนี้อาจจะไม่เข้าใจแต่ถ้าเป็นคน Gen พี่ซูชิ กับ อาย จะต้องรู้จักวลีฮิตนี้ของ "สมรักษ์ คำสิงห์" นักชกมวยโอลิมปิกของประเทศเป็นแน่.และขณะจูงจักรยานโซ่หลุดผ่านเข้ามาในบริเวณบ้าน อายก็พบว่าที่นี่ช่างเต็มไปด้วยบรรยากาศอันแสนอบอุ่น เธอไม่แน่ใจ
続きを読む

บทที่ 17 : ราบ (ลื่น) ?!

พี่ซูชิจัดแจงลากรถจักรยานสีชมพูพิงค์มาจอดเข้าช่อง ขาตั้งคู่ถูกถีบลงให้ส่วนท้ายยกลอยขึ้นอย่างทะมัดทะแมง ก่อนที่ต่อมาพี่แกจะเดินเข้าไปหยิบกล่องใส่อุปกรณ์ ,ไขควง , ประแจ , เลื่อยวงเดือน ฯลฯ สารพัดอะไหล่ออกมาวางไว้เกลื่อนกลาด อายเห็นก็ได้แต่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ ดูทรงแล้วพี่ซูชิน่าจะเอาจริง นี่คงไม่ใช่เรื่องที่จะทำกันเล่น ๆ ประหนึ่งว่าจักรยานโซ่หลุดของเธอจะกลายเป็นวาระแห่งชาติสำหรับพี่ ม. 5 คนนี้ไปแล้ว.คุณยายเดินเข้ามาถามอายเล็กน้อยว่าเกิดอะไรขึ้นกับจักรยาน ซึ่งอายก็ตอบไปตรง ๆ พลางขออนุญาตคุณยายนั่งเก้าอี้ดูพี่ซูชิซ่อมรถอยู่ตรงนี้ก่อน เธอไม่ได้จะเมินใส่ขนมไข่กลิ่นหอมของคุณยายเลย เพียงแต่ยานพาหนะคันนี้ก็สำคัญเกิดซ่อมไม่ได้ขึ้นมาการกลับบ้านค่ำก็จะเป็นเรื่องใหญ่อีก."อ๋อ! ยายเข้าใจแล้วงั้นก็ตามสบายเลยนะลูก! เดี๋ยวขนมอมถาดนี้ยายจะวางไว้ตรงม้าหินหน้าบ้านนะ ถ้าเจ้าซูชิซ่อมเสร็จเมื่อไหร่ก็มานั่งกินด้วยกันนะลูก (^-^) "คุณยายยังคงยิ้มแป้นเหมือนเดิม ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านเพื่อเอาขนมไปให้คุณตา.แอเรียบริเวณโรงรถตรงนี้ก็เลยเหลือแค่อายกับพี่ซูชิอยู่ด้วยกันแบบสองต่อสอง เอาแล้วสิ! โรแมนติกกว่านี้สักนิดก็
続きを読む

บทที่ 18 : บ้านของพี่โมจิคือหลังไหน

จวบจนกระทั่งเวลาผ่านไปราว 2 ชั่วโมงจักรยานสีชมพูพิงค์กับโซ่ล้ออันใหม่ก็ถูกติดตั้งจนแล้วเสร็จ สเต็ปการปั่นเรียกได้ว่าเนียนกริบราวกับเพิ่งออกจากโชว์รูม พี่ซูชิทำได้จริง ๆ แกไม่ได้โม้ ต่อให้จะต้องแลกกับใบหน้าที่ดำเป็นหนวดแมวแกก็ไม่สน ความน่าเสียดายจึงมีเพียงอย่างเดียวคือท้องฟ้าที่มืดเร็วไปหน่อย! อายไม่เหลือเวลาให้คลั่งรักได้อีกต่อไปแล้ว แม้แต่เวลาในการทานขนมอบของคุณยายเพื่อรักษาน้ำใจก็ยังไม่เหลือ.นี่จึงเหมือนพล็อตเรื่องสุดเชยที่ลอกมาจากนิทานซินเดอเรลล่าชัด ๆ เที่ยงคืนปั๊บรถฟักทองจะมารับแล้วก็ทิ้งรองเท้าแก้วไว้ข้างหนึ่ง ต่างกันตรงไหน! เพราะ 6 โมงเย็นอายเองก็ต้องกลับเช่นกัน! รถฟักทองของเธอคือจักรยาน ส่วนรองเท้าแก้วก็น่าจะถูกแทนที่ด้วยขนมอบหอม ๆ ที่คุณยายบรรจงห่อใส่ถุงให้เป็นของฝากล่ะมั้ง."ขอบคุณมากนะคะคุณยาย ขอบคุณนะคะพี่ซูชิ แล้วก็สวัสดีค่ะคุณตา วันหลังหนูจะแวะมาทักทายใหม่นะคะวันนี้รบกวนทุกคนมากจริง ๆ (^-^)"ไปลามาไหว้สมกับเป็นเด็กดีที่กุลสตรีแทบจะเอาไปขึ้นปกนิตยสาร.สาบานได้ว่าอายไม่รู้สึกเสียดายเลยแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้ามเพราะหลังเจอการต้อนรับระดับอภิมหาอาคันตุกะเช่นนี้แล้ว ยิ่งทำใ
続きを読む
前へ
12
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status