All Chapters of ร่างกายต้องการความเลิฟ (Nc 18+): Chapter 11 - Chapter 17

และแล้วในที่สุดเรื่องราวสุดชุลมุนวุ่นวายก็เป็นอันยุติลง เหล่านักเรียนทานข้าวเสร็จเล่นโดดหนังยางตอนพักเที่ยงต่ออีกนิดหน่อย ก็ถึงเวลาเข้าเรียนคาบบ่ายกันแล้ว มินยังคงทำตัวเป็นหัวหน้าแก๊งค์เดินนำหน้าเพื่อนทุกคนกลับมาสู่ห้องเรียน แต่แล้วทุกคนก็ต้องหยุดชะงัก หลังเห็นเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งยืนเกาะขอบหน้าต่างอยู่ เธอเหม่อมองออกไปสู่โลกภายนอกอันเวิ้งว้าง.ทำตัวเหมือนตัดขาดจากโลกมนุษย์และสังคม แถมการเหม่อลอยที่เป็นเจ้าตัวก็มักจะอ้างว่า คือกระบวนการซึมซับพลังจากธรรมชาติ อันจะนำมาซึ่งการทำนายดวงชะตาที่แม่นยำขึ้นจนถึงระดับเซลล์ ใช่แล้วนี่คือแม่หมอประจำห้อง ม.3/2 และเธอมีชื่อว่า "ดาวเหนือ" ซึ่งเป็นชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้แบบออริจินอล หาได้มีเพื่อนคนไหนตั้งให้ใหม่แต่อย่างใด.และตัวดาวเหนือเองก็ชอบชื่อนี้มาก เธอคิดว่ามันเหมาะกับตัวตนดี เพราะดาวเหนือคือสัญลักษณ์ของการนำทาง เวลาผู้คนหลงทางการทำนายดวงชะตาของเธอก็มักจะช่วยเหลือผู้คนได้ เมื่อตอนที่ยังเด็กกว่านี้เธอเคยถามคุณแม่เหมือนกันว่าทำไมแม่ถึงตั้งชื่อนี้ให้ แม่ก็เลยเล่าให้ฟังว่าเพราะตอนที่พ่อรู้ว่าทำแม่ท

อายลองมองไปที่ทางขวาตรงโต๊ะที่อยู่ริมหน้าต่าง ตรงนั้นเธอเห็นบุมไบกำลังแอบกินขนมที่แอบซุกไว้ใต้โต๊ะ ม่านตาเขามากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์หมดไปกับการชำเลืองมองกระดาน ยิ่งครูบุญเลิศอารมณ์ดียิ่งนับว่าเข้าทาง เพราะมือป้อม ๆ ของเขานั้น ฉกขนมได้ไวกว่ากิ่งก่าตวัดลิ้นกินแมลงซะอีก."เฮ้อ.. พวกเธอแต่ละคนเนี่ยะน๊าาา"สาวร่างเล็กอดอมยิ้มไม่ได้ เพราะแม้แต่เธอเองก็ใจลอยไม่ได้สนใจในบทเรียนเลยสักนิด.โต๊ะด้านหลังอายก็คือมิน รายนี้ยิ่งชิวจัดรองเท้านักเรียน PopTeen เห็นแล้วปิ๊งใส่แล้วป๊อบ นี่แทบจะยกขึ้นมาพาดพนักเก้าอี้ของอายอยู่แล้ว ระหว่างเรียนอายมักจะโดนถีบแผ่นหลังประจำ เพราะมินเป็นพวกขี้แกล้ง ขนาดวันนี้ที่ก่อเรื่องมาหนักขนาดนั้นและกว่าเรื่องที่โรงอาหารจะจบลงได้ มินก็ยังแกล้งอายและทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป ไม่รู้ว่าสองคนนี้ไปสนิทกันได้ไง เพราะยิ่งดู ๆ ไป ยิ่งเหมือนไจแอนท์กับโดบิตะ .ส่วนฝั่งซ้ายสุดที่ติดกับผนัง แดดก็ส่องไปไม่ค่อยจะถึงคนที่จับจองโต๊ะเรียนบริเวณนี้ก็คือเมโลดิก เธอทำเป็นเอาหนังสือกางตั้งฉากกับโต๊ะแล้วถ่างหน้ากระดาษออกกว้าง ๆ ไปงั้นแหละ ครูบุญเลิศไม่เห็นแต่อายเห็นชัดเจน ว่ามีสายหูฟังต่อเชื่อมอ

สภาวะการณ์ตกอยู่ในห้วงของความรักบังเกิด แรงดึงดูดของโลกน่าจะออกแรงมากกว่า 500 นิวตัน/ตารางฟุต เพื่อดึงร่างเล็กของอายไม่ให้บินลอยหายไปเป็นลูกโป่งสวรรค์ เป็นความจริงที่พี่ซูชิก็แค่คลับคล้ายคลับคลา แกเห็นแต่ด้านหลังก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกว่า จะใช่น้องคนที่เป็นลมที่หน้าเสาธงเมื่อตอนเช้ารึเปล่า? เพราะถ้าใช่มันจะเป็นอะไรที่บังเอิญเกินไปไหม?."เฮ้! , น้องพี่ถามน้องอยู่นะ! จะจูงจักรยานไปไหนอ่ะก็เห็นอยู่ว่าโซ่มันเสีย!"พี่ซูชิขึ้นเสียงใส่ซะแล้ว พอเจอเสียงดังเข้าหน่อยอายก็ถึงกับสะดุ้งไปเลย."อะ.. เอ่อ.. คือ.. ว่า..!"สาว ม.ต้น พยายามกลั้นใจหันหน้ามาตอบ แต่ทว่าเสียงพูดกลับเปล่งออกมาได้แค่นั้น .อายเขินกับสิ่งที่เป็นมาก ตะกุดของดาวเหนือดูจะสร้างปัญหามากกว่าจะสร้างประโยชน์ ซ้ำร้ายเพราะเมื่อไม่มีมินอยู่ด้วย การจะใช้พละกำลังเผ่นหนีป่าราบแบบที่เคยทำก็ไม่มีต้นหนนำขบวนซะอีก ความมั่นใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม อายกำแฮนด์จักรยานจนมือเปียกโชก จะพูดเป็นคำให้ครบประโยคยังทำไม่ได้."เอ้า! น้องคือเด็กม. 3 คนที่เป็นลมเมื่อตอนเช้านี่?!""น้องมาอยู่นี่ได้ไงอ่ะ? พี่ไม่เห็นเคยรู้ว่าบ้านน้องอยู่แถวนี้ ( ํ . ํ) ? ""ปกติพี่ก็เ

พี่ซูชิจัดแจงลากรถจักรยานสีชมพูพิงค์มาจอดเข้าช่อง ขาตั้งคู่ถูกถีบลงให้ส่วนท้ายยกลอยขึ้นอย่างทะมัดทะแมง ก่อนที่ต่อมาพี่แกจะเดินเข้าไปหยิบกล่องใส่อุปกรณ์ ,ไขควง , ประแจ , เลื่อยวงเดือน ฯลฯ สารพัดอะไหล่ออกมาวางไว้เกลื่อนกลาด อายเห็นก็ได้แต่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ ดูทรงแล้วพี่ซูชิน่าจะเอาจริง นี่คงไม่ใช่เรื่องที่จะทำกันเล่น ๆ ประหนึ่งว่าจักรยานโซ่หลุดของเธอจะกลายเป็นวาระแห่งชาติสำหรับพี่ ม. 5 คนนี้ไปแล้ว.คุณยายเดินเข้ามาถามอายเล็กน้อยว่าเกิดอะไรขึ้นกับจักรยาน ซึ่งอายก็ตอบไปตรง ๆ พลางขออนุญาตคุณยายนั่งเก้าอี้ดูพี่ซูชิซ่อมรถอยู่ตรงนี้ก่อน เธอไม่ได้จะเมินใส่ขนมไข่กลิ่นหอมของคุณยายเลย เพียงแต่ยานพาหนะคันนี้ก็สำคัญ เกิดซ่อมไม่ได้ขึ้นมาการกลับบ้านค่ำก็จะเป็นเรื่องใหญ่อีก."อ๋อ! ยายเข้าใจแล้วงั้นก็ตามสบายเลยนะลูก! เดี๋ยวขนมอมถาดนี้ยายจะวางไว้ตรงม้าหินหน้าบ้านนะ ถ้าเจ้าซูชิซ่อมเสร็จเมื่อไหร่ก็มานั่งกินด้วยกันนะลูก (^-^) "คุณยายยังคงยิ้มแป้นเหมือนเดิม ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านเพื่อเอาขนมไปให้คุณตา.แอเรียบริเวณโรงรถตรงนี้ก็เลยเหลือแค่อายกับพี่ซูชิอยู่ด้วยกันแบบสองต่อสอง เอาแล้วสิ! โรแมนติกกว่านี้สักนิด