Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ที่พักเท้าด้านหลังถูกถีบลงก่อนเลยเป็นอันดับแรก เสียงดัง "แกร๊ง!" อันใสแจ๋วของมัน บ่งบอกได้ถึงความสดซิงของจักรยานสีชมพูพิงค์คันนี้ได้ดีที่สุด อายกวักมือเรียกให้เพื่อนสาวขึ้นมายืนบนที่เหยียบ พลางคว้าเอามือเรียวทั้งสองข้างของเพื่อนมาวางบนบ่าตัวเอง ภาพที่ออกมาจึงดูดีทีเดียว มันได้อารมณ์เหมือนเด็ก ๆ ในแก๊งค์แฟนฉัน หากแต่นี่คือ อาย กับ มิน เป็นเด็กผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชาย."เอานะมิน.. อายจะปั่นล่ะนะ!"."ไหวเหรอเธอ.. อย่างน้อยเธอควรจะเอาเป้บนหลังมาไว้ที่ฉันนะ"มินถามด้วยความเป็นห่วง."เอาน่า.. อายมีประสบการณ์ ตลอด 3 วันมานี้อายไม่ล้มเลยสักครั้ง เพราะงั้นถึงมั่นใจปั่นจักรยานมาโรงเรียนเองไง.. อิ ๆ (^-^)"."เหอะ ๆ นี่ฉันต้องมั่นใจกับคำพูดแค่นี้ของเธอจริง ๆ ดิ (T ^ T)"ขาสั่นเป็นเจ้าเข้า มือที่เกาะไหล่ไว้ก็เปียกโชกไปด้วยเม็ดเหงื่อ."ถ้างั้นก็ไปกันเล๊ย! สู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้นนน! , ฮึบ! , เฮือกกก~! , อ่ะ! , เฮือกกก~! , อ๊าาากกก~! "."แก๊ง! , แก๊ง! , ครืด! , แก๊ง! "เสียงโซ่ครูดกับฟันเฟืองดังสนั่น ฟังจากเสียงเหมือนจะแรงมากแต่ความจริงคือช้ายิ่งกว่าตัวสล็อตเมาสารระเหย.ดีแค่ไหนแล้วที่ตอนนี้เป็นช

เช้าวันรุ่งขึ้นท้องฟ้าใสกระจ่างเมฆฟูนุ่มสวย บรรยากาศแลดูเป็นใจให้ต้นรักเบ่งบาน และถ้าจะมีใครสักคนอกหักในวันดี ๆ เช่นนี้ คนผู้นั้นก็คงจะโชคร้ายที่สุดในโลก ซึ่งแน่นอนว่ามินจะไม่มีทางให้มันเกิดขึ้น เวลา 8 นาฬิกานักเรียนทุกคนยืนเข้าแถวหน้าเสาธง คนที่ยืนอยู่หน้ามินคืออาย แล้วก็เหมือนจะยังคงงอนตุ๊บป่องไม่พูดไม่จากับเธอ."นี่ ๆ อาย.. อาย.. อาย.. ฮัลโหล.."มินพยายามสะกิดแขนแกมกระซิบ."ไม่พูดด้วย.."."นี่คือแกโกรธฉันอยู่หรอ? โกรธจริงดิ?"."ไม่พูดด้วย..".เอานิ้วจิ้มเอวไปอีกสองสามที แต่ดูทรงแล้วอายเหมือนจะโกรธจริง ท่ามกลางนักเรียนหลายร้อยของโรงเรียนประจำจังหวัด ที่นี่มีระบบการยืนเข้าแถวแบ่งเป็นระดับชั้นอย่างชัดเจน โดยไล่ไปเป็นกลุ่ม ๆ ตั้งแต่ ม. 1 - ม. 6 กล่าวคือ ม. 1 มีสิบห้องก็จะตั้งแถวสิบแถวแยกเป็น 1/1 - 1/10 ม.2 ก็ทำแบบเดียวกันแยกเป็น 2/1 - 2/10 แพ็ทเทิร์นจะเป็นแบบนี้วนไปจนถึงแถวของพี่ ม.6.ภาพที่ออกมาลานหน้าเสาธงของโรงเรียนจึงมีลักษณะแบ่งเป็นกลุ่มก้อนอย่างชัดแจ้ง ม.3 ก็จะคุยกันอยู่แค่ในกลุ่มของ ม.3 หรือ ม.6 ก็จะเกาะกลุ่มกันเฉพาะพวกเขาไม่ก้าวก่ายแถวของระดับชั้นอื่น แต่ทว่าเช้านี้กลับมีม

ทางเดินอาคารโล่งราวกับใช้ตากพริกได้ นักเรียนทุกคนลงจากตึกไปที่โรงอาหารกันหมดแล้ว หน้าห้องพยาบาลแห่งนี้ก็เลยมีแค่ อาย , มิน , แล้วก็ "เมฆฝน" อย่างที่โปรยไว้ในตอนก่อนหน้า ว่ากิริยาท่าทางของเธอผู้นี้ช่างพิลึกพิศวงต่างจากเด็กม.ต้นคนอื่น ๆ อยู่หลายส่วน แม้ว่าเธอจะอยู่ห้อง ม.3/2 เหมือนกับอายและมิน แต่ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือทรงผม เมฆฝนกลับดูเหมือนผู้ใหญ่ที่มีปมแล้วปลอมตัวมาโรงเรียนซะมากกว่า.เธอมีผมที่ยาวตรงทั้ง ๆ ที่เด็กม.ต้นมักจะไว้ผมสั้นจะได้เล่นกับเพื่อนได้สนุก ๆ ดวงตาของเมฆฝนกลมโตแวววาว ปากนิดจมูกหน่อย ดูรวม ๆ แล้วเธอเป็นเด็กผู้หญิงที่สวยเชียวล่ะ หากแต่เป็นเพราะบุคลิกอันลึกลับมากกว่าที่พันธนาการออร่าแห่งความงดงามดังกล่าวเอาไว้ เมฆฝนเป็นหนึ่งในสมาชิกชมรม "かつろ (คัทซึโระ)" ชื่อนี้แปลว่าปมเชือกในภาษาญี่ปุ่น แต่แท้จริงแล้วชมรมนี้เป็นการรวมตัวกันของกลุ่มคนที่ชอบการสืบสวนสอบสวน คนที่ชอบเรื่องลี้ลับ โลกหลังความตาย หรืออะไรก็แล้วแต่ที่พิสูจน์ไม่ได้.ว่ากันว่าจวบจนปัจจุบันชมรมนี้มีสมาชิกทั้งหมดกี่คน และแต่ละคนทำอะไรบ้างก็ยังคงเป็นปริศนา ปมเชือกที่ผูกแน่นจึงถูกนำมาใช้แทนตัวตนของพวกเขา คดีไหนในโรงเ

"ก็เพื่อนหนูเค้าจะชอบใคร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ด้วยล่ะ!"มินตวาดกลับคืนไปบ้าง ดูท่าทางเธอจะไม่กลัวภัยคุกคามทางวัยวุฒินี้เท่าไหร่ อายุไม่เกี่ยวใส่เดี่ยวได้หมด."โอ๊ะโอ๋! มีบอดี้การ์ดประจำตัวซะด้วยสิ! พี่จะบอกอะไรให้นะยัยหนูทอมบอย ว่าพี่ก็ไม่ได้ถามน้องครับ! แล้วน้องยุ่งอะไรด้วย! เอาเป็นว่าไปทำตัวให้สวยกว่านี้ก่อนเหอะถึงตอนนั้นน้องก็จะเป็นคิวต่อไปเอง! ว่าป่ะพวกเรา!? ห่ะ! , ห่ะ! , ห่ะ! , ฮ่า! , ฮ่า! "."ไอ้พวกบ้า!"กำหมัดเกร็งจนตัวสั่นฟันกรามนี่ขบกันแน่น งานนี้ถ้าไม่อยากให้ถึงตายยังไงก็ต้องมีต่อย!.ซึ่งก็นะนี่แหละเขาถึงเรียกว่าเพื่อนกัน เพราะขนาดยืนอยู่ด้านหลังอายยังรู้เลยว่ามินคิดจะทำอะไร เธอจึงรีบดึงชายเสื้อนักเรียนของเพื่อนตัวโตเอาไว้ ทั้งดึงทั้งกระชากพลางส่ายหน้ายึกยักเป็นนัยว่าอย่าไปยุ่งกับพี่ ๆ เขาเลย ต่างคนต่างอยู่ก็เกิดสันติสุขต่อกันดีอยู่แล้ว."ไปกันเถอะมิน! อายไม่เป็นไรหรอกแค่เดินหนีก็จบ!" เป็นเสียงกระซิบที่กระเส่ามาก แค่ฟังน้ำเสียงก็เหมือนจะร้องไห้อยู่แล้ว."ได้ไงล่ะ! คนเราก็มีศักดิ์ศรีนะ! เธอยอมแต่ฉันไม่ยอมนี่นา! เมื่อกี้ไม่ได้ยินเหรอว่าพี่เขาลามปามมาถึงฉันแล้ว ถ้าเรามัว

* ถ้าออก "ก้อย" ให้อ่านตรงนี้..ในข่าวอาชญากรรมตามทีวีมักจะมีบ่อยครั้งที่ผู้ประกาศลุงแว่นชอบใช้คำทำนองว่า "ทนพิษบาดแผลไม่ไหว" ผู้ประสบภัยเสียชีวิตก่อนถึงโรงพยาบาล ฉันใดก็ฉันนั้นแม้จะไม่รุนแรงเท่าแต่ อาย กับ มิน ก็ตกอยู่ในอาการ "ทนหิวต่อไปไม่ไหว" เช่นกัน พวกเธอเป็นเด็ก ม. 3 วัยเพียง 15 ขวบ แดกควายทั้งตัวยังไม่อ้วนเลยเพราะระบบเผาผลาญดีมาก แป๊บ ๆ หิว แป๊บ ๆ กิน แป๊บ ๆ หิวอีกแล้ว! .เพราะงั้นต่อให้เมฆฝนจะพยายามเตือนสักแค่ไหน พวกเธอก็ต้องมาหาของกินที่โรงอาหารแห่งนี้อยู่ดี และถึงจะมาสายหาโต๊ะนั่งไม่ได้หรืออาหารถูกจำหน่ายไปหมดแล้ว อย่างน้อย ๆ อาย กับ มิน ก็คิดว่าได้เอาน้ำลูบท้องสักหน่อยก็ยังดี เพราะมันหิวมากจริง ๆ ซึ่งนั่นแหละ! ที่เป็นชนวนเหตุให้นำมาสู่เหตุการณ์อันไม่คาดคิด.ใครจะไปเชื่อว่าแค่เรื่องเป็นลมหน้าเสาธงของอาย จะเกือบกลายเป็นโศกนาฏกรรมกลางโรงอาหาร!."มิน ๆ เธอว่าคนในนี้มองอายแปลก ๆ ไหม? (> . ทำไมทุกคนจ้องอายไม่วางตาเลยอ่ะ เหมือนพวกเขานินทาอายอยู่ด้วย? บอกอายหน่อยสิว่าอายไม่ได้คิดไปเอง!?"เพื่อนตัวเล็กถึงกับขืนตัวเองไว้ไม่กล้าเดินต่อ เธอฉุดชายเสื้อมินเอาไว้แน่นทั้งคู่ก็เลยหยุ