Mariing nakapikit si Inara habang patuloy na lumalakas ang kanyang pag-iyak. Napapatingin na sa kanya ang mga taong dumadaan sa museo, ngunit wala na siyang pakialam. Sa sandaling iyon, wala nang ibang mahalaga kundi ang taong matagal na niyang hinihintay.Nakita ni Arkin na talagang iiyak si Inara nang makita siya, ngunit tila masyado na itong nagtatagal. Kaya hinawakan niya ang balikat ng kapatid at maingat na tiningnan ito sa mga mata."Inara, ayos ka lang ba?""Why did you only come back now? Alam mo ba kung gaano kita na-miss? Pati si Grandma, alam mo ba kung gaano ka rin niya na-miss?"Dahan-dahang pinunasan ni Arkin ang mga luha sa mukha ni Inara. Malambing ang kanyang tinig, ngunit ramdam ang pagsisisi sa bawat salita."I'm sorry. Because of some unexpected events, ngayon lang ako nakabalik. Huwag ka nang mag-alala. Now that your brother is back, I will protect you. So don't cry, okay?""Hindi, iiyak talaga ako! Hindi ba puwedeng umiyak kapag nasaktan ka? Ang higpit mo naman!"
Leer más